felixmeihuizen

Verkeerde knop in gedrukt, had berekeningen gemaakt van het het lees gedrag, de landen van waaruit gelezen werd, van de 68 bladzijde hebben tot nu toe, 1310 mensen gelezen en slechts 257 mijn Blog bekeken, het aantal landen, van waar uit gelezen is, bedraagt dertien en het meest opvallende is, dat de negende dag, wijnig gelezen word, een soort zondag, een rust dag, ogen worden moe, tijd voor gesprekken thuis, met het gezin, neem ik aan, de hond of de poes, misschien wel met de buren? we krijgen, een Engelse en Franse vertaling, dit laat nog even op zich wachten, daar door word het lezers berijk natuurlijk groter of niet!, want mensen kunnen natuurlijk schrikken? van wat ik schrijf, je moet overal rekening mee houden, kansen, gedachte, oordelen, veroordelen, schavot, schandpaal, gekopt? er af en dus niet er aan! gebulk, rotte eieren, gegooit of niet, dit laaste is een mooie beweging een ei, dat door de lucht ijlt en dan toch niet, een ei, wat dan vast denkt, wat gebeurt hier nu? mag ik nu optreden, kan ik eindelijk op het podium, mag men genieten van mijn uitspattingen, terwijl mijn bast breekt, zo krakend en dan dat wit en geel, wat dan ketst, zich verment en uitelkaar spat op dat gezicht en afhankelijk van mijn, neerkomt, word dan bepaalt, waar de persoon dan last van heeft, slechtere senario is, in de open staande mond, dan word het meer een slokop, tenzij tegen de tanden, die dan breken, samen met mij, als  of het een dubbele ackt word, gekraak, overdonderd het toneel, veel, veel, mooier, is op de kin, dan spetter ik en dan moet je zo,n gezicht zien? in de neus, ogen, kleren en alles daaromheen besmeur ik dan, handen, doeken, zakdoeken, proberen me teverwijderen, zelfs mensen die er wijnig mee vandoen hebben, kunnen door me aangetast worden en daar is dan mijn optrede tot een einde gekomen, heel kleurrijk en kleverig, laat staan dat gevoel en getier, gegil, die boze ogen, die als, ze konden doden? terwijl ik al ten doden opgeschreven was, nogvoor, ik gelanseerd werd als projectiel en dan die gedachte er achter, dat lanseren, die boosheid, niet tevergeten, stel het was een meute en ik niet alleen, die verwoestende, smurrie op dat ene gezicht, als of, een nog niet in de pan klaar gebakken, ommelet nog in een kom, zo leeg gestort werd, zonder geklopt te zijn, flats in dat gezicht, maar van wegen, het onbreken, van gebroken eierschalen nog erger, veel voller, minder pijnlijker, dat verbeten getroffen gezicht, steeds weer en al die armen, die met volle kacht werpen, naar zo,n arme schrijver, die daar dan, van pijn verbeten, ten gronde gaat en de wens had, teplekken! waarom geen ommelet bij het ontbijd, gezellig met die meenigte, brood, boter, vork, mes, bord en lange tafel, gezellig aangekleed, glaasje wijn, muziek of geen, mensen die praten en eieren gebroken in de grote kom, geklopt in een grote schaal, hup in de pan, geserveert door een schonen man of vrouw, dat de geur en damp in neuzen, kruipen, zo in de magen, de schrijver voldaan kijkt en denkt aan zijn volgende woorden, zin of blad, misschien schrijft over zijn kippen, mischien wel de paashaas, dit laaste lijkt me onwaarschijnlijk, je mag niets uitsluiten, de gedachte is vrij en je mag er mee spelen, hij zou kunnen schrijven over het voer van zijn kippen, over de behuizing, waar in zij leven, hun leef omgeving en nog meer, misschien over boeren, die het voer verbouwen, of geen van dit allen, gewoon wat anders.

Duizenden jaren geleden, ver van hier, toen sterren, nog anders stonden als nu, toen we anders, stonden tegen over het heden, toen alles nog moest gaan komen, toen zag ik reeds, die dingen die komen zouden, ik zag ze als het waren gebeuren en met mij vele anderen, velen zijn verbrand of nog erger, zij mochten blijven leven, vebannen, verstoten en niets heeft, hun tegen kunnen houden in wat, ze vertelde en gezien hadden, je was toch maar een gek of wist niet beter er zijn mensen, zo als ik, die hebben een derde oog, die hebben geesten, die zijn aan gesloten en er zijn er die hebben meer ogen en meer geesten en zijn nog verder aan gesloten, met wat er om ons heen is, die ruimte, waar we raketten in sturen, om tekijken wat daar nu gaande is, er zijn mensen die aangesloten zijn, net als een radio of tv, zelfs aan de computer,die aangesloten zijn aan de kristallen en horen deze geluiden, die de kristal, uitzend, die zelfde kristallen die uit de ruimte kwamen, naar ons, die van zo ver kwamen, dat andersom nog niet haalbaar is, zo als we, een vlieg doden en duizenden terug komen, zo als we proberen te,vernietigen, een leven, welk leven dan ook, vele malen, zich zal herhalen en herleven, zo als de ruimte, doet en zal op eisen, voor het zelf en terwijl ik door die ruimte ga, kijk ik met plezier naar jullie, die dat nog, ontdekken moeten, zoals dat duizenden, jaren geleden werd  gezien, nog voor we bestonden, er er iets was, van wat we nu noemen de aarde en ruimte;

zoeken naar het onbekende, is net zo erg als, niet weten waar, als duisternis, als een mantel, die op je schouders ligt, je belet je armen te bewegen, terwijl de gedachte er aan, wel aanwezig was, terwijl je wel wilde, maar werd geremt, die beweging, altans de poging tot, en de mouwen, daar onderaan, net bij de polsen, zag nog kans lucht te halen, de opening, daar snakkend, zoeken, nu nog de zon, nu nog stralen, die me helpen, door te dringen in dat woud, van wir war, der gebeurtenissen, lang voor ik bestond, nog voor ik deel uitmaakte van waar ik naar zoek, waarom zoek ik, is het niet beter, te laten, van wat het was, wat het, is, waarom die drang van binnen, waarom willen weten, waarom, is het mens eigen en sommige niet? waarom hoor, ik niet bij hen, waarom word mij die rust niet gegunt, die ik eigenlijk zoek, die ik zo wens van binnen, waarom mag het niet wezen, dat het zoeken naar, haar sluier even oplicht, al was het een seconde maar en mij toe liet, te vinden waar ik naar zocht? terwijl ik blijf steken in die mouwen, mijn keel dicht gekepen werd om dat de mantel, iets te krap was aan gemeten door de duisternis, ondanks dat ik kon ruiken de prille zonnestralen, die daar moesten wezen, zo als ook de zon, waar van ik wist dat bestond en moest zijn, dat herriner ik me van het onbekende!

De Dichter en de Schilder

Denken is goed, denken, is als een massage, denken brengt oplossingen, denken brengt mensen, bij elkaar, tussen een legeruimte is altijd ruimte genoeg voor een gedachte, die daar in die ruimte andere gedachtens vind, zomaar tegen komt, soms blijf je lang, alleen, dan kun je ook nog praten, dan gaat je ineens denken en praten, zamen in die ruimte en kijk eens wat er gebeurt? er komen oren er komen ogen er komen gedichten er komen schilderijen er komt muziek, heel langzaam aan word er gedanst, handen vinden elkaar, weg is de ruzie, weg zijn de slechte gedachten en mensen kunnen dromen, mensen kunnen leven, zo als ze altijd geleefd hadden, willen, mensen genieten, hebben tijd voor elkaar, hebben ogen om te zien, oren om teluisteren en een hart klopt.

Ik wil niet zwijgen zo als mijn vader, Nee, dat niet, daarvoor zijn er teveel vragen, open gebleven, hebben mijn leven en voor vele anderen, tot ware  hel gemaakt en is de bal gaan rollen, naar een leven, waar ik liever, een andere richting aan had willen geven. als er niet was gezwegen.

Terwijl ik je streel, je nieuwe leven, daar is, niet wetent van wat is geweest, nog van wist wat gebeurt was, streel ik nogmaals, je armen, je gezicht, je bent mijn alles, je bent de liefde, waar ik van hou, zo als ik had gewild, dat ze van mij, gehouden hadden, zo als ik jou in mijn armen neem, zo als ik naar je kijk, zo als ik de warmte voel, die je voor me koestert, zo als, of het zo normaal is, je weet niet beter, tewijl ik een snee brood klaarmaak met boter, met hagelslag, er op, die je laat genieten, je buik laat genieten, in je mond, rond gaat als of het, dat is, wat je blij kan maken, meer denkt je met je hart, aan die arm om je heen, die streling, van ik weet, die warmte, dat zijn die momenten, dat geluk, me laat vergeten wat was en dat je hart slaat, daar waar ik nog steeds, op zoek naar ben, naar het mijne, je hartje snel slaat, omdat je, voelt die warmte, die ik voor je heb, ook al hebben we wijnig, al was die vlok van chocolade, alles waar het leven over gaat, als of was dat een stukje, de liefde, waar de wereld omvraagt, slecht nodig heeft, waar mijn handen je raken, je gooit, je vol tegen me aan in een overgave waar ik naar kijk en smelt, waar sneeuw jaloers op zou wezen, nog voor de zon kwam.

Nog, ver, voor ik kon praten, nog voor ik begreep hoe die taal uit gesproken werd, leerde ik een nieuwe taal, die nooit me heeft kunnen leren zeggen wat ik echt wilde zeggen, jaren heb ik moeten zwijgen in mijn op gesloten wereld, hebben mijn oren, niet mijn hart, niet eens kunnen horen slaan, nooit was er dat begrip, al je lippen niet kunnen vormen, van had moeten wezen, zo duidelijk, een kreet versmoord, vermoord, voor altijd gedooft, als een kaars in de wind, waar de lucifers, te nat waren om het nog eens te proberen en toen, ik de woorden had gevonden, was het telaat, telaat om gehoort te worden, tijden waren verandert en ook ik, slecht alleen in mijn kamer, kijkend naar het raam, heel stil, stil naar buiten, waar een straal van zon, probeert me teverwarmen, me hoopt tegeven  voor wat ik verloor, wat ben ik dan weer even bij als ik jullie zie, als ik jullie zie stralen, zie praten, als of alles, is niet geweest , jullie daar geen last van hebben gehad, wat ben ik jaloers, wat had ik dit graag gehad, die gelukzaligheid, kinderen om me heen, bloemen, de geuren, de warmte, de muziek, dat is het, wat me, dan geeft, wat mijn lippen niet konden zeggen, maar mijn hart uit had willen schreeuwen, waar mijn longen van waren gevuld, leeg geprikt, leeg lopende van mijn adem, het niets, een leeg land achter gelaten, waar mijn hart was geboren, waar het ontrukt werd, als of een grote hand mijn borst openrukte en me ontnam, nog kloppent, nog warm, vol levens moed, het prille leven in het, toen, liep ik daar, met een borstkast, leeggerukt, door de straaten van Nijmegen, door het land, naar allewinden, slechts tranen waren daar, hoe kun je woorden vinden die er nooit waren, want ze kregen geen kans gevormt teworden, het werd een schreeuw die afketste op leegte, als een trompet, zonder, aangezet te worden aan de lippen, van een trompetist, die wist wat hij moest doen, om de geluiden, teplaatsen met zijn vingers, ons liet betoveren, liet mee nemen, naar, ons dromen land, even vergeten, waar het leven ons bracht, even liet vergeten, al die kinderen, die geboren worden, met harten die uit hun lichaam gerukt worden, nog voor ze de gevoelens konden, over hun lippen krijgen.

De zon breekt door,we krijgen hoop, waar waren, nog die gewoone tijden, van weleer, mijn lichaam doet, ook al niet meer wat ik gewent was, terwijl de natuur om mij heen, haar recht op eist, alles overwoekert en ik slechts toe kan toe kijken, hoe alles overwoekert, ik word oud, ik ben aan het vergaan, ik sterf af, beetje bij beetje, nog even en het gras overwoekert mijn gezicht,gaat door mijn neusgaten, in mijn hersens en komt uit bij mijn oren, oogkassen, dan is het slechts, wachten op de maden, de stank, van verrotting, dan neemt, bezit de natuur en als we even wachten, zal ook die stank verdwijnen en vogels nesten bouwen, op wat ik een was, een nieuw leven, maakt plaats en vergeten ben ik en als ik kijk van daar boven dan weet ik dat het goed is, dat het zou had moeten wezen, zo als ik eens was, onvolmaakt, toch echt, met al mijn misstappen, zo als ik misgestapt heb en werd samen met jullie, wij waren er naast, nu hebben we een ding gemeen, het kijken van daar boven, telaat voor ons, toen we nog daar, waren, wat zijn we vergeten, wat hebben vergeten,  te vertellen, wat wilde we nog zeggen?nu, we overwoekert zijn door groen, onze botten wit en onze geest in de mist.

Waar waren jullie, toen ik jullie het hardst nodig had, waar Niel Jong en Loo Reed, me bedekte, me meesleepte in mijn gemis, toen ik in dat land van mist verbleef, met al die verloren mensen waar ik die namen van ben vergeten, waar we elkaar schuchter vast hielden, van als jebielft, laat het, niet nog eens gebeuren, hebben we niet genoeg gehad, gaat het ooit eens over, komt er ook een einde aan onze weg, die niet recht was, die al krom was voor we begonnen, wisten wat! waarin we elkaar aan keken, van wat gaat er nu weer gebeuren, waar moeten we nu weer aan voldoen, ouders die dit niet wisten, die niet wisten waar hun kinderen waren, ze waren bij mij, en ook ik kon ze niet beschermen voor wat komen zou, we konden slecht zamen in die nachten, onder gedoken, in het donker vluchten, in het land, waar duister onze enige beschuttig was, waar we ongemerkt konden vertoeven, toeven, op het geluid van muziek, waar we dol werden, tot we verloren waren, verweg, naar een wereld, waar het zijn, werd verscholen, verstopt, zo dat niemand de volgeden morgen kon zeggen wat gebeurt was, er was geen zijn, nog verleden, want die hadden, we zo wie zo niet en wat je niet hebt! wat kun je niet verliezen, en wij verloren alles, alles wat we hadden, dat wijnige, dat schamele beetje en ik zie jullie nog kijken, van waar gaat dat heen en ik was niet in staat de woorden tevinden, nog die hand tegeven die je vroeg, die je nodig had, snap je mijn ellendig gevoel, en dan hoor ik die zong, dan hoor ik die gitaren, tot ik zelf wakker word, net naast een drol, waar ik het geluk had niet mijn, neus in tewrijven, maar zo was het wel en de volgende morgen, iets gekreukt loop ik verder, als of er niets gebeurt is, op zoek, naar een nieuwe dag, naar een nieuw leven, ik zou willen schreeuwen, ik wou dat jullie me konden horen, jullie deden dat niet, jullie leven was zo anders, kon ik jullie maar begrijpen, verstaan, ik heb het nooit  begrepen, zelfs vandaag niet en ik huil vooral, voor die die ik niet heb kunnen helpen, die door mijn vingers gleden, of omdat ik teveel aan me zelf dacht, om dat de drang, van overleven groter was, als het helpen! wat schaam ik me, wat voel ik me rot, wat is alles waar ik aan dacht, geloofde of dacht te geloven, naar de klote en dit laaste is wat ik probeerde te vermijden, woorden die niet bij me hoorde, ik zie jullie lichamen, nog gekrult liggen, in de hoop dat, het zou mogen wezen en dan de dood, zonder genade, zonder gezin, nog rouw, nog een hand die wat voelde, nog een mens die er was, alles wat je was, een kist met wat overbleef van was eens, een persoon, een mens, een wezen, waarmee we opstap gingen, waar we deelde onze verloren weg, waar we hoopte, geluk te vinden en brengen en wat brachten we? bloemen naar de dood.en nu weet ik dat je beter af bent als ik, ik moets dat leven, door staan, ik moest lijden, ik hen het allemaal aan moeten zien, niets bleef me bespaart, geen pardon, verschrikkeringen, erger nog, levens verkopen, gebruiken, naalden, top punt van waanzin, eenzaamheid, zonder jullie, die ik verloor, was ik maar bij jullie geweest, was ik maar een geweest, was mijn lijden afgelopenen, voor straf moest ik verder, verder als jullie, o zo ver, was mijn straf al niet genoeg? moest ik nog erger gestraft worden, ja, ik sloop door straten, dorpen en steden, landen en keek, sloot mijn ogen, legde mijn hooft neer, voor een beetje rust, maar het mocht niet wezen, voor, voort, gestuwt, nog erger, tot dat ik bijna aan de zee kwam en slechts de golf me tegen kon houden, zodat ik niet in England aan kwam, wat later toch zou gebeuren, dan is daar een droom, een droom van liefde, een wens, die! je laat opstaan, die je krachten geeft, die je wakker schudden, je leed van je schouders laat afschudden. en je komt in een nieuwe wereld, je gaat naar de kapper, dit keer blijf je iets langer, je schoenen bepalen minder, het is of de lucht schoner is, als er een nieuwe wereld geschapen is, moet wennen en kijk en ook naar boven, mijn mond valt open, dat je het overleeft hebt.en dan begint alles weer op nieuw, je word geslagen, je word vernederd en denk je was ik maar weer daar, was ik maar weer, dicht bij die kist, wat snappen jullie, wat berijpen jullie van tegen slag, van vernedering, wat snappen jullie van dat je niets hebt, dat je niet bestaat, dat je een omhulsel bent van een omhulsel, van een omhulsel en dat is nog veel gezegt, het is nog minder als dat, het is nog minder als niets, het is nog minder als de afstand van de aarde en maan of zelfs de zon, die geeft ieder geval de warmte en die ontbreekt me, begrijpen jullie! terwijl ik onder jullie was, wat er gaande was, welke schade er aan gericht werd, ook door mij?een circel die nooit stopt, ik heb het verlangen terug tegaan naar toen, waar ik geborgen was met mijn, mislukte, mijn lot genoten, maar waar ik was, echt, onzeker, gebruikt, verkracht, geslagen, monddicht was gemaakt, waar woorden uit mijn mond bijvoorbaad vervormt waren voor ze, mijn lippen zouden passeren, nog voor, dat de adem zou vermengen met de douw van de prille dag, de ochtent, geen ochtend glorie, want die was niet weg gelegt, niet weg gelegt voor mij en zo velen, voor ons bestond het niets, als of niets gebeurt was, als of het normaal was geweest, ons ontstaan, normaal uit het niets, niet uit vlees, nog uit bloed, nog een vorm, een vorm die niet kan zijn, die nog maan bezit, nog sterren, de ruimte daarom heen, waar wij geen plaats, nog ik konden hebben, omdat we niet waren, want wij waren verzwegen, weg gedrukt, uit de geschiedenis, weg gedrukt uit het zijn.Want ik kan niet zeggen mama of papa, deze woorden ontbreken uit mijn woorden boek, ze zijn woorden geworden, uit wat in mijn geest was, van wat had moeten zijn, zo normaal, dus vergeef me, als deze woorden niet begrepen werden door me, nog dat ik snapte wat het was. een vader een moeder te hebben, iemand die voor je daar was, iemand ,die je vast hield, die je beschermde, dat als je huilde, je trooste en dat je de melk kon drinken, zonder dat je bang hoefde tewezen, dat een kunst tiet in de weg zat, zonder dat iemand anders, daar onder aan die trap stond, die vertelde we zijn je nieuwe ouders, dat je tekenen moest, van dit zijn mijn nieuwe ouders! dat rechters misbruik maakten van je ontwetendheid, je daar staat en tekent, om dat je anderen gelukkig wilt maken, dat wat je zelf zo miste, zo, snappen jullie waar ik het over heb? daar sta je dan, wat wil je? mensen om je heen gelukkig maken, want ongelukkig weet ik als geen andere en dat is het kind in me en dat zal me nooit verlaten, die kleine Indo, van toen van nu en ik wil alleen maar zeggen ik hou van jullie allemaal, niet meer en niet minder, maar wat heeft, me dat ontbroken, wat heb ik dat gemist, was ik niet zelf geboren, nog had ik aan die moeders borst gelijk gestorven en had mijn zuster gelijk, mijn lijk weg kunnen dragen, dan denk ik wat was het nu beter geweest, mijn rug doet pijn, van de last.door gaan, ik denk en niets kan me stoppen, slecht de herrinering kwelt mijn geest, snachts zie ik dingen die ik liever niet wil zien, de geur alleen, en als ik loop overstraat en jullie aan kijk, dan denk ik waar gaan we heen, waar moet dat naar toe en dan komt die traan, want ik weet het ook niet, wist ik het maar.

Dat was de enige weg, dat was de enige weg, om jou tezien, die ik heb moeten missen, waar van ik alleen nog weet, jou hand, die me vast hield in die VW kever achter op de achterbank, terwijl vader reed, ons beloofde, weet ik wat en wij geloofde, wat waren we kinds, wat hadden we vertouwen in iets wat niet te vertouwen was, wij bijde hebben geleden, wij bijden hebben moeten wachten, was er nog een ijle hoop, die vervaagde, niet door ons, maar door overheden, die langs elkaar heen werkte, waar de wens al was geboren en dit laaste, is waar, wij wenste je, ons in ons midden, ook al weet ik niet hoe het is, om echt met je zusje te zijn met haar je leven delen, toen op die dag, je brief met die foto van jouw, van zo ver, ik keek naar je foto en dacht is dat mijn zusje? zo anders als ik dacht, dat je, er uit moest zien, daar kon jij niets voor, dat was het verschil, tussen Nederland en de USA, maar toen ik wist dat je kwam, ik me, op mijn paas best had op gemaakt, was het, treffen, of je nooit weg was geweest, als of wij altijd zamen waren gebleven, je kwam met je man en natuurlijk wilde ik je weer zien, natuurlijk, zou ik smokkelen, natuurlijk wilde ik alles doen om je te blijven zien, om in te halen wat we verloren hadden, tot ik in het web verstrikt raakte en ik je slechts van uit de mist kon waarnemen, het is als of we nieuwe kansen kregen, als of het zo moest wezen, we vonden elkaar weer en weer en weer en nu spoedig, zijn we zamen, dan wil ik je hand nog een keer vast houden, omdat ik weet, dat het misschien de laaste keer zal wezen, zo als het lot? mijn klote, de mens, ons heeft aan gedaan.

Wij bijde weten, wat het is, wij bijden weten als geen ander en doorom; dat we geven onze kinderen, wat we zelf moeten missen, hebben moeten ontbeert, als ik je zie, al ben je ouder, ik ben je grote broer en er is er maar een,dat ben jij, waar ik van hou, zo lang als ik mag leven.

Waarom ik schrijf, is, om in de spiegel tekijken, wie we zijn of denken tezijn, of wat, we hadden moeten wezen, als we eerlijk naar ons zelf waren en niet van, wat ons gevraagt word, waar we aan moeten voldoen, daar gaan we allemaal fout, daar is waar we later achter komen, als het telaat is, als spijt nog over blijft, zo als ik, heb, zo als we de haren uit ons hooft trekken, van waarom zo en niet anders, dat alles wat, wat we hadden gedaan, terug gedraait zou kunnen worden en we met een schoone lei, konden beginnen, als we eens, als die petten af konden zetten, die zo stoer stonden, voor al als ze scheef waren, dit op de hoofde van onze kinderen zetten,van zo hoort het?zo hoort het niet! zo mag het niet wezen, wat wil je aanmoedigen in je eigen tekorte, wil je door geven, wat niet goed is?als je daar bij stil wil staan, dan gaat die pet af, dan word je stil, dan wil je die haren kroesen, en aaien, zo als jij zo willen dat ze met jouw hadden gedaan!

In het leven zul je moeten begrijpen, je fouten, zul je moeten begrijpen, waar je te kort komingen liggen, waar je gebrek is, waar je bent blijven steken in wat je hoorde, maar was niet jij, want jij was net  als ik, onzeker, wist ook niet zeker of wat je hoorde, dat was wat je moest horen, nog wat je moest denken, slecht wat gedacht werd, je over nam als of het zo zou wezen, welk gedrog! welk krom wezen werd van je gemaakt, zo als ik werd ontworpen, met alle leugens vandien! Kijk, kijk, naar wie je was, naar wie je geworden bent, kijk, naar we je nu bent en kijk terug en schaam je, zo als ik me schaam voor wat ik gedaan heb, in mijn ontwetentheid, wees open, wees gerecht, slecht voor, op het moment dat je dit leest, door ga net als ik, de pijn dat et niet anders was, maar door, dat we bekennen, bij dragen aan een eerlijke wereld, die wij niet mochten leren kennen, maar wel wensen voor voor onze kinderen, want jij bent, net als ik, achter de waarheid gekomen en deze waarheid willen we delen, daar zijn gelukkig, woorden genoeg voor, om te zeggen, luister, heel verweg hier vandaan, zijn mensen en die houden van je, die waken over je, heb vertrouwen, die als het waren de bamboe weg kappen, nog voor je je treede zet in de jungel van het leven, ik laat de trompetten schallen, ik laat de trommels klinken, zo dat een ieder weet, dat je komt, dat je weg vrij is en niet zo als die van mij, geblokkeert was, ik zie mensen kijken naar jouw, met plezier, zodat jouw leven mag worden, wat niet was voor ons, wat wij net tekort kwamen, de gedachte, zo als wij hebben geleerd uit onze ervaring, want wij willen nooit, dat jullie belanden, daar waar wij waren, in het land van ooit, het land van verloren, het land van geweld en dat jullie kinderen, mogen huizen, in een land vol geluk, zodat de vogels buiten, hun lied kunnen vertelen, zo als het leven moet zijn, dat vogels je vertellen, zo als het niet moest wezen, dat leven van mij.

Als toch de macht had, om al het verdriet, ellende, alle waanzin, te verdrijven, als kon ik dat goed kon maken, wat beschadigt werd! als ik elk nieuw leven, adem kon geven, waar het recht op heeft, als ik de lach terug kan toveren, de pijn verzachten, naast je kon staan, waar nodig was,als mijn kus je dat kon geven wat ontbrak, dan hoop ik dat ik nooit meer zou stoppen, dat tegeven wat nodig is, dan zou tijd, stil staan,dan waren oorlogen nooit geweest, dan was het leven, zo als het wezen moest en de adem ging door, zouden mensen lachen, kinderen herrie maken, de kippen, ook, dan zou iedereen gelukkig wezen, dan zouden we voor elkaar klaar staan, de handen in elkaar, dat kleine beetje genegenheid, waar niemand omheen kan, dat§ is mijn grooste droom, dat is mijn wens, mijn leven, doen jullie mee???

In mijn vorige artiekel ben ik af geweken van wat ik geleerd heb van Rene, de rebel blijft in me! laat me nooit meer los, als het waren is een tweede ik geworden, kijk als Rene, tien geesten heeft, mag ik dan hulp krijgen van een rebel, maar wat ik weet dat Rene die ook heeft, die blijft me altijd net een sprong voor, Als Indo laat je dat gewoon toe en kijkt de andere kant uit, maar wat ik nu zie na zoveel jaren, is als of ik gebleekt ben met sneeuwwitje, ik word steeds minder Indo en daar ben ik eigenlijk helemaal niet blij mee! kijk dat mijn nieuwe moeder me in het bad deed tot daar aan toe, die kon boenen wat ze wilde, ze had nooit genoeg zeep, vergeet niet de tijd, de wederopbouw, eenvoud was niet weg gelegt voor me, was dat zo geweest, dan had het allemaal anders uit gezien, dan had ik niet, in die wolk gezeten, nog in die legerzak van mijn vader, nog had ik aan die kunst tiet gezeten, nog in dat kamp, dan had mijn zusje niet op me moeten passen en mijn echte moeder niet twee keer hoeven trouwen! hoe ik dat weet? misschien wel drie keer! en dat maakt het juist zo mooi, of klote, dit laaste voel ik des temeer als ik er aan denk, natuurlijk, mensen waren zamen en gingen uit elkaar, misschien nog sneller als, tegenwoordig, iedereen was op zoek, zeker in een beroerde tijd van angst, waar in je niet wist wanneer je laatste uur geslagen was? en weet je dat nu?nu weet ik, wat toen was, wat misschien was, zou kunnen wezen en dan blijven die vraagtekens, dan spinnen die angsten,van het zou waar kunnen waar zijn, waarvan ik denk, dat het ook zo is, steeds meer, blijkt dat er geen toeval is, alle tekens wijzen naar de zelfde richting, mijn vader was een boef, in een uniform, ik werd dan ook, de zoon van de duivel genoemd, dit verklaart gelijk een hoop, dus daarom dat de kerk en dominee wijnig aan mij hadden, om dan een paar oude knopen in het zakje tedoen, want het dubbeltje wat ik af moest staan, stak ik in mijn eigenzak en wie dat verrade heeft weet ik nog niet? denk eerder dat ze het raar vonden om een knoop tevinden en toen, doelgericht, gingen collecteren, zo dat de dader door de mand viel, misschien wel wat Andy Tielman zingt, That,s is my live, wat doe je voor de liefste, voor je naaste? alles en dat was dan ook mijn opdracht en vergeef me, voor hen waar ik overheen gewalst heb, nadat, jullie me met de rug tegen de muur zetten, ben daar ook niet trots op, eerlijk gezegt bedroeft, diep bedroeft, ik zie jullie nog allemaal voor me, van uit mijn wolk, mijn mist en ik dacht wat heb ik misdaan? wat heb ik jullie persoonlijk aangedaan? ik zie je Spook, gelukkig zijn we later vrienden geworden, en je vriend, die het niet heeft gered en al die anderen, die me bijvoorbaat, liever inelkaar sloegen, voor dat ze ging vragen, hoe het met me ging, of hoe ik me voelde?dit laaste heb ik nooit begrepen, ik heb jullie er naar gevraagt en kreeg een raar antwoord, een beeetje schaamtevol, wat schoot ik daar mee op? en dat was het moment dat ik dacht, zit dat zo en ben gegaan, naar een weg, waar geen borden waren, nog geboden, waar geld was voor het oprapen en waar je vrienden kocht, daar kocht je als het waren, genegenheid, daar kocht je macht, daar werd je zo geweldig, dat je s,nachts moest overgeven, daar kwam je in een leegte, waar mijn wolk en mijn mist heilig waren, waar al mijn gemis, in het niets verdwenenen in een wolk van opium, verdween, waar ik waande gelukkig tezijn, de warmte om me heen, het bed, de pijp, het zoeken er naar, om dan te belanden in het land der verloren, de gewonden, geestelijk verminkt, gebruikte, misbruikte en nog meer, worden gebruikt, verminkt, het land, van arme mensen en kinderen, de jungel, van een bestaan, waar je je ergste vijand nog niet wenst, waar wijnig overlevende zijn of nog zullen zijn, omdat ze het begeven hebben onder de druk, of uitbuiting, overdosis, een oorlog, waar het woord wapenstilstand niet bestond en nooit getekend kan worden, omdat, niemand daar belang bij heeft, waar iedereen hulpgroepen en troepen bouwt, die de gil versmoort, de hulproep dempt, zo als de stemmen uit dat Indonesie, gesmoort werden en nog steeds worden gedempt en de wereld draait lekker door, net als ik, die het geluk had zich los, te kunnen worstelen, van wat had me, in een houtgreep en misschien is dat de les!, leer judo, dit laaste zou temakkelijk wezen, was het zo makkelijk geweest, was ik nooit zo ver gekomen, mensen zeggen dan, dat is je eigen schuld,ja die oorlog was ook mijn schuld, net als die tiet, dat kamp en die mist en die soldaat, die mijn vader was.

oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo zou was dat

Een paar uurtjes op youtube, en dan komen de herrineringen weer naar boven, Nijmegen 1963, na school de stad in en daar waren altijd bekenden, we hadden Marieke, het trefpunt voor iedereen, die verloren was en onzeker, of heel stoer, dan gingen we naar Cafe Vink en daar speelde dan Rudi van Dalm, daar waren mijn Indische vrienden, wel een paar jaar ouder als ik, dan hoorde je die fender gitaar en dat was zeldzaam en duur en nu ik die Tielman Brothers weer hoor en Taran Bulan, wat we als kind mee zongen in Hotel Beatrix in Berg en Dal onder begelijding van gitaar, van jongens waar ik slechts enkele namen nog weet, die konden spelen als of ze een waren, met de gitaar, we zaten dan allemaal gehurkt, sommige hadden zelfs de sarong aan en van die teenslipper, tot diep in de nacht.dan hoor de mijn hart de klanken, die in me verborgen lagen, die heimwee, iets wat nooit mee zou slijten, erger nog met het ouder worden word het verlangen, alleen maar groter en als ik dan luister naar van Dalm en nu alleen nog Andy, dan weet ik dat zij dat hebben en kunnen vertalen, veel beter als ik.Terwijl ik leefde in de wolken, in mijn mist dan hoorde ik altijd geluiden, niet ver van me vandaan als of het om me heen was als een schild en dat verlangen naar mijn geboorteland en al zal het nu niet meer zo wezen als ik altijd droomde er moet toch ergens dat beeld bestaan, die geluiden en die geuren en op je hurken zitten, dan alleen maar kijken, vooral niet bewegen om niets te verstoren, van wat zo vredig is, zo als je voor een schilderij staat, gedicht of muziek luistert, voor mij het liefst op mijn hurken, op je hurken ben je allemaal gelijk, op je hurken zitten geeft ook aan dat je bereid bent te luisteren, genieten of om lekker te eten en het is heel beleeft, je past je aan, aan de groep en de ogen doen de rest, want ik heb ze wel eens gezien die ogen,die ogen, van jij daar! pas op.wat ik nog goed weet dat als ik tegen een Indo jongen zei, wat ben jij mooi, dan werd hij heel verlegen en ik meende het oprecht, want als je naar de Indo kijkt dan is hij zo als de houtsnede, met zijn gave vormen, iets hoekig, dan die mooie bronsekleur, die mooie zwarte haren, die in slagen, door zijn vingers naar achter gebracht en in vorm werden gebracht, was dat mijn volk? of was dat niet zo,, ja, wat was ik trots en de meisjes, het zelfde en al kwamen ze niet allemaal van het zelfde parel eiland als ik, ze waren er niet minder mooi om, een van mijn moeders Mevrouw Tonjes, zei altijd Bartje, tot ik kaar tien jaar geleden zag, zij zei altijd Bartje kom je lekker eten! nou dat wou ik wel, die geuren van trassie, door het pension, daar naast woonde Sjonny en zijn broer de zeeman, toen bestond groot hotel ook nog, waar de Koningin kwam voor een paar dagen, die kwam zeker niet voor ons, denk meer dat ze kwam voor het uitzicht over Beek bij Nijmegen en de Ooj, mijn vrieden ben ik beetje bij beetje uit het oog verloren, slechts af en toe, dan kwamen we elkaar tegen en vertelde elkaar de verhalen van toen!de tijden waar eigenlijk niemand naar terug wou denken, kun je je dat voor stellen? Ik wel, wat een rotzooi, was het, een achterbuurt was er niets bij, maar wat waren we er gelukkig! ik omdat ik weer naar mijn huis ging, met mij eigen kamer, met de tuin, waar mijn vriendjes onwennig door liepen, niet wisten wat ze zagen, een hond, net zo bruin al zij en wat waren ze daar blij mee, want dieren maken geen onderscheid,Dan moet ik aan Nelis denken en Daan zijn broer, die er later met mijn vriendin van door ging, maar dat was niet erg, ik had er toch genoeg, oke het was niet leuk, er waren wel meer dingen niet leuk en langzaam aan verhuisde de meeste naar Hatert in Nijmegen en kwam ze weer tegen, op school in de Goffert en leek het net of er niets gebeurt was, zij hadden nu ook een tuin en sommige een hond en er werd altijd geroepen Bartje kom je eten! nou dat wilde ik wel, de helft van het bord vol sambal, zelf gemaakt, kroepoek zelf gemaakt, alles zelf gemaakt en maar smullen en iedereen keek dan stilzwijgent toe hoe ik minstens vierkeer opgeschept kreeg, ik heb me eigenlijk nooit af gevraagt of er voor hen nog over was, maar om mijn geweten te sussen, denk ik van wel.

Mijn dochter Iris, vond me als kind, maar een gekke man, niet dat ze niet, van me hield, maar je zult toch maar zo,n vader hebben? wat hebben we gelachen, wat hebben we gehuilt, wat dat betreft, wilde ik niet onder doen, voor haar,dat staat zo raar! ze is een pinda net als ik, een pinda valt niet ver van de boom, dus ook zij niet, ik zie haar nog, in de wieg, een wieg van mijn nep oma, uit Ede, overgens de liefste oma was die je kon bedenken en als ik het over mocht doen, koos ik haar!, weer als mijn nep oma, die wieg werd, op nieuw bekleed, blauw van binnen met stof, op dat het kindje, daarin kon slapen, heel tevree en moet je zeggen, dit deed ze ook, het was een kind dat sliep, daar had je geen last van, alleen als het pijn had en je niet wist wat je moest doen om het te verzachten, dan was je radeloos, dan voelde je, in je zelf een onmacht op komen, groeien,wellen, zwellen, dan zou je alles er voor over hebben, als dat, maar goed komt en dat is ook gebeurt, nadat we jaren, een gezin waren, wel apart, wie had dat anders verwacht, met lieve buren in de betuwe een dorpje heel klein, hete Herveld, daar ergens weg gedrukt, woonde we na mijn studie in Duitsland, dit om me los temaken van mijn wilde haren, die tot mijn enkels groeide, ben verschilende keren naar de kapper geweest en me daar met mijn gezin, een nieuw leven begonnen, mijn dochter was alles, ik kon niet op van geluk, ik ging zelfs werken, maar van korte duur, ik leerde lieve mensen kennen, Jet en man en kinderen, ach, zo veel mensen, paarden markten af en aan,het bier, hier, bier daar, maakte inleg werk, Intarsio en verdiende wijnig, in die zoek tocht naar geld, want wat moet je anders, als je een gezin hebt, die als een vogelnest, gevuld met kleintjes, die om eten roepten, dan doe je alles, om aan geld tekomen en dat deed ik dan ook, dit koste mijn huwlijk, gelukkig niet mijn dochter, mijn dochter is me trouw gebleven, voor mijn dochter viel het ook niet mee, een week hier een week daar en later wilde ze alleen bij mij zijn en ik was nog steeds, op jacht naar geld, een bestaan en brijde een leven, vol onzekerheid, maar voor mijn dochter deed ik alles, ze was alles wat ik had, ze keek altijd in mijn beurs, dat bepaalde hoeveel lol we zouden hebben, dat gaf ook niets, wie wil zijn kind niet gelukkig zien?de dagen dat ze er niet was, dat waren dagen, daar wil ik niet graag aan terug denken, dan ontstaat er een leegte, waar het heelal, jaloers, op zou wezen! dan word je overmant, van een stilte, dat zelfs een spelt, een scheet van een vlieg, die ik hoorde, in mijn studie tijd, in duitsland, drie blokken verder op,dat terwijl die om de bocht ging, dit om, aan te tonen, dat mijn gevoeligheid, op scherp stond en was, dan komt, dat moment! en dat heeft mij altijd geholpen, als je in de goot ligt, dan is er vast wel iemand die je er uit haalt, probeer dit niet na tedoen! svp, maar voor mij werkte het wel! op een een of andere manier en kan geen namen noemen, zijn er mensen geweest, die door me heen keken, waar ik me ook niet voor kon verstoppen en weg duiken, die me aande, vreet hielpen en ook dat nest van me. Mijn dochter ging vaak mee, met me, in cafe, of bar, misschien niet de beste school, maar toch, dat heeft ze zelf later goed gemaakt en ben trots op haar, wat ze zelf gedaan heeft en nog steeds doet, mijn dochter die zich schaamde om dat ik in vrouwen kleding liep, die een kennis gemaakt had, die ik wilde promoten, die kleren te verkopen, weet ook niet!, wat van hem geworden is, maar, dat je alles doet, om aan eten en aan geld tekomen, niet dat je er overnadenkt dat je, dochter zich schamen moet voor jou, daar niet een bij stilstaat! kunt zien? want ik leef in de mist, dan denk ik die dochter van mij, heeft die slimheid van haar vader, dat is een echte pinda, dat kan niet missen, dan, kunnen jullie een hele zak pina,s op tafel zetten, haar haal ik er zo uit! zo als ik boven die wieg stond en naar dat kleine wezen keek en in gedachte, naar haar de woorden uitsprak, ik zal je nooit verlaten, zo als mijn, is over komen, dat was een belofte, waar, ik het heel moeilijk mee zou krijgen, dat was de dag dat ik voor de zoveelste keer de koelkast vol had met eten en de vogel was gevlogen en natuurlijk, waar, wat moest ze thuis met mij?dan ga je als kind, je strekken, dan krijg je, je vrienden en moest ik begrijpen dat mijn dochter, groter, ouder en wijzer, was geworden en ik stil stond, ik stond stil, bij iets, wat! eens een belofte was, tot het draadje knapte en daar mee mijn belofte, opgeheven kon worden, mijn taak zat er op.

Wat een schrijvers, dichters gemeen hebben? een wit vlak! dit wist ik al langer, zeker in gesprekken met mijn vriend Rene, nupas ervaar ik dit, terwijl daarvoor ik het zelfde dacht!, maar niet kon schrijven, omdat ik op bed lag uitterusten ,toch verkies, ik schilderen, misschien omdat het een, geworden is met mij en met het schrijven ben ik maagdelijk wit, een wit, die niet tevergelijken is, als de wolk of mist uit mijn leven, nog uit de herrineringen van uit die kampong, nog de kleur van de melk, uit die tiet, die veranderde, in waarschijnlijk, een speen, van een fles, in het leven en in het leven, heb ik dus al jong geleerd, dat het niet uit maakt wat je in je mond krijgt als er maar melk uit komt en dit laaste weten jullie, dat ontbrak, dat heeft me tot een soort schrokkop gemaakt, kauwen is er niet echt bij! een honger dat ik had, als maar honger, hollebolle Gijs was er niets bij, het verschil was, dat ik ondanks dat eten, niet aan kwam, zo dat de arts er bij moest komen en dat hield niet op, de eerste zes jaar van mijn leven werd er van alles gedaan met me, onderzoek hier, onderzoek daar, operatie, hier en daar, tropenzweren uitgedraait met de toen nog pikkende jodium, zweren van onder tot boven, tot in gezicht en nek, vooral dat gedraai, van watten in mijn rug voel ik nog steeds, tropenziekte? daar hadden ze wijnig kaas van gegeten en ik nog minder, toen Malaria koortsen, wat eigenlijk niet kon, na zo,n lange tijd, van jaren, was het soms een protest van mijn lichaam en geest? veroorzaakt door die liefde die ik nu wel kreeg, met volle teugen?Ik heb later heel, veel, veel boeken, er bij gehaalt om tebegrijpen wat er met me gaande was, want als docters en professor,s het niet weten, dan moet je het zelf uit zoeken? en dit laaste heb ik geweten, gelukkig dat de Duitse staat een wet hadden gevonden om me, vier jaar op staats kosten te laten studeren, waar ik dan niet helemaal vrijwillig gebruik van heb gemaakt en toch door dit alles ben ik geworden die ik nu ben, deze verhalen had ik toen al geschreven, toen al bedacht, alleen zijn ze nu mooier en verweven met deze tijd, als of het zo moest wezen, ik mocht niet eerder dit witte vel, betreden met mijn letters als nu!!!!niet eerder zouden de letters via mijn geest, ook al heeft die het een beetje begeven, naar beneden zakte, via mijn schouders, afglijt, de weg langs mijn bovenarmen,dan opgaande beweging maakt naar mijn polsen en dan even denkt, welke vinger zal ik pakken, want vergeet niet! deze persoon, doet de adler vlucht, dat is typen, zonder opleiding, dat is boven je type bord hangen en dan word het meestal de twee wijsvingers, in enkele sporadische momenten enkele vingersen er bij, en dan, gaat die soort stroomstoot, impuls, even moeite, om dan er oplos te tikken zo dat er geen einde aankomt, dit natuurlijk, even onder broken door een hoestbui ik rook nl en drink, dit laaste is jullie bekent. soms stop ik gewoon? ja met alles, met denken, met schrijven, schilderen,drinken, roken, vrijen, kussen, noem maar op en heel soms praat ik niet! dit laaste vind ik moeilijk, heel moeilijk, wat dat betreft zou ik willen dat mijn mond aan de type bord aan gesloten was en dat ik alleen maar hoefde tepraten en de woorden, worden dan voor me geschreven, dan had ik die stroom storing ook niet, die van uit mijn hooft en geest naar beneden ging, via mijn handen, dat scheelde me de adelaars vlucht, want denk er aan dat valt niet mee? je kunt beter leren typen op school, gewoon een les volgen of twintig? dertig misschien, dan zelf, zitten te Adelaren, maar ja, ik wist het toch altijd beter in het leven en het is gek, ergens had ik gelijk en ook soms niet? dit laaste kwam natuurlijk zelde voor of er moest wel zo,n geweldig iemand voor me staan die aankon tonen dat het niet zo was! dan gaf ik me ook gelijk over en was daar dan van af, dan had ik weer wat geleerd, ben best een goede leerling geweest, ondanks al die hoeken die ik gezien heb, kijk als je een geest hebt die niet slaapt, kan ik dat lekker in de hoek doen, dus stiekum heb ik toch geluistert en mee gekregen, jaartallen iets minder, daar ben ik nog al gul mee, een soort sinterklaas gebaar, van hier een paar jaar er bij of er af, eigenwijs, nee, dat woord ken ik niet, al zijn er wel mensen uit mijn omgeving die dit beweerde, deze heb ik natuurlijk met sierlijke omschrijdingen ontweken en ook nooit meer terug gevonden en was dat wel het geval dan ging ik snel achter een boom staan, of iets waar ik achter paste, een lantarenpaal bv, kijk als je al door me heen keek, dit beweerde mensen, die keken gewoon door me heen, waarom ging ik dan naar het ziekenhuis?ze wisten niet eens waar ik vandaan kwam, maar ze wisten van alles, nou daar word je wel bang van, dus ik aan de haal, snel een frietje gepakt en weg was ik, had dit eigenlijk door moeten geven aan het ziekenfonds, misschien betaalde ik wel minder premie?ja wie weet? maar ja zo slim was ik toen nog niet, toen zat ik nog op gesloten in mij zelf en wist me ook geen raad, zelfs al die mensen die het wel wisten, maar niet vertelde wat ik niet wist en zij wel, nou daar zakte mijn broek van af, ik moest terplekken even piesen en om het af temaken heb ik ook maar even een hoop gedaan, dit naar boven of dat gedonder nu eens af gelopen kon wezen, dat ik echt stapelgek werd, van iedereen,van me zelf en dit laaste is veel erger!die andere die wisten toch alles dus die redden het wel, dacht ik nog en toen was ik al weer weg, had net nieuwe schoenen gehaald, even drie keer bij de kapper langs geweest, gelukkig maar een keer betalen en ik had een goede kapper, die heete John Bertin, die was speciaal over gekomen naar Nijmegen, om ons mooie jongens teknippen en later werd het zijn zoon, ik moest altijd de hoofd prijs betalen, waarom? weet ik niet, maar al, die andere wel, John was een goede kapper,ik verdenk hem er van dat hij een oogje op me had,want hij wilde me altijd als model hebben, want ik had zo,n mooi haar! gelukkig werd ik gered, door mijn schoenen, voor de rest, de beste kapper die ik had, toen? vroeger?, ja toen! had ik Rob van Meer, uit Berg en Dal, die kan zo goed knippen dat je na veertigjaar nog steeds het zelfde kapsel kunt kopen, als je teminste nog haar hebt en ik weet als die dit leest, dat die lacht, dan stoot hij zijn jongere broer aan,die ook knipt en scheert en zegt weet je nog! ja, dan ga ik er, dus weer snel van door, iedereen kent me, blijkbaar en ik snap niets.

Surogaat, zo kun, je me noemen, het zou mijn naam kunnen zijn, zo, kun je me, mijn leven omschrijven, ik ben, aan een kunsttiet groot gebracht, een kunsttiet! voor ik twee jaar oud was en toen werd zelfs die kunsttiet,uit mijn mond getrokken?, onttrokken, als of ik geen recht had, temogen ruiken, ruiken, wie mijn waren moeder was, zodat ik nooit ,nooit, haar zou herkenen, ondanks dat ik uit haar schoot, vandaan kwam?, zou herkennen mijn ontstaan, nog, waar ik heen zou gaan, de gaos, om me heen, het geworstel, geen rust, geschreeuw, stof, hitte, zweet, tranen, waarschijnlijk ook bij mij? bij alles, om me heen, burgeroorlog, kinderogen, die angstig kijken, van wat gaat er gebeuren, lippen, die van borsten gerukt worden, die warme melk, die ze, ozo nodig hebben, om het gevoel van vijligheid, te leren kennen! de warmte van de borst, van armen om je, heen geslagen uit liefde, al was het maar gedragen worden op een rug, ook al kon, je misschien, na het drinken, op je buik, gelegt werd, tot je boertje kwam, in plaats van die klappen op je billen, maar zeker, niet uit liefde! verwarde kinderen, om je heen, je zusje, die ook niet meer weet, als dat, ze je moet beschermen?die een taak kreeg, waareen oppas, eerst een diploma, voor moest halen en dat met een leeftijd, van net drie jaar! door al dat stof, kunnen mijn ogen niet eens waarnemen waar we zijn, wat doen we hier? waar is mijn borst? Die borst waar een ieder kind recht op heeft? wist ik toen, dat je als kind geen rechten had?dat uberhoubt rechten, niet bestonden?en nog steeds? dat die toen, nog in de maak waren, een Utopie, in Den Haag, dat je vader dingen deed, die de werled niet eens wilde weten, laat staan horen, waar slechts filmbeelden bestaan die het imago moesten versterken! en waar was mijn brost, die heerlijke warme borst?die me zou vertellen, hoe het leven was, die me zou waarschuwen, voor gevaar, terwijl je daar bent, in dat gevaar, om je heen en dan, word je weg gerukt, die klap, die spetters die tussen je lippen, glijden en rond, je neus dwarlen, terwijl ook je ogen niet ontzien worden en dat van schrik, je alles laat lopen, zo, van wat maakt het nog uit? dat zelfs een wezen zonder het te kunnen weten, aanvoelt, dit zit niet goed en dat zijn zusje, denkt, dit wezen, moet ik beschermen, want dit zo, gaat zeker niet goed en dat we weten dat, als we om ons heen ,zoveel kinderen, dat door moeten ,maken, wat ik heb moeten door maken en dat er zusjes en broers zijn, zo als de mijne, die met verschrikte ogen kijken, waar moet dit heen?wat gebeurt hier, waar is iedereen mee bezig? dat vraag ik me, al meer al 63 jaar af, waar zijn we mee bezig, waar ben ik zelf mee bezig, waar zijn regeringen mee bezig, wat is heel, die wapen industrie, mee bezig en dan weet ik het antwoord, want dat ,in uit die korte tijd, aan die moeder borst die me onttrokken werd, die, die als het waren, uit mijn mond gezwengelt werd, net zo snel als, ik haar kon snappen, glibber,jam,jam, kon slurpen, genieten, gewoon, dat simpele woord, voor mensen, die niet opgroeide, waar,wij vandaan komen, waar wi,j vandaan kwamen, waar borsten, geen kans hadden om te voeden en lippen geen kans hadden te smachten en lippen niet konden zuigen de basis van het leven, zoals een ieder moeder wenst voor zijn kind, zo als een moeder, wil geven de liefde, aandat, wat uit haar ontstond, zelf haar handen, gebonden, misschien afgehakt, haar benen gebroken, al moest, ze zich zelfs, rollende voort bewegen, zodat, terwijl ze wist, ik sterf, die borst, voor de lippen van haar kind lag,de melk nog warm om gedronken teworden als uit een flesje, zodat haar kind! geen honger zou hebben, zou overleven en wist! wie zijn moeder was, haar geur! zodat hij uit eindelijk wist, waar hij vandaan kwam en was zijn huis.

Terwijl jij achter blijft, je zusje en vader, Babou en half zusjes en broertjes, waar aan de herinnering vaag is, vermoedelijk deze laaste weg gedruk in de mistbank om dan later na veertig jaar per telefoon weer een vooreen in de openlucht komen en de rest, duurde nog eens twintig jaar, dan blijkt daar een gezin een eigen bestaan tehebben, met kinderen en klein kinderen, wat ik ze gun en zeker blij om ben, maar het was wel een hele verwerking, ik ben oom geworden, ik leer halfbroers en zussen kennen en hun naaste als is het maar via internet en soms per telefoon, sommige hebben een rare mening, van hoe kun je je naam veranderen, hoe is dat mogenlijk?, een onberip en een kort interessen om verder te willen luisteren , begrijpen, verdiepen, een enkeling, wel, die net als ik de klok terug zouden willen zetten, de tijd terug draaien, als of alles onecht was, die verschillende verhalen, de ontkenningen, een ziekelijke jaloesie, die de oorzaak is van alle ellende en een was lap van een vader, waar ik aan de anderen kant begrip heb gekregen voor wat het voor hem moest betekenen, al lijk ik uiterlijk op hem en heb ik al zijn gekke streken mee gekregen, een ding heb ik niet gemeen, mijn kinderen ruil ik voor, niets in de wereld in er is geen andere vrouw, die mij laat verstoten het eigenbloed, voor dat van haar. Misschien is dat dan wel de les die ik geleerd heb van het leven, zo als ik er zovelen heb geleert en nog te leren krijg Misschien heb ik een zintuig ontwikkelt, voor een koekoek, een vogel in de natuur, die prachtig is en mooi, daar kan die ook niets aan doen, ik maak een grote boog om dat beest, in mens vorm.Zijn aan komst in de US in de plaatselijke krant, liet me beseffen, dat daar mijn vader en zusje zaten en wat mijn halve familie was, daar zag ik mijn afkomst, Indo die ik in Nederland niet is de spiegel kon zien of ondekken, dat kwam later pas, ook toen ik oude schoolfoto,s zag, van toen, toen eigenlijk, ging het lampje branden er bestaat geen grotere onzekerheid in het leven, als de onzekerheid, in het zijn en brengt in je leven een opeenvolgend, verstoort leven, een labierint, zo als ik gedwaalt heb op de waalkade in Nijmegen in het werk van een van de twee kunstenaar, de gebroers van de Locht, een daar van was Claus, die vaak naar me luisterde, als ik de weg kwijt was een geobsideert kunstenaar met veel talent,zolas veel kunstenaars in Nijmegen, geluistert hebben naar me, net die zet gaven verder tegaan, of alleen maar luisteren, slapen in de pijler van de brug, het atelier, zijn naam is me ontschoten, Elzo Dibbets en vele anderen,waar ik bescheiden mee heb geexposeert, in de goude Leeuw. In Arnhem Gerhard Philippsen en in zijn werk, waar kon nemen hoe mijn geest door de ruimte ging, allemaal mensen die hebben bij gedragen, laat staan mijn Duitse periode, mijn leraar Claus B Raabe, John van Schaick, de Fransman JP Esmolie, JP Bard, DJ Homps, zovele Franse kunstenaar, dichters en kom geheugen tekort om ze allemaal de eer tegeven die ze verdienen,fotograven,journalisten de belangrijkste voor mij zijn Joop Eilander en Daaf Wijlhuizen, die altijd lachte als ik kwam, dan de free jazz aan de Berg en dalseweg, elke zondag middag, dan alle bandjes uit mijn jeugt, Wout Pennings,Jonny uit Groesbeek drum, waarmee ik ooit de eerst punkband had en na drie weken op moesten donderen, want dat was geen muziek voor een klein dorp, dat verstoorde de kerkelijke mis.De tijd aan de Bisonbaai, met Herman Brood op gitaar, rond een kampvuur, Drummel, Appy Ammans, Rein v Vorstenbosch, Petje, rond lopen in een rodebroek die we van ons eigenspaargeld gekocht hadden, zag al die gordijnen weg geschoven worden, ogen die vertelde, dat word later niets,bij mij is dat uit gekomen, dat is dan ook de vloek die ik met me meedraag. als of ik al niet genoeg aan mijn kop had? kon die vervloeking er ook nog wel bij, stapel maar op een gekromde rug van de last,zweep er over, waarom niet, als je geboren word als een koelie in een wereld van koloniaal denken, dat wil niet zeggen dat er niemand met we wilde spelen, natuurlijk wel, lieve mensen, waar ik goede herrinering aan heb, mensen die gewoon zijn gebleven zo als ze waren, hun leven lang, wat kon ik gewoon blijven,als je niet weet wie je bent, als ontbreekt, die eerste jaren, die in de mist ergens lagen op geslagen, ik weet hoe het er uit zag? een groot vierkant, hartstikke leeg,het totale niets, geen wonder dat ik klappen kreeg en schoppen onder mijn reet, want daar schopte en klapte, ze tegen een lege koelie en als je dan vroeg waarom doe je dat? dan wisten ze dat niet! en daar kwamen ze dichter bij, want ik wist het ook niet! dan krijg je een gelijk niveau en dat is leuker praten,omgaan met elkaar,daar is misschien begonnen dat ik wilde weten, weten het waarom? en waarom niet?tot het een waarom een oneindig gat werd, waar het zand naar beneden in de kuil, terug storte, terwijl ik dieper wilde gaan, tegen beter weten in, toen ben ik slimmer geworden, wat niet in de diepte kan, kan in de lengte en heb zo dat gat, diep en lang gegraven, ik ben door het land gaan graven, in het buitenland, bij verre buren en weer terug en als ik aan kwam, bleef ik graven tot de blaren waren gehard, het bloed gestolt, tot je niets meer van die pijn kon voelen, tot mijn gekromde rug het vel kreeg van een olifant, ik heb slechte, hele slechte mensen gezien, hele gevaarlijke mensen, ik heb zelfs een man gezien, die elke morgen Heil Hitler riep, ook al was de oorlog al 29 jaar geleden, af gelopen en Hitler dood, ik heb mensen ontmoed, die mensen vermoorde, me lieten beseffen, wat ik een geluk had, niets te hebben, niet in hun schoenen heb hoeven staan, de de grens in het leven soms dun is als ijs.Ik heb mensen gezien die me echt bang maakte en dacht dan, doe dat, bij je zelf, maar niet bij anderen, het angst zweet breekt nog uit aan die gedachte.dat je in een wereld komt, waar andere wetten zijn, toch heb ik geleerd ook daar, dat je soms in het leven, de andere kant op moet gaan graven, heb dat ook gedaan en heb er geen spijt van, want deze keer, groef ik naar boven en steeg boven de wereld uit, dus als jullie naar boven kijken en je ziet iemand graven, dan ben ik dat en als jullie nog beter kijken, zien jullie dat ik lach heb om mijn mond, aan die andere kant een traan in mijn oog.

Het is zondag, de meest saaie dag van de week, als er geen zon is, als de weer goden, het laten afweten, als je om je heen kijkt dan is het grijs, dan gaat de lol er af en duik je in je bed, gaat wat eten, klaar maken, om de tijd te doden, je zit half aangekleed in de kamer, een scheef oog op de buis, die niets echt spannend of boeiend is, omdat het de zoveelste herhaling is, in een maand, ik kijk naar mijn tabak, ga morgen een nieuw pakje halen, kan de moed, niet vinden, naar buiten tegaan, terwijl de wagens voorbij komen als of ze tebang zijn, telaat aantekomen, was eerder vertrokken, dan had je minder haast, minder kans op ongelukken, minder verspilde enegie, wat ben ik blij dat  ik me heb kunnen losrukken, losgerukt, van haast, van moeten, want dat is ooit anders geweest, ben een paa rkeer rond de aarde getoert, zonder ooit aantekomen en onduidelijk was, vanwaar ik vertrok, nu is dit niet zonder slag of stoot gegaan, daar heb ik jaren over moeten denken en ben gesprongen in die afgrond, terwijl je, dan valt, val je door tijd en ruimte, dan vervagen, vertrouwde beelden, dan is wat was, minder, dan worden de omtrekken vager, van wat eens was jouw wereld, daar in dat niemands land, daar zijn geen geluiden, nog beelden, concreet, het is, of je opzij, van een film loopt die afgespeelt word in een bioscoop, op dat grotedoek. Kom je aan, in die nieuwe wereld, dan is het of heel lanzaam, je gewaar word, waar je bent, tot de nieuwe omgeving, beeld en vorm krijgt van wat het is, je ogen knipperen, moeten nog even wennen, je neus ruikt, andere geuren, van binnen, slaat je hart sneller, volspanning want in het ongewissen, is, als of je vleugers van je schouders vallen, omdat ze versleten zijn en je slechts een keer die vlucht kan maken, om zo, te proberen je leven in grip, in gareel, tebuigen, zo als een smid, het ijzer smeed, op zijn aanbeeld, waarvoor, het in het vuur lag, bij de juist kleur, er uit genomen en de hamer, slaat toe, was de verandering maar een stuk, ijzer! was ik maar zo bedreven, dan was het zo gepiept, dan had ik de ijzers onder mijn schoenen kunnen binden, zo dat mijn eerst prille schreden, met vaste voet betreden, dan was het gras in pollen om mijn oren gevlogen, dan hoorde je klipperde,klap, klipperde klap,galmde het geluid in mij oren, dat weerkaaste in de straten, waar van de echo, door klonk tot ver gelegen dorpen en steden, dan zouden beelden vervagen, zouden mijn ogen, niets waarnemen, van wat er om me heen was,dan was ik weer daar geweest  waar ik vandaan ging, dan had ik die vleugels afkunnen haken, dan waren ze overbodig geweest en was ik weer daar gaan dwalen, verloren in straten, dorpen en steden, dan had ik van achter het doek in de bioscoop opzij gelopen, weer gaan zitten op de voorste rij en was toeschouwer geweest van wat was of liet me geloven dat was, dan had ik ook niet die gesprekken gevoert, die tijd kunnen nemen, om teluisteren naar hen, die behoefte hadden tevertellen, die dat luisterende oor nodig hadden, om te berijpen wat er was gebeurt, waar ik deel van heb mogen worden, waar ik mee gedragen heb de last, die alleen niet tedragen is, waar onder je bezwijkt, het is goed dat ik ben gaan duiken, duiken in het onbekende, om tezoeken naar het zelf, die ik in mijn vorig leven, totaal was verloren, nu kan ik lachen, blij zijn met wijnig, genieten van wat is, de rijkdom van geluk en wat morgen komt dat weet ik niet, alleen hoop ik niet nog een keer, te moeten duiken, in dat onbekende, waar beelden vervagen, waar geluid niet doordringt.

Mijn vrouw, die kletst zoveel, dat ik het vaak vergeet waar ik het over wil hebben, juist als denk dat word het!, dan word het iets heel anders, zo ook nu, ik stond helemaal kaal in de start blokken, had het verhaal al bijna klaar voordat het begonnen was, trek ze haar mond open en weg! kan ik weer opnieuw zoeken waar ik was gebleven, gaat ze eten klaar maken, begrijpt niet dat mijn geest de geest geven heeft en daar zit ik dan, ik was zo in getogen, dat er weer iets geschreven werd, dat er iets geplaatst werd, waar mensen omdat ze toch niets beters tedoen hebben zouden lezen, dan voel ik met ze mee, want ik heb ook niet anders tedoen dan teschrijven, ik verdoe mijn tijd, laat de tijd aan me voor bij gaan, laat de klok stoppen en dat moet wel, want we gaan als kippen, geprogrammeert, een andere tijd in, we worden met zijn alle als het ware een uur terug gegooit, in tijd, ik ben vergeten met hoeveel we zijn, maar als we dat optellen, dan ben ik bang dat we teruggaan, naar het ontstaan van de aarde! en dit baard me zorgen! want dat betekent wat ik nu schrijf, er niet staat, was de pc was er niet, laat staan de boekdrukkunst, zelfs Adam en Eva niet, dan waren we in een aardbol, die wel,rondwas, maar dat was alles, misschien wat sneeuw en water of ijs, dan waren de handwerktuigen nog niet uit gevonden, zelfs de taal kwam niet verder als gggrrrrr of bbbrrr wat is het koud, daar liepen vrouwen nog met blote borsten rond, waar ik dan verlangend naar zou kijken en die ander waar van ik zijn naam niet ken, omdat die namen niet bestonden en me dan een mep verkocht, zo! boem op mijn hooft en ik zou denken, maar misschien dachten de mensen toen niet, want we waren instinkt! we stonken als het waren, wat wassen kende we niet, nog spray, daar jaagde we op dieren, als die bestonden, want als we de tijd, die we terug gaan optellen, dan waren we missien wel een ster in het heelal, dan was god nog niet geweest, dan waren we langs de bickbang geschoten en omdat we weten dat lichtere delen sneller zijn als zwaren, waren we als eerste op, onze plaats beland, in het sterrenstelsel, zo als we dat nu, kennen, dat wisten we toen nog niet, dat zou later komen, zo ook als we later kleren kregen, zodat, ik niet naar die borst kon kijken,een voordeel, kreeg geen klap op mijn kop en dat kan, ik je vertellen!, doet minder pijn, dan moet ik misschien wachten tot de Franse revolutie, waar Jeanne D,arc haar borsten ten toonstelde, maar niet alleen voor mij, dit deed ze a publiek, dat viel me tegen want ik dacht, dat is alleen voor mij, zo zie je, dat je er naast kunt zitten, dus ben ik blij, dat mijn vrouw kletst, want, daardoor schrijf ik iets heel anders, als dat ik van plan was, maar vergeet niet, de klok bij testellen, want dat is het enige wat geld voor ons allemaal, dat is het enige, wat niet verandert die tijd in het kippenhok.

En we het toch over honden hebben, kreeg ik contakt met mensen uit Limburg, die hadden een hond die heete Loekie, waar door verveldende omstanden geen plaats voor was, die ging ik bezoeken, want wilde een nieuwe vriend, die de leegte die Bute achter liet, kon aanvullen, ik moest met de trein en dat duurde lang en werd daar op gewacht, of ik wel het goede baasje was en wat heb ik gelachen, wat was deze border gek, wat was zij anders, wat een energie en als je borders die kende daar voor, dan, ken je alle geintjes, het spellertje wat ze willen spelen, waar ze ook het liefst, nooit mee willen stoppen, want voor hun is elk moment, weer nieuw, nog voor je denkt ik doe mijn jas aan, staan ze al te wachten op je, dan springen ze in het rond, dan weten ze dat word feest, dan zouden ze het lieft de slingers willen pakken, die je in de kast gestopt hebt, omdat de verjaardag voor bij is, maar niet voor hen, mee in de trein, dat ging niet, maar ze wel begrepen dat ik de goede baas was en werd me thuis bezorgt en wat kreeg ik een maatje, wat was ze gek, niet bang voor de duivel en water en stenen, ze haalde stenen uit het asvalt, vandaar, dat haar tanden afgesleten waren, midden, in de winter in het water, kou kon haar niet deren, vissers waren bang, want kom niet in de buurt van haar steen, midden in de rivier, die was van haar, als ik ging wandelen, wat was ze blij, wat was ze gek, kinderen, daar kreeg ze geen genoeg van, ik weet niet hoeveel ballen versleten zijn, wedstrijden af gefloten, omdat mijn hond, daar ook even mee wou doen! en als ik geen tijd had, ging ze zelf op pad, dan ging ze vrienden bezoeken, zomaar uit haar zelf, ze ging mijn dochter op school bezoeken, want ze wist wanneer de pause was en daarna, dan kwam ze terug en die tong uit de bek, met een voldaaneblik en meteen weer in dat water, in en uit, nonstop, Loekie sprong gewoon van een muur vijfmeter hoog, naar beneden in de rivier en dan liep ik langs de kant en hield mijn hart vast, zij niet, zij dacht, stel je niet aan, een hyper hond, geen wonder, wat moest zo,n arm beestje in een rijtjeshuis, opgesloten, alleen gelaten, een border is net als ik! de wereld is van mij en dat is wat de border ook heeft, dat straalt hij of zij uit, moet je naar die trotse kop kijken, het plezier, zelfs als die lange tong je wangen likt en zegt ik hou van jou, tot op een dag, de brandweer kwam vertelen dat loekie was aan gereden, als een haas ben ik in de auto gestapt, heb haar in mijn armen genomen en zag al dat het niet goed ging met mijn vriend, nog voor ik bij de dokter kwam, het scheelde maar meters, sprong ze op, om vaarwel tezeggen en blies haar laaste adem uit, de dokter kon slechts vast stellen wat was en huilend vertelde ik dat dit de weede hond was die ik verloor en het erge aan het verhaal is, dat een zatlap, waaar je slechts dertig mag rijden, mijn hond en gelukkig niet de kinderen waar mee ze was aan het spelen, voor het zwembad en die mij nog even aan wou spreken voor de schade aan zijn auto, waar op ik zei, je weet waar ik woon, eerst naar de dokter met mijn hond en heb die man ook nooit gezien, de schoft.

Zo als het leven kan zijn, zo ver ging het ook mij, ben opgegroeit met honden, een hond is als het waren, liever als de hele mensheid zamen, mit die goed behandelt word, dat geld ook voor de mens, zo had ik een Border Colly genomen, gevonden via mijn dochter op een advertentie op markt plaats, want is was heel verdrietig, mijn trouwe metgezellin wad dood, gestorven in mijn armen, heel langzaam ebte het leven uit haar vandaan, ik kon nog niet of wilde niet begrijpen dat ze heen was, haar lichaam verstijfde in mijn armen en heb haar begraven op de plek voor het huisje, waar als ik kersen pluk, ik even aan haar denk, daar liggen nu twee honden en ieder is een verhaal apart, Boute was en hond die leerde ik kennen bij een vriend van mij, die woonde ergens in de Betuwe, ik ging wandelen, maar daar voor was ik bij hem thuis, bij binnen kost werd ik buiten zijn vrouw op gewacht door een Colly, waar van de blijdschap, torenhoog, wat jankent, liet zien dat die blij was, blij was me tezien en toen we gingen wandelen, stond ik verbaast van zijn opvoeding, het luisteren en kijken naar bewegingen, van wat ze geacht werd tedoen, om haar baasje blij temaken en dat weer gaf haar vertrouwen en dat dit wezen van mij zou worden? wie had dat gedacht?want ik was verlieft geworden, bij oog op slag, als door de bliksem getroffen, wat een hond!

Wat mensen niet beseffen en dit is helaas tevaak waar dat als je een bordercolly neemt of welk beest ook, je de tijd en ruimte moet hebben, een colly hoort niet op een flat en border hoort niet in een huishouden, waar niemand thuis is, een border wil werken, al was het maar bewaken van een poes,al waren het maar de kippen, hij of zij moet kunnen rennen, rennen tot zijn tong op de grond hangt, rood gekleurt en bijna op de grond en hijgen van inspanning, voor je voeten en je aankijkt, van heb ik dat goed gedaan en jij, je aait zijn hoofd, de hond is gelukkig, zo ook mijn Bute, toen mijn dochterje geboren werd, ik haar twee dagen oud,naar buiten nam, en Bute liet ruiken aan haar, dit eerste contakt, die eerste geur, kam niet in de buurt van mijn dochter, wat die lief uit ziende hond veranderde terplekken in een monster, dit was een hond, waar je alleen al keek je, wist wat tedoen, zijn vrolijkheid was zo aanstekelijk, dat zelfs als je een katerhad, de kater verdween, je de hond liefkoosde, omdat je weet dat het niet zijn fout was, dat je pijn in je herzens had, die Amerikaan die geschreven heeft over zijn bordercolly, wat heb ik genoten van zijn boeken, wat genoot ik van de ze hond, wat heb ik tranen gelaten, toen ik om half acht smorgens werd gebeld door mijn vriend Michiel, die bij me was op bezoek, met vrouw en kinderen, die ik de avond daar voor zei, Buto waakt over jullie! en wat ben ik blij, want anders was misschien een van zijn kinderen aan gevallen, gedood, ik kwam kijken  Bute lag open, tien centimeter diepe wond, tien centimerer lang en tien centimerer hoog, ik heb van alles er op gegooit zodat er geen infectie zou komen, het mocht niet baten, zelf de doker had er niets aan kunnen doen, ze verdroeg dit alles, zonder een krimp, enkele minuten voor ze heen zou gaan, heft ze nog een ronde gemaakt, om tekijken of alles goed was en ik de heep kreeg dat het weer goed ging? en ze storte neer in mijn armen en ik heb gehuild, ik heb gehuild met haar in mijn armen, tewijl de maan aan gaf dat ze allang weg was, waar geen plaats was voor mij, ik heb haar in mijn armen mee genomen naar die boom een gat gegraven en haar bedankt voor alles, wat kun je gehecht zijn aan zo,n lief beest, die meer begreep als ik, wat liefde is!

Ik was ziek, ik heb geslapen, als of ik, voor zestig jaar, moest in halen, zelft mijn TGV heeft me niet gewekt, iedereen heeft me met rust gelaten, alhoewel ik wel de poes hoorde en haar twee kinderen, das leuk, weer van die kleine beestjes in huis, nou ja net een huis, het huis is nog steeds om te huilen, mijn totaale ik is naar gort, mijn vrouw aan de drank, onze dochter gelukkig, omdat ze ons heeft en de kleine poesjes, vandaag kreeg ik tehoren dat de heg is gezet door Jose en Maria, dus over drie jaar kan, niemand het eten van mijn bord afkijken, of de kus van mijn lippen, die bestemt zijn, voor mijn naasten, ik heb gezien, dat  het ook niet uit maakt of ik elkedag schrijf, dus dat lucht me op, die drang is weg en zit nu te overleggen wat ik zal gaan eten, terwijl ik het antwoord al ken, ik was zo moe, dat ik mijn hooft overal neer gelegt zou hebben als was het in de sloot, karton of een hoop stront, dit laaste, opdat de vliegen me gezelschap hielden, of in mijn neus zouden kruipen, in mijn mond, liefs die grote geel groene, wat dat betreft, heb ik er schijt aan, zo moe was ik, misschien was ik net als U zo getroffen door het ongeluk, de tragdie van een gek! iets wat zelfs bij mij niet zou opkomen in dat rare hooft van me, hoe ziek moet je wezen?en dan vooral dat niemand dat door heeft, dan hoop ik gouw dat ze een machiene uitvinden, waar je aan gesloten word, met van die zwarte draden om te kijken of alles wel goed met je gaat, of er ergens niet een steekje los zit en dan hoop ik dat allemensen er op aan gesloten worden, zodat er minder leed komt op deze aarde komt, ik heb aan die draden gezeten, ik heb alle testen gehad,ze hebben me lek gespoten, tot in mijn kont gekeken en al die ogen, die keken en al vragen die werden gestelt, ze zijn alleen, die anderen vergeten om me heen, die hebben ze niets gevraagt, nog in hun kont, aangekeken, ik net als jullie, gehuivert en gehuild, laat staan de familie leden en naasten, dat vliegtuig zelf maakt niet uit, dat maken we wel opnieuw, niets kan hetstelt worden van, wat daar tegen die berg gesmakt werd, wat tot poeder werd vermalen, waar in de resten van wat had moeten wezen, zijn, versprijd, misschien wel verwaait, om nooit meer gevonden, te worden, verloren voor eeuwig, als of het, het recht verloor, door een harde klap, om bij zijn naaste, terug te keren, in een kist en nu slechts aangeveegd, met een blik, de stoffer was niet nodig, want anders mengde het met het zand van de berg, de overschotten, van wat daar voor, die achtkilometer daling, nog was intakt, nog blij en waarschijnlijk gelukkig was, toe was er nog hoop, toen werden nog droomen gesponnen en bleven ze niet haken in een web, zelf nog voor ze opstegen, voor dat ze de trap op zouden gaan, nog voor ze aan kwamen op dat vliegveld, nog voor ze liepen langs die rotonde, want die ken ik goed, misschien werden ze wel afgezet, lieten hun wagen op de parkeer plaatsen parkeren, betaald staan, misschien hadden ze in een hotel dicht bij geslapen, want dat was beter als wachten op de dood en tussen al deze bewegingen, gedachten, mogelijkheden, is er een mens! die heel wat anders had! die heel wat anders dacht en die was met mensen, die niet eens wisten wat! in hem omgingen en dan sijpelt beetje bij beetje informatie over dit al, maar, dat wisten al deze mensen niet en die lopen, dan die trap op in dat vliegtuig, verschillende werelden en verhalen, verschillende goden en geloven of niet!die zoeken hun plaatsen op, misschien worden ze begeleid, door een man of vrouw, laten we hen ook niet vergeten, dan die bijpiloot! en die malloot, die pitoot is, de gezagsvoerder,en dit zamen, duikt dan naar beneden op een plaats, zo onherbergzaam, dat het boek, alleen op de wereld, nog leuk gaat worden, om telezen,maar niet! wat daar gebeurde, wat had ik er voor over gehad, net als U, als we dat hadden kunnen voorkomen, die botjes die daar dagen in de kou hebben gelegen, zonder dat ze het voelde, maar toch? zo werkt dan niet, stel die brief of bel, telefoon en gaat en je krijgt dat nieuws?dan zakt de wereld onder je vandaan, dan zoek je houvast, aan wat?je naaste, maar die zijn dood! dan krijg je gedachten, die gaan zoeken en het grote waarom! en waarom zij en niet ik, wat kan ik doen, veranderen aan, een moment, wat alles weg vaagt, wat we liefhebben of misschien wel lief wilden hebben, wat we koesterde, zelfs aan de borts, of slechts in je armen, of een deken voor het slapen glader strijken over de schouwders een kus op het voorhoofd of wang, een streel door het haar of lokken en die lokken en haren werden weg gewaait door die berg keten, waar zelfs geen keten waren om hen op tevangen, waar hulp, moest komen van uit de lucht, die zelfde lucht waar zij, uit neerstorte en tot poeder verdoemd waren.

Jos! die komt gelukkig vaak bij ons, hij drinkt niet, iedergeval niett bij ons en heeft altijd goede zin, ik zou daar bijna een voorbeeld aan kunnen nemen, die begint te lachen en zegt heb je die kop van jouw, al gezien?geen spiegel in de buurt en je wil ook niet onbeleeft  zijn, kijk je of je van Mars komt en Jos snapt dat dan ook gelijk, wat dat betreft hebben Jos en ik iets gemeens, ik begin teschrijven en hij is er mee gestopt, Jos is net als ik gestelt op rust, vooral niet teveel mensen om ons heen, als we,de behoefte voelen, zoeken we, ze zelf op, niet anders om, Jos is voor mij als een kind, maar niet van mij, altijd vrolijk, soms bezorgt en dan praten we ook, dan luisteren we naar elkaar, niet dat een van bijde, het gevoel heeft wat doe ik hier?Hij is apart net als ik en dat klikt, Jos is anders als ik, die gaat lekker zijn eigen weg en soms moet ik bellen, waar die uithangt, maar op een een of andere manier weet die, het bedompte mobielhome te vinden, natuurlijk zet ik de ramen open, want hij rookt niet en zet een kopje thee, ik zelf een glaasje wijn, daar is die dan niet blij mee, er zijn ergere dingen op de wereld? en dat klopt, daar praten we dan ook over, maar wat kunnen we daar aan veranderen? we doen al, zo ons best, wij bijde proberen ons zo klein te maken, dat niemand ons op merkt, last van ons heeft, wat dat betreft als straks de zomer komt gaan we op het terras zitten, genieten, van de stilte! want dat is waar Jos van houd, zijn oren zijn wel, zo gevoelig geworden, dat elk geluid pijn doet aan zijn oren en ik kan hem geen ongelijk geven, dat doet pijn, dan trek, die gekke bekken naar mij  dochter, praat honderd uit, met mijn vrouw en heeft het over alles en nog wat, maar! houd niet van friekandelle en daar hebben we lol over, gewoon zamen zijn, even niet alleen en het maakte niet uit ,waar je vandaan komt en Jos, is ver geweest, dus die, weet dat als geen ander, daar ben ik dan een broekje bij en nog erger, zijn pensioen ging eerder in als de mijne, terwijl we iets schelen, maar niet in onze ogen, we zijn verre buren en dat is goed ook, want dan kun je zelf aangeven wanneer de tijd rijp is, zo wil ik Jos bedanken, dat die de moeite neemt mijn gezin te leren kennen en mij ook en dat ik hoop dat we vaak mogen lachen en even vergeten wat er om ons heen gebeurt, natuurlijk ziet hij die de ellende hier, wat moet en kan hij veranderen? zijn bezoek zegt voor mij al genoeg, bedankt Jos, liefs van mijn familie.

Zo als het leven is, vol met angsten, vol onzekerheid, was ik boos, heel boos en heb dat laten merken in gesprek met Jos van Oost,West, Zuid of Noord, als je niet eens, dat mag schrijven, wat je wilt, gepast of ongepast, wat maakt dat uit? of de bijbel wel gepast is, de Koraan of kookboek, huishoudboek, autoboek, agenda, dichtbundel, schilderij, harnas, blikje annenas, kokosnoot, klapperboom, bruinezuiker, koningshuis, gemeente, raadsleden, kwijleballen, gehaktballen, kroketten,frikandelle, haring, haring in de ton, bood, schip, zijl, net, terwijl ik dit schrijf weet ik te ontsnappen aan het sleepnet, die me op een hoop, wil slepen en dat wil ik niet, ik pak een schaar, die toevallig in mijn broekzak was en knip de mazen door, de mazen van de wet, zo als de wet die voor zich zelf gebruikt en omzig heen een web spint, zodat het gemaakte gat weer dicht slibt, zodat dichters er niet aan ontkomen, om wat het volk horen wil, anders hingen ze aan de boom,  net als de troebadoer van Asteriks en Obeliks en of je nu aan, het kruis hangt of aan de koran, we hebben alle gemeen, de oorsprong,wij allen hangen aan het kruis er zijn niet genoeg, spijkers, we moeten als het waren de Romijnen vragen of ze fabrieken willen bouwen om spijkers temaken en die dan per ezel vervoeren naar daar, waar we bespijkert worden, bij gebrek aan bomen, waar; de kruizen van gemaakt worden, verhuizen we, naar bosvriendelijke omgeving, de beulen, spelen mee, achter hun maskers, zie je hun grijns, van we krijgen je straks wel! de moslims vinden, drie honderd jaar later, het buskruit uit en Mohammet is daar, wat ben ik blij voor hem, want anders was die ook aan het kruis geslagen en had hij de beul gezien, met zijn masker: maar niet daar achter, als of dat! wat !was, op nieuw vertelt moest worden, dat zou! alles verniewen, verbeteren, bij dragen aan een mooie wereld, waar voor die eigenlijk gemaakt is, waar voor we niet naar Mars hoeven: vrijwillig en nooit meer terug komen, ben ik nu onaardig? beledig ik iemand? poep, drol, stront, het maakt niet uit, we komen van de zelfde maker en of dit nu van hier of daar of elders is?wie eet daar minder om? je die Portugesen die van ellende en de honger de ezels op aten,die eigenlijk uit Betlehem kwamen, want waar kwamen ze anders van daan? via de Indische coopvaardij of via de Italiaanse vloot, of zelfs de Griekse vloot, wat via weet ik wie, die ging over de Alpen en kwam bij de Moren en vond het buskruit uit en dat bestond al! zo als ik vind en het, is er al, zelf voor ik vertrek, ben ik er al, dit is helemaal tegen de wet van Einstein, zie nog zijn knipoog naar me! heb ik je toch even bezig gehouden en niet alleen mij?dan denk ik als je bidden moet, doe dat thuis, val mij daar niet mee lastig, als ik niet naar een kerk wil gaan, dan ga je niet, als ik niet wil geloven dan doe ik dat niet, ga me niet dwingen, dat hebben ze, zo ,vaak geprobeert, daar kan ik niet tegen en jij? jij wel, en die ezels, die wel, en die Portugesen? en die tracktoren, wat moeten die wel niet denken? op Mars, ja, ik heb daar veel vrienden, die even blij zijn, dat het leven normaal zijn gang gaat, waar geen bijbel of koran bestaat, geen ezel, tracktor of gekke opgelegde, uit de duim gezogen, om onder de duim te houden een volk, nee op Mars kun je wel stellen, dat we van de lucht leven, dat valt niet mee, soms hoor je ons piepen, adem tekort, net als mijn vrouw, maar dan hier op aarde en dat is wat anders als Mars, nee op Mars daar gaat het anders, daar zijn mensen en die hebben alles afgezworen en die leven zamen en hebben allerij kleuren, heel mooi om tezien en ze lachen ook allemaal, iets wat ze eigenlijk verleert waren op aarde, oke soms gingen ze naar een voorstelling, dat koste geld en als ze weg gingen, liepen ze in een wolk en als ze thuis kwamen, was die wolk weg, dat voelde ze zich bedondert, nu op mars niet, dat kost niets, geen antree heffing, alles is gratis, staat ook op van die borden, Gratis en nu ik dit schrijf, ben ik bang dat veel Nederlanders daar heen willen gaan, maar gelukkig, moeten ze, dan wel eerst aan gesloten zijn zo als ik, dus pech, met liefs van mijn dochter, slaap lekker.

Dan snap ook dat mensen belangen hebben,niet bij wat je schrijft,maar dat je vooral niet dingen schrijven, die lopende belangen schade kunnen, dan zijn we juist daar aan gekomen, het doen!wat er al al die jaren met ons gedaan wordt, dan is de Indo en de Molukker weer de koelie, dat gevoel heb ik altijd, bij alles om mij heen! ben en blijf ik een koelie, dan is die ezel in Portugal beter af, die is op gevreten en vervangen door een tracktor met oudewijven er op, dan is het die bekende politiek steekspel wat plaats vind, dat doet me besluiten, me los te worstelen, van mijn wortels, dan ga ik me verplanten, zo als ik me zelf heb laten baren, dan zeg ik vaarwel, aan wat was mijn moeder aarde, wat was mijn volk, mijn leed, dan ga ik alleen mijn weg verder, met mijn vrienden, die wel willen lezen waar het overgaat, de begrijpen de pijn een pijn die niet weg gehaalt door politieken handje klap, want die klap voel ik nog steeds, die afdruk, daar ik voor het leven, daar zijn de rollen verband te kort voor, daar is het rode kruis getuigen van geweest, daar zijn alle instantisch tot kinderbescherming toe, getuigen van geweest, dan ga ik weer naar Mars of andere plaatsen, waar mijn schrijven, vrij is en de waarheid vertelt mag worden ook al voldoet dit niet aan de burgelijke maatstaaf, dat is die zelfde maatstaaf die me verbannen heeft, verdreven, het maakt me niet uit, ik ben een Indo ik kan het wel aan.

Dit is dan ook de titel voor mijn bundel, als ik ooit, uitgeschreven ben, als ik in een kist lig, die misschien in het vage vuur verdwijn en ik tot poeder verbrand word en mijn bestaan uitgewist word, als een kaars in de wind en ik weet zeker, dat het niet mijn scheet was, veroorzaakt in Potrugal van de bonensoep die ik at,toen mijn nieuwe moeder mij in een tijl waste, het was winter en dan ga je spaarzaam om, dan word water gekookt en vermengt met koud water, die eigenlijk ijspegels waren,koud als pegels kunnen zijn en dat er een kachel die brande op petrolium, waar van die moeder in een gesprek later beweerde dat we een bad hadden in die villa, waar aan je weer ziet, dat de trots overhand, neemt in mijn herrinnering, dat ze met, een washand mijn lichaam liefkoosde en riep je hebt blauw bloed en niet omdat ik Indo was, ik kwam,van komaf, waar kun je, van afkomen? wat maakt het uit? wat maakt het voor verschil? dit moet me brengen naar? dat we een minister hebben en die heet, Dijkstal en die beweert dat adel door de penis van een edelman, vererfbaar is en dat de vrouw die dat kind baart , geen rechten heeft, alleen als het hun uitkomt en dat is dus een uitspraak in  twee duizend vijftien, dan zou je deze minister, weer naar school willen sturen,dan moet ,die begrijpen, dat, wat die uitkraamt, in tegen strijd is met de wet, van de natuur, natuurlijk is het zaad, de oorsprong, maar de drager van dat zaad, is bepalend voor het kind en of daar dan een titel aan hangt of niet?, wat is, dat is en hebben we hebben, daar toch geen belachelijke wet, voor nodig die dat uitwist, die tegen de natuur in gaat, die alles omwildraaen zo als onze geschiedenis van toen?dat is, als of alle vermeningen van ons konings huis, niet, waar zijn, onze prinsesen zijn eigenlijk, de titel niet waardig, nog zijn hun kinderen, prinsen, want zij zijn de vrouwlijke lijn?maar daar word dan, een uitzondering gemaakt! dat is meten met twee maat, dat is erger als een kastelijn die met drie pennen schrijft, dus wat mij betreft, kan deze minister de pot op, dan heb ik het vermoede, dat hij een beetje jaloers is!, het, niet kan hebben, dat hij niet geboren is, zo als ik, is het mijn schuld? niet dat er iets verandert, ik heb me zelf gemaakt, ik ben, de zelfde als toen, ik in dit kikkerland aan kwam en er heeft niemand voor me gebogen en dat hoeft ook niet, ik wil ,niet eens deel uit maken van een familie, die anderen uitgebuit heeft, op dat ze erzelf de fijne dame of heer uit konden hangen, terwijl anderen hun ruggen, striemen  de, littekens hadden, honger moesten lijden en gaan stelen, daar! wil ik geen deel van uit maken, daar neem ik afstand van vijwillig daar heb ik geen wet voor nodig, dat krijg je gratis, daar heb ik geen minister voor nodig, die denkt,  te weten waar hij, het over heeft! dat zijn uitspraak niet aansluit met deze tijd, maar met een uitspraak van een coloniaalbewind, die denkt, dat ze ons nog steeds kunnen vertellen, wat, de waarheid is, ga gauw , ga gouw naar je toren, doe of je gek bent, doe net als ik, sluit je af, maar als je, je verstand weer vinden mag, wat we achten dat je hebt, sluit je aan aan je pc, lees dat, wat je probeert te verbergen en kom dan terug en spreek, overdenk die onbezonne woorden en geef die vrouwen het recht, want zij, zijn het die baren en niet die lul, die er in gestopt word en waar moeten we trots op wezen? dan heb ik meer vertrouwen in ons tribunaal in Den haag, waar mensen hun tijd opofferen, de moeite nemen!, hoe moeilijk ook een oordeel te vormen, wat recht is en wat krom en als het krom is!, sluit het op!, verlos ons van die mensen, die echt niet bijdagen aan een betere werld, waar we allemaal, naar uit zien, zo dat we niet die zwarte pieten, hoeven te spelen, dat kleur,al word ze gemengt met adel, waar, misschien wel een code achter zit, want wie is er nu eigenlijk begonnen? ik heb er echt niet om gevraagt, ik werd geboren uit een moederschoot een Sultana, mijn vader een soldaat der Nederlanden, moest ook zo nodig, als of die schoot veranderde? als of die adel ineens, tot niets gedwongen werd, die moest terplekken in de naam van der Nederlanden een witte vlag hijzen, de benen bij elkaar en alles wat toen kwam bestond niet! ik ben niet geboren, ik heb me zelf gemaakt en heel Nederland berijpt waar om ik gek geworden ben, want terwijl ik in de houtgreep genomen werd, door de Nederlandse gedrags code, nog niet eens ontcijfert door de Engelse geheime dienst, waar de verloskundige, ook geen raad wisten en vermoede dat mijn moeder van ellende, bij het horen van al dit alles in een bosje ging zitten en mij baarde, want zelfs adel, heeft zijn trots!, dan denk ik die Haagse toren moeten die mannen en vrouwen, niet eens naar school terug gaan om tebrijpen wat er nu gaan de is, het is als of ze zijn blijven steken, hun doel was goed, de gedachte ook, hoop ik, maar dat die wereld verder draait en echt niet ophoud, terwijl zij dingen bedenken, zo als de wereld niet ophoud, als ik schrijf, die wereld draait door, dat houden we niet tegen, maar we moeten eens ophouden, de waarheid te verdoezelen, daar is iedereen, mee gebaat isen met mij zo velen, dan zal onze konig en dat mag hij zijn van mij, wat minder eten en niet net doen of er niets aan de hand is en dat zal die beter naar zijn volk kijken, waar van ik weet, dat ze hulp nodig hebben, net , zo als over de grens en dat bezoeken alleen, aan steden niet genoeg zijn, ook al heb je nog zo,n mooie vrouw en we houden ook van haar, gelukkig en ik wens mijn koning, ook alle voor spoed, ik geloof niet in een president, dat is,on Holland en uit eindelijk duurder, wel denk ik, zou je je kastelen niet eens onder verhuren, dat druk de kosten, waar je volk toch zo krom voor liggen, met vriendelijke groet een Indo.

Ik kan zien dat woorden als touwtje springen en stront, het goed doen en dat mijn schrijven, Cornelia helpt haar hond niet vergeet uit te laten, die heet Leo, mooie naam, terwijl ik aan gesloten ben aan alles, tv en pc, verwarming, want het is koud, stik de moord van de kou, mijn vrouw die binnen kort lucht krijgt via een fles, mijn dochter slaapt, de hond ook, dan gaan mijn gedachten terug naar Nijmegen, naar Wing, ooit een leraar, waar ik nu nog de pijn in mijn gewrichten heb, dat was in de tijd dat ik naast judo, Thai kwando leerde, nou, had het snel gezien, met een groep in de kuil, dat ligt verscholen in het bos, daar werd je als het waren, soldaat, je moest de stijle bult op rennen en met elke stap die je deed, gleeje vanzelf de helft terug, dus voor elke tien meter, liep je er dan tien, dat kan ik nu snappen, want Nederland was niet zo groot! dus als het waren werd de afstand verdubbelt, misschien hebben we met zijn alle bij gedragen Nederland groter te maken en zo is het gekomen dat Nederland plat is, waren we meer naar het zuiden gaan oefenen dan was heel Limburg plat geweest, voor mij was Judo voldoende, ik heb er een hekel aan iemand pijn te doen, wel kreeg je, dat iedereen even wij kijken wat je, nu kon of je goed was, bedreven, god wat heb ik gemat, kom ongeacht waar, moest je in de gevechts houding staan, niet eens buigen, voor je tegen stander, zo als dat hoort uit beleeftheid, voor je de tegen stander, vloerde en dit ging zo snel, dat er heden ten dagen nog mensen zijn die zich afvragen, hoe ging dat nu, hoe deed die dat? ik had dan ook een goede leeraar gehad, die wel negentig kilo woog en dan op mij dook en als spar partner gebruikte, nou, dan leer je wel heel snel, als ik om me heen keek, naar de andere jongens, die veel groter of steviger waren als ik, waar om gebruikte hij niet hen? heb ik misschien massel gehad, oke, ben volgens mij, uitgerekt een beetje gevlakt, voor al mijn nek! die was ineens ook langer geworden van al die houtgrepen en zo heb ik jaren gejudo,t zonder dat ik op les was, ik had van mijn meester geleerd, dat als iemand op de mat lag en netjes afklopte, dan hield je op, nu waren er mensen die hadden streken, die speelde vals en daar moest ik aan wennen, ik nam een andere leraar, Kukken heet hij, die was een straat vechter, die kende trucken! daar schrok ik erg van, maar ze hebben me uit veel benaardesituaties gered, want je krijgt een leven als Indo, dat iedereen je wel voor je bek wilde slaan, kon geen kroeg in lopen of het was raak, noord,zuid,oost en west, knokken op zijn best, natuurlijk waren er mensen die veel sterker waren als ik, die begonnen nooit met uitdagen, als of die dat zelf wisten, dat ze me met een klap neer zouden slaan, dus dat was aardig, van ze, wat me altijd pijn heeft gedaan is, dat mensen om mijn huidskleur me wijgerde, toe te laten, in een bar of cafe, ook al prate ik als brugman, nee was nee en daar werd ik verdrietig van!, dan ga je je afvragen, waar heb ik dit aan tedanken? ik was niet alleen, dan stond je voor, zo,n bar of cafe, buiten met allemaal mensen die er niet in mochten, daar door kreeg je een soort verbond met mensen, zo,van, dan gaan we het ergens anders proberen en dan kwamen we in tenten en daar was het zo donker, de  Kelders in Nijmegen, daar hadden ze voor de zekerheid een lang koort hangen, dat je niet naar beneden denderde en aan dat koort was haast geen einde, de eigenaar was de heer van Boxtel of wel Pa van Boxtel en die vond het wel fijn dat we kwamen, die voelde ons aan, die had misschien wel medelijde met ons en we kwamen daar ook dronken uit en dan kwam je op een vlakte die was ontstaan door het bombardement uit de oorlog en de sloop woede, die mensen moest bewaren voor het gevaar van instorting en jaren later is ook die kelder af gebrokenen, toen kwam er een andere kelder, Jo,s Kelders en Jo werd ook een soort vader voor me, toen kreeg je GS9, daar woonde Andre en Corby en Paul en we werden een soort familie, Paul leerde me ook allemaal kneepjes en nam mee mee naar zwambad de Branding en leerde daar een man kennen, die een Commandant was geweest in Indonesia en waar mijn vader volgens paul misschien wel voor gevochten had, nu snapte ik ook waarom mensen vechten, ik kreeg nieuwe vrienden, ik leerde zoveel mensen kennen, dat ik tijd te kort kwam, allemaal feestjes, waar ik wel welkom was en in eens wilde iedereen me hebben, toch liep ik nog steeds in die mist en heb ik nooit echt die woorden kunnen vinden wat er binnen in me afspeelde, mensen gaven me geld, veel geld en dat hield niet op en ik gaf dat geld weer door, door aan andere mensen waarvan ik dacht die hebben het nog slechter als ik? dat was ook zo, je kwam er achter dat mensen het wel zo beroerd hebben gehad, dat je moest huilen, gewoon zo midden op straat, waar iedereen om je heen stond en dan je aan kijken waarom huilt hij? en ik dacht zien jullie dat dan niet? hebben jullie oogkleppen gekocht? soms kwam je dan op slachtvelden daar waren twee groepen Ambonesen en keijesen aan het vechten en schieten waren of Surinamers uit Arnhem, die weer een broer van een vriend met een mes in de rug had gestoken en op een gegeven ogen blik kreeg ik een revolver in mijn handen en ga schieten, in de lucht, gewoon een waarschuwings schot, dit heb ik van Judo, eerst waarschuwen, beleeft zijn, dan werd het ook rustig om me heen, dat waren ook tijden, dan zag je geen politie, die wisten toen, dat ze beter op het buro konden blijven, dat zou later veranderen en ik denk terecht, ik ben geen politie, maar toen ging dat zo, als het waren, hebben we zo alle kroegen in Nijmegen beschermt, tegen gekken, zo gek dat een stad als Nijmegen zo klein bleek te zijn, vogels, vertelde je wat een paar straten verderop gebeurde, dan kwam je te hulp, want het zijn je vrienden en toen ben ik verandert, al heeft dat wel lang geduurt, er is kunst in mijn leven gekomen, vredige gedachten maakte zich van mij meester en om mij heen ook, ook al hoorde ik nog wel van die wilde verhalen, waar van ik dacht? leren die mensen het dan nooit? ja dan moet je het ook maar zelf weten, ik ben me gaan verdiepen in mij zelf, ik ging naar school, wel een beetje laat, maar beter telaat als nooit, ik kreeg werk in een verpleeg tehuis en liep achter een rolstoel in de stad en werd uit gelachen, die lach werd later een glimlach en mensen begrepen dat het menis was, ik wilde weer worden, wie ik altijd was! een vreedzaam mens, zo als jullie weten hou ik er niet van iemand pijn tedoen, behalve met woorden, met woorden brak ik iemand sneller af, nog voor die uitgesproken was?want je moet niet gaan schelden tegen me, daar kan ik slecht tegen. en nu heb ik allemaal lieve vrienden om me heen, waar we soms ruzieen en dan een glas heffen elkaar aan kijken en proost zeggen, we hebben gezegt wat we dachten en daar ging het om, je hoeft het niet altijd met elkaar een zijn, op het moment dat je zegt wat je vond, verdwijnt het ook weer, een ander leert je kennen en ik kan ook nooit genoeg zeggen, hoe blij ik ben met mijn vrienden, maar ook aan, Nederland en Duitsland.

De bus is vol!! dat jullie het weten, we puilen uit, heb van verschillende landen verzoeken had, alles moeten wijgeren, kost me handevol geld, daar ging het niet om, vol is vol en op, is op, ik zat te overwegen alleen Indo,s toe te laten, toen overwogen, iedereen in die bus te proppen, maakt niet uit wat of wie je bent, als je maar wel tof bent en dat? zie ik in een oog opslag, daar voor heb, ik bij mijn geboorte een derde oog, midden op mijn kop gekregen, die soms de overhand wil nemen, een beetje baas wil spelen over die twee balogen daar opzij onder geplaatst? als het even zo door gaat, word ik geleeft door mijn geest en mijn derde oog, het moet toch niet te gek worden? wat wel weer een voordeel heeft als ik de bus bestuur, twee ogen op de weg en een die alles in de gaten houd. voor de mensen die niet mee kunnen schrijf ik dit verhaal, al kreeg ik van Bart een FB vriend te horen dat hij mijn schrijven soms wel twee keer moest lezen, nou Bart dat komt goed uit, anders was er niets aan geweest, dan lees je en denk je ik snap het, pc dicht en slapen gaan, maar zo werkt dat niet, daar aan herken ik mensen zo als jij, die zeggen? wat vertelt je me nou? wat staat daar? moet ik mijn bril schoon maken of zo, nee Bart dat hoeft niet, je leest gewoon een paar keer die rommel van me en wat ik vaak doe, ik gooi al die letters door elkaar en gooi ze met een smak op tafel en lees dan wat ik geschreven heb, das makkelijker voor me, je, ziet ook dat ik soms even de weg kwijt ben, dat komt om dat zo,n letter hem probeert teknijpen, smeren, gelukkig is de tafel niet groot, dus pak hem bij zijn nekvel en terug op zijn plaats of zin of regel.eergisteren heb ik kunnen zien, dat er mensen aan het nadenken zijn over wat ik schrijf en dat is goed! daar ben ik blij om, dan is er hoop, voor dat ik met die bus vertrek en wat en waar ik naar toe ga? met die bende?sorry mensen, Utrecht, Amsterdam? dit laaste lijkt me niet zo,n goed idee, want er zaten nog al wat Amsterdammers in de bus, dus het zal wel Den bosch worden, misschien afzakken naar de buren, daar, dan door de Ardennen, kunnen we nog net even zien, waar die Amerikanen afgeslacht werden, leuk voor foto,s om aan je klein kinderen te laten zien, denk dat je met die foto,s eerder naar Duitsland moet, op de Duitse scholen, zo van dit was een van jullie laaste gemene zet! gelukkig!is het allemaal maar een grapje, want er zit helemaal niemand in die bus, ik heb niet eens een bus, ik heb schoenen, die ik om geruilt heb voor een TGV, ja dat is wel waar! dus jullie kunnen nu kaartjes kopen voor die TGV, kan iedereen mee, plaats genoeg en die TGV gaat van Groningen, Amsterdam, Utrecht, Limburg en daar moeten we heen, want de trein heeft vaart nodig om af te zakken naar het zuiden en moet zo,n vaart hebben dat we de Alpen of Pireenen of zo over kunnen komen, daarna gaat het allemaal van zelf en ik heb al bericht gehad van uit Portugal, dat al die boeren daar en die oudewijven op de traktors helpen, ons op gang te laten komen voor die klim van hondertachtig kilometer, das aardig he? ik vind van wel? dat ze dat zomaar gratis doen? dat zou in Nederland handenvol geld kosten, ja met een staking of optocht oude modellen, misschien, die kwam ik ooit tegen in Nijmegen, die waren van de Goffert naar weet ik waar gegaan, kwam ze op de waal brug tegen, ik kwam net van Arnhem en ik ben gek op oude tracktors, jammer had ze wel beter willen bekijken!maar als je in een auto zit, gaat dat moeilijk, ja ik heb een auto moeten kopen, van ellende, mijn schoenen waren versleten, ik naar de winkel! blijkt die winkel niet meer te bestaan! nou daar sta je dan, loop de toko binnen, want dat hadden ze van mijn schoenenzaak gemaakt, deed gelijk wat boodschappen, ja als je er toch bent, legt de vriendelijke verkoper me uit, dat die modellen van mij niet eens meer bestonden, niet eens meer te koop waren, wel met van die autobanden er onder, want ze moesten van de oude autobanden af, ja toen ben ik maar niet verder gaan zoeken en heb een auto gekocht, niet te groot, maar wel sterk,  goed hij zuipt iets minder als ik, dus de koop was snel beklonken, nou met die auto reed ik over de Waalbrug en zag dat allemaal voor bij komen, ik richting Berg en dal, herkende allemaal huizen en straten, waar ik als kleine jongen kattekwaat had uit gehaald of gewoon, naar mijn werk? toen ik nog werk had of school of weet ik wat, verlieft, verlooft, ja vaak verlieft, maar nooit voor lang, daar kon mijn brein en mijn oog niet tegen, die waren op een of andere manier, jaloers, denk ik? en vergeet mijn schoenen niet, die ik nu dan ook niet meer draag, dat oog heb ik er uit laten halen, in het radboutziekenhuis, daar hebben ze wel meer weg gehaald, maar dat vertel ik een andere keer, nu ik er zo over na denk, toch wel triest? vind u niet?

Eigenlijk schrijf ik voor mensen, om te begrijpen, dat het zo erg nog niet is, ook al vallen de bommen, al worden dingen over onze hoofden beslist, al maakt niet het uit waar je geboren bent,als je maar niet denkt dat dat je het centrum van het heelal bent, mijn centrum, was in plein 1944, waar van ik nog steeds niet begrijp wat ik daar deed? waar de muziek van de Kinks en Rolling Stones galmde, wat je op de radio gratis kon horen, in een tijd dat we dachten, dat de wereld aan onze voeten lag, aan mijn voeten lag een grote drol, net vers gekakt, door een hond, ik zou, als ik met mijn neus tot op de grond ging, misschien kunnen vertellen, wat deze gegeten had? misschien wel! wat voor ras het was, maar daar ik niet helemaal gek ben, liet ik dat maar achter wegen, daar hadden we een soort vader en moeder!, Marie en Pablo kregen, heel gek! van Spaanse afkomst, die helemaal van uit Spanje  gereist, kwamen, naar Nederland, dus als het waren die ooievaars, lieten stikken, het voor gezien hadden en dan gingen kijken, wat er van die kinderen die die de ooiievaars gebracht hadden?, terecht was gekomen, nou! als dat niet lief was? en dan !!, wel tegen betaling, kreeg je wat je vroeg, en heel gek, dan was je blij, dan gingen we praten, natuurlijk had je van die eikels, er bij, die niet aan een boom hingen, die vonden zich zelf, zo belangrijk, dat ze dachten, in mijn wolk te mogen huizen! vergeet dat maar, ik weet, daar waren ze niet blij mee en daarom mogen ze me niet, tot op de dag van vandaag niet! kan daar niet wakker van liggen, veel meer, gaat mijn gedachte uit aan die twee mensen, die ons etters, dulde, die als het waren, hun leven op het spel hebben gezet, om ons, van drank te voorzien en eten, die zelfs geen tijd hadden, om teslapen, want bij die herrie daar op dat plein 44, vierentwintiguur per dag, kun je toch niet slapen? tenzij je een slaap pil inneemt. Jammer genoeg ben ik, zo vele namen vergeten en is het, ook niet mijn bedoeling, iemand over teslaan, dat doet me aan een Vader denken, niet mijn echte, want die was weg, maar aan een man en een vrouw, die hadden Weindorf, hij heete Benny en die Benny, die was lief, die moest altijd lachen,uit volle borst, als ik maar mijn mond open deed, die gaf me een bus, met reclame er op,van zijn cafe of wat het was en daar mocht ik dan gratis in rijden, het liefst in de buurt van het centrum, zodat iedereen, die tekst kon zien! mij scheelde het weer een paar schoenzolen, mijn kont werd bedekt door Livie, die het ook nodig vond me te sponseren, als het waren werd ik door iedereen gesponsert, zonder dat ik het,door had, als ik iets kocht, dan kreeg ik altijd teveel wisselgeld terug? als ik daar dan wat van zei, dan zeiden ze, het is goed , ik zelf voelde me een beetje schuldig, je snapt wel, wat niet van jouw is, daar heb je moeite mee! daar, zou ik later veel beter mee leren om gaan, de stad Nijmegen is net als elke stad een enorme grote muizen trap, WAT? val, als je daar door straten loopt, word als het waren je geld, als je dat hebt! uit je broek getrokken, elke stap, die je doet, kost geld, dus ik ging na denken, denken en denken, wel samen met mijn geest !natuurlijk, ja dacht je dat die me los liet? alleen in Nijmegen, in het centrum, ben je gek??Daar zie ik, dan weer vrolijke gezichten, beetje verdwaalde gezichten, ten dode opgeschreven gezichten, maar we hadden een ding gemeen, Marie en Pablo, die vermoedelijk, op een ezel naar Nederland waren gekomen, nog voor de Portugesen ze op gevreten, of ik???, als of ze aanzagenkomen, dat ik, in de toekomst, door hun land zou stuiven, met een bus vol FB vrienden en langs de ooievaars, honderdtachtig kilometer naar beneden, nog net niet in zee belandend, dan wil ik aan deze, vooruitziender Blik!!! dank zeggen, bedankt dat jullie, op ons gepast hebben.

Na mijn op gedrongen, rust door Cornelia, die in debatte ging met ferry, FB vrienden van me, zijn mijn ontkrulde vingers, weer aan het bewegen, dat is ook het enige, mijn geest laat zich niet zien, mijn dochter vreet chips en heb haar vertelt, als goed vader dat ze uit moet kijken voor kwabbels, die je daar van kan krijgen, ze eet gewoon door, wat wil je, daar aan tegen houden, zal ze later in en wolk lopen, met zwarte draden en zweet, om het , er weer af tekrijgen, wie ben ik om dat tegen tehouden, brengt me op het geheel, van! dat als je reist, ineen ik niet alleen in die auto zit, ik bestuur een bus!, want dat stuk, wat ik daar schreef, haalde de top, iedereen wou met mee, waarschijnlijk niet voor die begravenis, maar voor de wijn, eten, wittebonen met daarin kwartel en wortel en nog veel meer, daar zakte de bus, als het waren door zijn veren, moest ik afremmen, terwijl ik de bergen afdwaalde op dat ik niet in zee terecht kwam, waar we zo wiezo niet wezen moesten, als of al deze mensen onder die sinnasappelboom wilde staan, met mij, op dat er iets in hun oog zou vallen, wat niet een fijn is, dat ze die oude vrouwen zouden kussen, dat mooie mens! in de winkel, met een bar, waar ze zouden willen zien, hoe ik haar kuste zonder einde! en wie rijd die bus dan terug??ik denk dat het in de gene van de Hollanders zit,willen zie die kus, misschien wel invriezen, foto,s maken zodat het voor eeuwig vast staat, tot een overstroming of bom, het weg vaagt, om voor later te bewaren, echt Hollands, ik en de Portugesen zouden het gelijk,op eten, wat op eten, was even de draad kwijt, samen met die mensen in de bus, dan zou die kleine schuur, met die wijnboer, overvol zijn, zodat die boer niet een kans had van zijn wijnfust, af testappen, terwijl ik hem een hand rijkte om te helpen, voordat die op zijn neus zou vallen, nog erger!, ergens onder hem, moest ik een vijf lieter fles weg zetten, die in de weg stond, dan was deze wijnboer, in onze armen gesprogen, schijt aan de scheet als die maar hart geet! dan was er misschien! geen wijn overgebleven, die ik nu drink, dan was alles opgekocht, dan was die binnen, of buiten, dat weet ik niet, ik kan geen koffi dik kijken, maar kan me niet los maken van de gedachte, dat als je onder weg bent, je nooit eens gezellig, alleen kunt zijn, dat er wel altijd mensen zijn die mee moeten, misschien moet ik wel een bus, onderneming starten, met grote aanplakpoosters of via FB, reis Portugal, als slogan op zijn best, dan liep dat dorp op nieuw uit, want de geruchten dat er Hollanders kwamen,! niet voor de begraafnis, maar voor, weet ik wat, dat zou een groot verschil maken, dan weren al die mensen in de bus in wijn kelders of schuren getrokken, ze zouden de bus terug missen, ze zouden in de stank van de scheten blijven hangen en die arme ezel die er misschien  heeft kunnen verstoppen werd ook nog op gegeten, dat betekend dat ik minder lol zou hebben, ik zou geen gesprekken aan kunnen gaan, want ieder zat met zijn gekwebbel er tussen, dus dat leek me geen goed idee! maar ja als we dan toch in die bus zitten, laten we dan genieten van die kleuren en die zijn mooi! als je honderd tachtig kilometer naar beneden donderd, natuurlijk ben je blij dat je het overleeft hebt en dat zo,n klein dorpje, wat je dan met open armen ontvangt, je te eten geeft, zo van die arme stakker, die arme Hollanders, de kaas, zal wel op zijn, daarom komen ze hier alles op eten en zuipen, als of Heineken droog is gaan staan, of daar in Amsterdam de pleuris is uit gebroken, of alle toeristen, Heineken leeg hebben gedronken, zo dat er geen bezoek meer kon plaats vinden, grachten leeg, hotels leeg, ik moet janken! effijn, het zijn die Portugesen maar hebben jaren van ons geplukt??? je bedoelt! gewerkt, dat  werk wat wij niet meer wilde doen! natuurlijk willen die Spanjaarden niet meer werken, je koffie inschenken ,als je heel vroeg, of laat met je bus, auto, ezel voor bij komt! die mensen zijn zo moe, moe van het werken, dat ze denken, laat mij even slapen, laat me even bij komen, gun mij mijn rust, wat moeten we met die bus van die gek?van mensen die aangesloten zijn, waar van de bestuuder soms naar Mars gaat? die wil niemand toch kennen, dus als ik straks naar Nederland kom, zie ik iedereen weg draaien, daar heb je hem weer? gelukkig ben ik Indo, dus dat deert me niet, ik heb voor ergere dingen gestaan, ik wist zelfs niet eens dat ik bestond, laat staan dat er was, wat ik wel weet is, dat ik in Portugal was, das zeker, ik hoop dat u een fijne rit hebt gehad?

Gelukkig kan ik zien wie er leest en wie alleen de plaatjes bekijkt en dat zijn de meesten, die moeten vaker stripboeken kopen, ben je snel uit gelezen en is makkelijk,, niet dat een stripboek je niet kan meevoeren in een wereld, die bizaar is, zelf zo bizaar dat ik het niet eens, hoef aan teschaffen, voor al die Chineese cartoens, met van die onechte ogen en dan die simpelen kreten, Pokie Mon achtige beelden, dan drink ik liever mijn glaasje wijn, dan troost ik me, dat mijn geest op een dag, het weer naar zijn zin heeft, dat die Rene, met rust laat word door mijn geest en mijn geest gewoon weer tegen mij klest, zodat ik met alle gelukzaligheid achter mijn pc kan zitten, FB kan bekijken en daar word ik ook niet echt blij van, maar het houd, je in  ieder geval, op de hoogte, van alle rechten, onrechten, verjaardagen en vooral veel, post kaarten, vermengt met recepten over lekker eten en gisteren!! mensen, die je doen geloven dat hun bedrijf, beter en gezonder is voor je, als wie dan ook, dan denk ik, donder op, dat hoeft van mij niet, ga op een andere zender zitten, maar verstoor mijn contakt met Mars niet, verstoor mijn aansluitingen van mijn pc niet, met dat!!, want als ik je nodig heb kan ik je wel vinden,in de geile gids, Google, noem maar op, soms denk ik wel eens en neem me niet kwalijk!, wat intresseer me je verjaardag, van iemand die ik niet ken? maar dan besef ik, dat je misschien heel alleen bent, op deze aarde, waar we bijna overbevolkt zijn, dan moet ik aan die kroeg denken waar wij vroeger kwamen, voor aan in de Ziekenstraat in Nijmegen, waar het wel, van belang is van welke kant je kwam, om te bepalen waar, wij toen waren, dat daar, terwijl iedereen mee zong op Andre Hazes zijn lied, ik ben zo alleen, dat daar, een eikel gaat zitten janken, alleen aan de bar, klungel!! was naast ons komen staan, had mee gezongen, dan had je niet in die hoek gezeten, heel alleen, dat zijn momenten dat mijn broek afzakt, nu ben ik, tenger gebouwt, dus dat gebeurt snel,  nu ben ik even  de draad kwijt. het laat toch in FB, de intense eenzaamheid zien van ons bestaan, mensen die de mond normaal niet open doen, in het daaglijks leven zwijgen? niet, allemaal hoor, zo radikaal ben ik ook niet, ik denk dat het komt van mijn geest, die aangesloten, via slangen, waar mijn geest een soort koffie filter word, die als je er heet water opgooit, dan het gene, wat ik lees, filtert in de kan, het daar onder neergooit en ik dan voel, waar, het nu omgaat, waar iedereen naar schreeuwt, een soort help? natuurlijk kijk ik daar door heen en like, want ik wil niet dat die ander het gevoel heeft dat die er alleen voor staat, zou ik ook niet willen, wat? niet aan moeten denken, wie zou er op die kruk willen zitten van die eikel, omdat je geen eikel hoeft tewezen om aan een boom tehangen, dan ga ik liever liggen, dan kan ik dingen anders zien, dan kan ik even weg dromen, een wensen doen, dat al die mensen, als ze dat kunnen op eigen benen, naar buiten gaan en als ze niet niet alleen kunnen, mensen de rolstoel pakken of weet ik wat, ze naar buiten onder de mensen brengen, zo dat ze vijfers, vol eenden zien en de stront er naast, in Friesland hebben ze daar een hele ophef van gemaakt, vogels die in het rond schijten?, zo wat?, maak dan een wc voor ze, met een bordje, HIER POEPEN SVP, maar zo als de mens eigen, zullen ze dat niet doen, net zo, als die kerel op de kruk.

Het waait buiten, we wiebelen een beetje, zo als een strohalm in de wind, als een beetje Indo word je daar niet bang van, dan ga je weer denken aan toen, over de hele wereld de beurzen ik storte, de banken het geld weg haalde, zo dat er voor ons, niet veel overbleef, begonnen mensen ineens! schuldigen te zoeken, van wie heeft dat gedaan!, wie is de oorzaak van dit alles!, dat zijn mensen die mijn stukje niet goed hebben gelezen, de hetro verdacht de homo en de bi, de bi de hetro en de homo,en de homo net zo, zo gingen mensen omdat er dan toch iemand de schuld moest krijgen, het zoeken bij kinderen van andere rassen, van een ander geloof, het trieste is dat ze dat ook nog geloven, terwijl ze tegen geloven zijn?nu geloof ik al jaren niet meer, nog in sprookje, wel leuk om telezen, daar houd het wel bij op, wel geloof ik dat mijn vrouw om me geeft, maar zeker weten doe ik dat niet, dus laat ik dat maar zitten en neem voor wat het is en alles, is dan mee genomen, beter als alleen, dan zijn er mensen die dan het recht nemen andere mensen in elkaar teslaan, hoe durven ze dat?, wie zijn zij dan wel niet?een beter ras?een uber ras, verheven door God zelf?nou die bestaat niet en als die wel bestond, dan zou die, dit soort gedachten zeker afkeuren, dan zou die zeggen! voor die gedachten ontstaat, in je opwelt, kijk eerst een naar boeken of films over Hitler en als je die waanzin, niet kan zien of begrijpen, zul je bij je zelf,hulp moeten zoeken, dan moet je hulp vragen, want dat is het fijne van deze tijd waarin we leven, je kunt hulp vragen en!!! dat je, die dan ook krijgt, er zijn mensen die hun tijd, opwillen offeren en de tijd nemen, naar al dat stomme geklets en die gedachtens, hoe kwamen ze daar in de eerste plaats?welke slang heeft je aan gekeken? en dat als je dan je best doet, natuurlijk kan zo iets niet in een dag? niet dat je zegt doe mij een frietje majo?en voor je het weet, krijg je die in je handen gedrukt, nee daar voor moet je zweten, je gaat trillen, beven, geen wonder met zulke gedachten, ik beef al, als ik het hoor, ik tril al op mijn zevenmijls laarzen en tril, zoals mijn mobielhome in de wind te keer gaat, wat wel, het fijne is! dat als je dan eindelijk door de bomen het einde van het bos ziet, dat noemen ze de bosrand, dan kom je op een vlakte uit, daar staan bloemen en rond die bloemen zijn beestjes, vlinders, geuren, lente of zomer, soms winter, je leert genieten, je kunt het leven weer aan, je word verdraagzaam, in eens, is die verkramte houding van vroeger weg, uit je mond ontsnappen, lieve woorden, misschien wat ontwennig in het begin, maar naar mate je dat vaker doet, word het een met jou en zo gek, je merkt dat je niet alleen bent! dat iedereen om je heen, behoefte heeft om begrepen teworden en van gehouden teworden en misschien richt je zelf wel een praat groep op, met het geen je geleerd hebt en ervaren en draag je bij aan een betere wereld, waar we echt allemaal op hopen, waar mijn armen, niet lang genoeg voor kunnen zijn omdat te mogen omhelsen, wat, ik zou willen kussen, zonder ooit op te hoeven houd, waar ik een stoel neer zet,voor je en zeg, drink een glaasje met me mee en als je thee liever hebt, wat let me, laat je hart spreken, dat wat je al zo lang kwijt was, door dat je misschien thuis een pak slaag kreeg, net als ik van de trap af ging, maar anders, ieder geval niet vrijwillig, nog niet gesproken over kasten van binnen en in andere gevallen nog erger, dat je snapt dat ouders die je op voeden, ook hun beperkingen hebben, soms, daar ook niets aan konden doen, maar dat jij net als wij! uniek bent en dat het goede in de mens bestaat, mijn adoptie vader had een spreuk, die die weer, van zijn vader had, verbeter de wereld, begin bij je zelf, zo gek? hij had gelijk, daar is waar ik hem altijd dankbaar voor ben geweest , dat hij dat met me wilde delen, want hij had ook niets kunnen zeggen, indat geval, was ik nooit gaan schrijven, dan had ik het ook, onnodig gevonden achter deze pc tezitten, terwijl mijn geest het toch al niet best heeft, vrijheid van denken en spreken, houd niet in dat, we anderen als oorzaak aan moeten gaan wijzen, als zondaarts, als schuldigen van het alles om ons heen, er zijn en blijven mensen om ons heen die er een plezier in scheppen ons te laten geloven, wat er niet is, was het abstrackt?? nee dat is vast beraden wel over dachte, winstbejacht, dus gewoon geklets in de ruimte, de Romijnen hebben Christus aan het kruis geslagen en in Rome, hebben ze het Vaticaan neer gezet, als herdenking aan die misdaad, die gepleegt is en daar komen mensen van heiden en ver naar toe, het schijnt dat zelfs het Vaticaan niet een weet hoeveel geld ze nu werkelijk hebben, dan kunnen ze dat dus gewoon terug geven, aan al die mensen waar ze het vandaan haalden, die toch al wijnig bezaten, zodat die mensen een feestje konden bouwen, plezier hebben en niet steeds, naar boven hoeven tekijken of de hemel naar beneden stort, neem een hond, poes, vriend of vriendin of alleen, wat maakt het uit, als je maar geen nonsens uitkraamt, die verschilt van mijn nonsens, mijn nonsens bestaat uit de draak spelen met me zelf, zonder andere mensen tebeledigen, dit zeker zonder opzet, dus! geef de moed niet op, vraag hulp, ik heb dat jaren geleden ook gedaan en vertel je uit ervaring, dat ik! daar nooit spijt, van heb gehad een nieuwe wereld ging voor mij open, is het zo raar dat je kunt voelen en zeggen ik ben blij? ik ben blij met iedereen?en als! je dat niet bevalt, donder dan op.

Ik moet iets ergs vertellen, iets heel, heel ergs ik heb het vermoeden dat mijn geest! het een beetje aflaat weten, zie hem soms niet meer, ik heb in zijn ruimte gekeken en steeds vaker was die weg, in het begin dacht ik, die is even plassen of zo, even was ik bang dat die over gelopen was naar Rene? dan had hij elf geesten gehad, trouwens! nu we het daar overhebben, weten jullie dat die geesten van Rene zo knap zijn, die hebben camara,s en dan maken ze van iets? een foto en bergen het dan op in zijn hooft niet morgen of overmorgen,nee netjes op alfabet, keurignetjes gerangschik, zo dat Rene alles terug kan vinden, dus ergens hoopte ik dat mijn geest, daar eens mee, draaide en leerde hoe dat moet! want bij mij in mijn kast in mijn hooft, daar is het een rotzooite, ik kan niets terug vinden, nog erger er zit stof in, de kasten piepen als ik ze open maak en dit is heel storent als je zoekt en dan ook nog probeert te herrineren en denken en dit allemaal tegelijk, ik heb soms dagen nodig voor dat ik weet waar het overging en dat is vervelend, voor al als je in gesprek bent met iemand of wat, als het met wat is valt het winder op, met iemand als persoon,, die je dan aankijkt? zovan, toedeloe, kan wel tegen een deur praten, maar niet meer met jou en weten jullie waneer dit eigenlijk tot me door drong?? toen ik van uit Portugal vertrok en eindelijk thuis kwam, bekaf natuurlijk, dat ik me toen pas herrinerde dat ik daar weg was gegaan, dat ik het leuk had gehad, ondanks het verdriet daar! en als ik mijn geest daar op aanspreek, krijg ik zo,n vaag antwoord, zijn gezicht eenbeetje afgewent, dacht even dat die stiekum aan de drugs was, ja dat doet bijna iedereen, dus waarom de mijne niet, ik heb over wogen de eersthulp tebellen, een ziekenauto, barabdweer, helicopter, Mars, raket, controlcentrum, antie drugsbrigade, ik zelfs met snuffelhonden in mijn bovenkamer laten zoeken, dit geheel maakt toch wel duidelijk, dat ik bezorgt ben? Gisteren vertelde ik Rene wat ik zou gaan schrijven, en dan krijg je zo,n blik van!een meester! die kijkt dan van uit zijn toren op mij neer, op de ophaalbrug een draak die vuurspucht of met een G of klein, waar het om gaat is dat die draak dat deed en hoe je dat schrijft dan ook van minder belang is, terwijl mijn haren toch wel een beetje gaan stinken van die hitte, zegt, dat oog, dat in eens iets raars, uitdrukt, zich vervormt, de pupillen, zwart blijven, maar daarom heen een zoort spiegel verkleurende, beetje Goethe farbe L, krijgen, dit is denk ik de beste omschrijving, ik verdacht mijn geest er al van dat die samen met de geest van Rene mee liep, want ik voelde me heel klein, nu heeft het mobielhome een dunne vloer, ik gleed als het waren door de planken een meter dieper, waar door ik tot mijn middel voor Rene stond, ik wou iets zeggen! het was of er een druk kwam die een schild opworp van hou je bek! stoor mij niet, pas nu berijp ik dat! snap je waar om ik me zorgen maak, want nu pas begrijp ik waarom, Rene, was de pc van mijn vrouw aan het aansluiten, glaasje wijn en worst eten, daar tussen door iets aan het vertellen en ik met mijn grote kwebbel er tussen en dan mijn vrouw die toch niets in haar hooft heeft, dat ook nog op tafel gooit, dat de pianolerares van mijn dochter komt, dat daar de piano gestemt word en les gegeven, de katten die honger hadden, met het miauw geluid en de hond, die op en neerliep, nu! de dag er op, snap ik pas dat de meester even! het helemaal gehad, had en dat hij dus terplekken mens werd, ook al is hij nog zo knap,hij had zijn grens van zijn kunnen berijkt en dat terwijl mijn geest hem ook nog mee hielp! aan de anderekant keek dat oog ook een beetje, zo van, ga jij nou, hou eens even op, doe eens normaal, hoe kun je normaal doe? als je dat niet bent? kijk dat zijn momenten dan word ik weer niet begrepen, dan voel ik me weer in de hoekstaan bij de kachel, daar word ik dan weer heel verdrietig, pak alvast mijn zakdoek, want je weet maar nooit!

Het verhaal, van de slangen, heeft verschillende gezichten, ook wel, bekent uit boeken en afbeeldingen, het heeft, me persoonlijk, twee ribben gekost, net als, met mij, alle mannen op deze aarde, waarop we normaal, gesproken, in harmonie, leven, deze slang, net niet, als dier, reptiel, op zich, van huis uit, een aardig wezen, zelfs niet uit, op overtollige buit, slechts als het honger heeft, de drang om in leven te blijven, of drinkt, zodat hij niet uitdroogt, zijn vitamine vergaart, zo dat hij, in staat is, zijn huid, teverwisselen, de kracht, te vinden om te ontsnappen, aan vijanden, die rond vliegen, of rondrijden, of gewoon, uit plezier,om iets dood te maken, om het doden, het zelf!
Was het niet, de ochtent glorie, die redding bracht in de vorm van, vocht, condens, hei, zo dat zijn lichaam, soepel en geruisloos, door het gras kon glijden, op weg, zoekende, naar een steen, omdaar daar, de hele ochtent in de zon, tebakken, zo dat zijn spieren, soepel werden, om verder tegaan, in het overleven, zo als ik, mijn voeten, beweeg, om verder tegaan, naar waar, je instinkt, je brengt, Dat is iets, waar je niet, aan kunt ontkomen, het lot!, het lot van een slang, je hebt ook, water slangen? die daar anders over denken, die denken alleen, aan: zwemmen en hoe vang ik een visje, er zijn ook slangen, op de wereld, in allerlij, rare vormen en vreemde, gezichten, zij kunnen sissen, altijd maar, praten met, een gespleten tong, maar uiterlijk, niets van die echte, slang gemeen hebben, ze sissen, dat is waar, maar let op???sluit je oren, sluit je oren, luister niet, naar: die verlokkende woorde, luister niet naar dat gesis, laat je niet verleiden, kijk niet in de ogen, die je ogen, uit de kassen laten draaien, zodat je ,je eigen ogen niet meer kunt vinden en als je geluk hebt, blijft het wit! er van, plakken, aan je oogkassen, zo niet! ben? je, die ook, kwijt, oogen en oogkas in een, dit is, wel de ergste senario die je overkomen, kunt, werd jij! niet getroffen, door die hypnose, die in je hersens duikt, die je laat vergeten, wie je bent, die andere, de schuld, wil geven, die geen oplossing bieden kan , die alleen, zwepen, opzwepen, tot dat je zelfs, geen huid meer over, hebt, tot je naakt staat, in een stadium, waar van je, de naam aap, niet eens waardig bent, je bent verandert, in een herzen loos dier, en zelfs dat is nog te mooi, om waar te zijn, die ogen, die draaien, verdraaien, die zwepen, liefst met muziek, als het kan met camara, een flits, kranten, omdat het de, zogenaamde, waarheid, zou zijn, dit IS, heeft niets te maken met het IS, het is de hypnose, van de slang, zo als, mijn schoenen!!! ga weg!! ver weg!!verweg van hier, liefst meteen, leeg je hooft, schud, het, uit, laat niets, achter blijven, hol het uit, schraap het uit, tot het bod en zie, dat je, je, ogen terug vind, daar waar je geluk lag, daar ergens om je heen, niet zo, ver hier vandaan, je gezin, je buur, misschien in een andere stad, dorp of gehugt, misschien moet je wel reizen, met taxie of bus, als of het water, geen weg was, ben dat!!, wat we allemaal zijn, met al ons gebreken, met al ons, niet volmaakt zijn, laat de slang mij niet vertellen, laat me niet geloven, dat iedereen zo IS, natuurlijk, weet, ik dat het, er IS, dat het bestaat, maar kweek, geen hetze, geen schimbeelden, die we uit de duisternis kennen, waar angsten geboren werden, waar we zamen hokken en elkaar nog banger proberen te maken, dan nodig IS, was die slang, nou werkelijk zo groot? in ons land, dat wij niet in staat zijn, deze te bedwingen? Moeten wij geloven, dat, daar, waar; wij van komen, hebben mee gemaakt, waar we uit lijven, hebben ondervonden, waar onze ouders, voorouders, onder geleden hebben en nog, steeds, dan heb ik een zak en een drie vork, pak die slang, doe hem in die zak, doe er mee, wat je wilt, maar laat hem, ons, niet opruien tegen elkaar, het IS kunnen we wel aan, maar een volk, dat op geruijt word, tegen elkaar, heeft geen kans, van slagen en als de slang, zo slim, is, als een slang eigen, dan kruipt hij terug, dan verwisselt, hij zijn huid en krijgt een nieuw leven, een nieuwe kans, verlos, ons van die valse bezwering, verlost ons van de last, die we toch, al moeten dagen, als gemeenschap, waarin, we opzoek zijn, naar oplossingen en geen hetze, die slang!!!, ben ik niet kwaat gestemt, in tegendeel, ik wil de slang, de hand reiken, met ogen aan kijken en zeggen waarvoor!
Juist in deze moeilijke tijd, moeten we gezamenlijk, de schouders, in,onder elkaar duwen, zonder verwikkeld te raken, in elkaars armen, op dat, de weg vrij is, zodat, we weer, opgelucht kunnen ademen, kunnen zeggen, we hebben een slang getemt, we hebben een slang, in leven gehouden en de slang sist!!!! diep in zijn hart, denkt de slang, je ergens gelijk; wat ben ik blij, dat ik weer kan genieten van de zon op mijn steen, zie, hoe veel stemmen je berijkt, hoe je straalt en je blonde nep haren, worden, je vergeven, je eidelheid, die niets weg heeft, van mij, zo als ik geboren ben, met mijn gebreken, maar niet, die valse beloftes, die me, aan de blanda doet herrinneren, van wel ooit???Wil jij, de geschiendenis in gaan, als, diegenen, waarvoor ons lijden, voor niets zou zijn geweest, waar in ik terug geworpen word in mijn, mistige wereld, waar ik, net als mijn, medelanders, ooit eens gekomen ben, van ver, nooit gevraagt, me, daar zelf heb, laten geboren, kijk in je hart en spreek dan tegen mij, laat je ogen, kruisen, de mijnen en als je dan de pijn nog niet gezien hebt, dan hoop ik dat, de dag komt, dat je het zelfde lot onder gaat, als zij, die hun oogwit kwijt waren, hun ogen verdraaiende in hun kassen, verdoemd.

Niet dat de foto, iets heeft temaken met het verhaal wat ik schrijf? had ik niet even stiekum de gedachten was het niet beter dar de Duitsers dat vliegtuig hadden moeten bouwen! in plaats de fransen? maar dan herriner ik een vriend en die kocht een VW bus en die heeft ook allemaal gebreken, dus daar zit het hem dan niet in, buiten regent het, ik zit gelukkig droog, de kippen kunnen het bekijken, gewoon op rantsoen, dat moet ik soms ook, als het geld op is of als ik telui ben naar de winkel tegaan, dat weerhoud ze er van dikke konten tekrijgen; eet de laaste kwartel op, alleen ontbreekt het brood, maar als Indo, pas je je aan en doet het zonder, mijn hond denkt daar anders over. maar mijn hond, dat valt me op, die vreet van alles, wat eigenlijk voor de poezen bestemt is, misschien moet ik wel naar de psy met haar, want niet alleen denkt ze dat de kater Remond haar baby is, ze eet kattenvoeren al miauwt ze net nog niet waarmee de wonderen de wereld niet uit zijn. nadat ik even naar de wc geweest ben, wat fijn is, denk ik al lopende Zou de Koning mij een goude vulpen schenken??omdat ik met pensioen ga? omdat ik in mijn bestaan, andere werk bezorgt heb, daar zij anders werkeloos, thuis zouden zitten zo als ik? dat die niets hadden om over teklagen, van hij wel en ik niet? zou de koning nog wel goude pennen hebben, in deze toch wel rotte tijd? zou hij bij zijn kwartel een sneetje brood hebben?? ik hoop van wel, want anders zag hij er net zo uit als ik, dan kwam die niet boven de zestig kilo en aan mijn lengte mag ik er vijfenzeventig wegen, hoe lang is onze koning? ik heb nooit de eer gehad hem te mogen ontmoeten, wel zijn moeder, oke vier passen in Amsterdam op het Rokkin, van TV en bladen, zo als ik uit die pladen veel mensen ken, denk te kennen, wat jammer dat mijn tel machiene met de overstroming de geest begeven heeft, dan zou ik kunnen tellen van hoeveel mensen ik wel ontmoet heb, als die computer niet door slaat, zo als die deed toen die een week in het water lag, had die ook maar moeten leren zemmen, zijn eigenschult, dikke bult. Waar ik zon zin in he? das gek en zeker voor een Indo, nassie of een loempia, sate en sambal bij, dat konijn dat trekt me helemaal niet zo aan, het is of mijn maagspieren dicht gekrepen zijn en dat ik me zelf wil wijs maken dat als ik maar ander eten op noem wel zin krijg, die vijflieter kan, word steeds lichter, buiten niet, het regent nog steeds en alles slaapt weer om me heen, behalve mijn vrouw, die is de hort op en ik ben blij, kun je voorstellen, geen gezeur aan je hooft, kan gewoon me zelf wezen, lekker gek, samen met mijn geest, dan lig ik gelijk terollenbollen en denk ik aan oliebollen, die uit Friesland waren niet slecht, ik heb daar vrienden wonen en die laten me dan alles zien, das leuk, zo ook een oliebollenkraam en mijn vrouw en kind vinden dat ook lekker, dan ben ik gelukkig, want de rest van het Nederlandse eten vinden ze minder, alleen mijn lieve kleine meid, eet samen met mij, haring, frikandel, kroket en smorgens sneetjes brood met dat voor Franse begrippen,zuinige beleg, zulke kleine dunnen plakjes snijden, is net zo moeilijk als het uitspreken van zevenschuinesneetjes voor een Fanse vrouw, daar haken ze dan af, dan doet ze net als ik?dat zijn dan ook die wijnige momente dat we elkaar snappen, mijn dochter is veel soepeler, die knit gewoon, want die heeft geleerd tekijken naar bewegingen, die uitbeelden, die boekdelen spreken en ben dan ook bang dat ze iets teveel van mij heeft, al lijkt ze meer op haar moeder, toen die nog mooi was, ik zie Hilja al kijken, laat staan oma haar moeder, zus Alie, man Wim van Alie en man Folly, dan veranderen ze in een soort dirigent, die een stokje heeft als verlenning van zijn wijsvinger, dan tikt op weet ik wat, stokje breekt met wel zo,n klap, dat ik van schrik alle woorden bij elkaar veeg, wat? terugneem,inslik en doe of ik het nooit geschreven heb, waar blijft die vrijheid van schijven dan??die vrijheid in mijn hoofd?gewoon lekker kletsen want er is toch niemand thuis, in mijn honde hok, kun je toch niet wonen, de verzekering doet ook niets, ik nog minder,  vraag me af of de kippen ook in staking zijn, de postbode niet, dat weet ik, zag hem net voor bijkomen en dat is een wonder, zeker hier en daar, moet eigenlijk sla in de grondstoppen, maar het regent en ga gewoon wachten, dat de sla van zelf de grond in gaat, want waarom zou ik? de slakken vreten alles op, de Portugees heeft net as gebracht! ik hoop niet de as van zijn zwager, dat is tegen de slakken, maar als het regent heeft het geen zin, dus als het regent moet je binnen zitten, kinderen niet, die vinden dat mooi, lekker regen op je kop, nog het liefst door plassen stappen, zodat je moeder al mopperent je schonenkleren aan trekt en als je geluk hebt een warme kop of schaal of emmer chocolademelk krijgt en als je geen dikkekont hebt, slagroom er op, anders eet ik dat wel op, kan nog wel wat kilo,s gebruiken en de Koning geeft me dat vast niet als geschenk, eigenlijk moet ik lachen, wat een rot bestaan, altijd maar lachen, terwijl je in je hooft iedereen wel de nek om kunt draaien,een schrijver die om een gouden pen vraagt, als of dat paleis of ijs, een uithangbord heeft, waar opstaat! opslag gouden pennen! terwijl we in een tijd leven waar, nog wijnig met pennen geschreven word, behalve in de kroegen, daar plakken ze gewoon drie pennen boven elkaar, binden daar plakband om, de beweegrede is? dan hoef je slechts een beweging temaken, ik ben voor minder op gesloten.

Via de statistieken zie ik dat vele lezers lui zijn, die niet weten dat je wel op WordPress.com moet klikken, wil je de rest lezen, ook krijg ik mails om andere schrijvers te liken of te bekijken, dit laaste zou ik graag doen, was het niet dat ik ondanks mijn zevenmijls laarsen, die ik om kan ruilen, tenminste dat staat op de bon van aankoop, tegen een TGV, dan glijden mijn voeten met een ongekende snelteinvaart door landen heen, maar omdat dat niet kan, de dag maar vierentwintig uur heeft en ook voor mij wil de klok geen uitzondering maken, lukt me dat zelden, met die zelfde snelteinvaart, gaat de fles cognac en zoete wijn ook op, voor ik het weet moet ik mijn dochter ophalen van school, bevalt de poes, met alle ellende vandien, doet me denken aan de belasting, waar ik ooit, door stommiteiten van mijn kant, op het matje moest komen en daar een man zit, die zijn naam mee had, maar dat was ook alles, ik zeg ik heb een gespleten persoonlijkheid, waarop hij mij aankijkt en zegt dat valt wel mee!! waar in ik ineens denk? ben ik bij de belastingen of bij de psy?? zijn die mensen aan het loket opgeleide dokters?dan heb ik toch het idee dat zo,n perzoon op het verkeerde werk was, later bleek hij dan een hele trukkendoos open tegooien, om het geld wat ik gedwongen werd tebetalen, op straffen van en toen bericht kreeg, dat die aanslag ten onrechte was, maar dat het bedrag verrekend werd met wat er nog openstond, als ik op die manier handelde werd ik in het gevang geworpen? gelukkig zijn er ergere dingen, nadat iedereen zijn handen in mijn broekzak heeft gestopt, zodat ik leeg overstraat liep, ook niet bang meer hoefde tezijn berooft teworden, wat ook fijn is? toch nog een positieve kant van het verhaal, huppel ik verder, dat komt om dat mijn nieuwe schoenen in gelopen moesten worden, natuurlijk had ik ze een nacht in de Waal kunnen gooien en de volgende dag aan kunnen trekken, maar daar de Waal, de Waal niet meer is, ondanks de berichten dat de paling in opkomst is, huppel ik maar voor een dag of twee, dat kan ook geen kwaad, mijn vrouw is weg,die is niet wijs, die gaat boodschappen doen, net voor sluitingstijd? ze kan nog wel de bank halen en dan moet ze zestig kilometer rijden, om net als ik een pc tekopen, want ik begin tevermoeden dat ze jaloers op me is? ze wil denk ik net als ik aan gesloten worden om dan tecontroleren wat ik daar doe in die ruimte, met wie ik praat? gek eigenlijk en heb haar vaak genoeg vertelt dat ik in de ruimte praat, misschien omdat ze een vrouw is! gelooft ze me niet, laat maar, daar komt ze dan wel vanzelf achter, dat in die ruimte niemand is, behalve wat afval wat rond zwerft, misschien een aap, die vergeten is te landen, of dat mannetje van de maan, die toch bleek tebestaan! we eten konijn, die mijn vrouw zo goed klaar kan maken, taait ze hem, dat konijn in de pan, halverwegen af! en kan ik het verder uitzoeken, nu ben ik bang dat dit konijn vast niet zo lekker smaakt, als dat zij kan, was ze niet weg gegaanen dan krijg ik beelden van een vliegtuig wat net neergestort is, dan krijg je terplekken kippenvel, dat zijn dingen waar ik bang van word en verdrietig, dus erge zin in dat konijn heb ik ook al niet meer, dan maakt het me niets meer uit, de tietel van dit verhaal had er niets mee temaken, die had ik geschreven voor ik het news vernam.

Ik liep in een grote stad, mijn ogen werden verblind, door allemaal dikke konten, buiken, kwabbels die er naast hingen, zouden die mensen thuis geen spiegel hebben??Het pijnlijkste was wel die jongen kinderen, zo jong nog, met een overgewicht waar ik als klein kind, drie keer in paste, zelf, met mijn? van de honger, opgezwollen buik. Daar zouden, ze belasting op moeten heffen, want wat er in gaat, moet er ook uit, dan vervuilen we onze omgeving, onnodig, dan lopen ze in strakke broeken, om slank telijken, die het kwabberige vet bij elkaar moeten houden, zoals een korzet, die we eigenlijk afgeschaft hadden, omdat we wisten, dat, dat, niet lekker zat, dat was meer iets voor massogisten, die het lekker vinden, aan getrokken te leven en dan nog zweepslagen er bij, terwijl ik in een vliegtuig zit, niet eens gewoon, kan zitten omdat de buurman of vrouw, anderhalve stoel bezet, voor de zelfde prijs als ik, dat op het vliegtuig, koffers, achter gelaten moeten worden, omdat we anders te zwaar zijn, om zonder gevaar, van neerstorting, weg tegaan. Laat staan, het gevaar als ze naar de wc moeten, de opvang tanks, te zwaar worden, belast, ook al is de tegen de regel van massa, de wet van massa is gelijk aan wat het was, voor we vertrokken van dat vliegveld?? en daar heb ik mijn twijfels over?, ooit gehoord van verdamping? het onsnappen van gassen, vocht, die verminderen het gewicht ook en voor we het weten, wijkt dat vliegtuig af en gaat naar Mars, de controlkamer, slaat alarm, luchtmacht suurt F 16 om het vliegtuig van koers te laten, veranderen, Nasa had zich al klaar gemaakt, voor niets, want het bleek een ijle gedachten van me te wezen een ongegronde angst die zich van mij meester maakte, want als je schrijft, doe het dan goed en dat wil ik niet! ook ik kan niet ontsnappen. Dan breng ik mijn dochter naar school, daar voor voelt ze even aan de buik van de poes en voelt de beweging in de buik en we zijn niet bezorgt, dit is een dikte van korte duur.dan rij ik uit de oprit van mijn hondehok, daarvoor licht heel Frankrijk en toch hebben mensen dan moeite als ik de weg op draai, terwijl voor mij die vlakte ligt, van bergen en dalen en dit laaste past beter bij die vlaktes die ik beschrijf, dan zie ik dat er beweging in het dorp is, na bijna bijna vier en een halve maand gaat men de schade herstellen, jammer genoeg bij een Fransman, die ooit in de gemeenteraad zat, waar de verzekering  al betaald heeft, wat een geluk?en al die anderen die daar niet in zaten, zitten nog tewachten! dat laat zien dat we, in een gelijk Europa leven, dat iedereen de zelfde rechten heeft, dat geeft me vertrouwen, dat er ooit iets zal veranderen, ieder geval is zijn huis en er omheen, eerder klaar, zodat iedereen kan zien, dat het af is en er niets aan de hand is geweest, terwijl de wereld, daar omheen nog steeds de wonden, aan het likken zijn, welke eikels zijn we toch, dat we stemmen op iets of iemand en tegen beterweten in, dan word ik verdrietig, dan verlang ik weer naar die dikke konten, het is makkelijk me daar over te verbazen, omdat het er zo velen zijn, ik daar en tegen heb geen xray nodig, als jij mij tegen het licht zet, kijk je dwars door me heen, dat hadden die Portugeesen gezien, daarom waren ze ook zo bezorgt om me.Dan zie ik mensen van de gemeente aan het werk gaan, eerst overleggen, van wat ze gaan doen en dat kan uren duren, maar zie daar! een met een pet van Bob marley, durft zomaar zelfstandig te beginnen, dus er is nog hoop en zie je dat we mensen niet op hun uiterlijk moeten beoordelen, laat staan de kleren die ze dragen.Mijn vrouw ging vanmorgen naar de wc en de manier waar op ze liep, vertelde me dat ze haar dochter niet naar school zou brengen, dus dat moest ik doen, zo knap als ze is, om zonder te praten,me, dat dan kan vertellen en dan denk ik waarom heeft, iemand, haar zowiezo een mond gegeven? die is dan gewoon overbodig, anders kan ze die, ook vinden?, misschien legt ze die voor het slapen gaan wel in het nachtkastje, met haar gebit?? ja, weet ik veel, als er niet gepraat word, ga je, zo je eigen gedachten vormen, ik zag een vrouw de hond uit laten en in eens dacht ik, dat herken ik, die liep in de mist! terwijl het straal helder was, niet van wegen de zon? die beloven ze volgende week pas, aan gezien ze in Frankrijk altijd, van alles beloven, ben ik daar voorzichtig mee, ik heb een advocaat genomen, niet dat gele drankje, het heeft meer als een week geduurt, voor hij de tijd kon vinden me terug te bellen, na dat ik zijn mevrouw op kantoor gebeld had, mij tebellen, dan word je weer van alles belooft, tegen beter weten in. Dat vertrouwen in mijn mede mens, heeft me gelukkig niet beschadigt, dan denk ik aan mijn vader, wat een lul en aan gezien een appel niet ver van de boom valt, kan ik er ook niets aan doen, mijn moeder, die had eigenlijk, in de leer moeten gaan bij mijn adoptiefmoeder, hoe, ga je om met kinderen? en mijn baboe ook, zij, meer van, hoe je omgaat met kinderen van een ander! want het is raar te weten, dat er eigenlijk een koekkoek in mijn nest is geland, iedereen mocht blijven, behalve ik, van dat nest, donderde, ik via een trap naar beneden, misschien had ik wel massel, had ook morsdood kunnen wezen, daar onder die boom,helemaal, uitelkaar gespat, misschien wel op gevreten, door andere beesten, die geen spiegel hadden en dan met dikke konten rond zouden lopen, want vliegen konden ze dan niet meer en dan zie ik mensen hard lopen, die van die dikke kont af proberen te komen, die ze er eerst aan hebben zitten vreten, het zweet zweeft als een mistbank om hun heen, het gehijg, gekraakt en gepiep en om dat niet tehoeven horen hebben ze dan muziek opstaan en sluiten die aan hun oren, met wat, van dat die zwarte draden en als je ze dan een jaar later ziet, dan bewegen ze beter, dan zie je hun gezichten trots kijken, dan is het als of ze zelf verzekerder zijn geworden, want daarvoor waren ze, dat waarschijnlijk niet, van ellende gingen ze eten, terwijl veel mensen, die ellende hebben,  geen eten hebben en dit brengt me op Biavra of hoe het heet of je het schrijft, daar hoor ik al jaren niets meer over, die hebben waarschijnlijk weer genoeg te eten, daar is, door hulp, het probleem op gelost, nu is mijn vraag of ze daar ook die dikke konten kennen??of ze daar, nu ook met die zwarte draden aan hun oren lopen in een mistbank? Statistieken wijzen mij uit, dat jullie mijn eerste verhaal, veel gelezen hebben, over die ellende, dat viel, in, goede smaak, toen werd het duidelijk minder, sinds ik schrijf over mijn belevenissen, breek ik alles, dit schrijf ik zo om dat het makkelijker is, dan heb ik weer hoop, hoop dat mensen nog lezen, want ik begon me zorgen te maken, ik dacht dat jullie allemaal aan gesloten waren aan jullie pc en opweg waren net als ik, in de ruimte, naar Mars of weet ik waar en dat ik mijn schrijven, aan moest sluiten op een cd en die dan de ruimte in moest schieten, zodat, als die ooit ondekt werd duizend jaar later, door andere wezens, deze nog niet bepaalent, van hoe die er uit zien, gek zouden worden van mijn verhalen, waar door die hele toekomst, in de ruimte een rotzooitje zo worden, waar zij, die wezens, zich aan zouden gaan sluiten aan een pc, gewoon achterstevoren in hun ruimte auto, zitten schaken? ja want of ze daar kaarten kennen, betwijfel ik! die heb je volgens mij, daar niet nodig, kun je, die immense ruimte voor stellen, die volgens mij uit vierkanten bestaat! maar dan opgestapelt, naast elkaar, zodat het aansluit, niet zo als de aarder rond, want als je rondjes op elkaar stapelt, heb je altijd van die lege ruimtes er tussen en dat kan natuurlijk niet! stel dat in de ruimte, lege ruimtes bestaan,, ruimte onbenut, dat is tegen alle regels van het heelal. niet dat ik er verstand van heb of geleerd, ik heb alleen met mijn bal ogen door een microscoop gekeken, gelukkig, had ik massel, dat ik mijn oog terug kreeg en had ik glasplaatjes, die ik vulde met mineralen en vloeistof en nog wat en dat ik dan zo,n ding voor mijn neus zette en ging kijken, wat het deed, dit was pure natuurkunde, dus geen ruimtekunde, daar heb ik wel boeken over  gelezen en hoop dan altijd een antwoord te krijgen, maar het is net of ze dat verrekken, zo,n serie zonder einde, dan denk ik aan die man in Duitsland, die nog nooit in Amerika was geweest en toch, ons kinderen kon vertellen, hoe de Indianen daar leefde en dat sommige slecht waren omdat ze hun land verdedigde en andere aardig, omdat ze onze zijde kozen en eigenlijk later, in de boeken, kiest iedereen, partei voor de Indiaanen, maar toen was het al telaat, volgens mij was hi,j een voor vader van ons, die ook aan gesloten was, maar aan wat?? de pc bestond toen niet.

Affijn na de vermoeide rit, kwam Jose de beloofde cognac brengen, die ik maar gelijk open gemaakt heb om te controleren of die nog goed was, want je weet maar nooit, in mijn leven word je schichtig, de eerste beste klap en dan kijk je op! gebeurt er wat? wat, kan komen?, wat vind er misschien plaats, mijn dochter komt zo thuis van piano les, dat betekend dat ik op moet houden met schrijven, dat betekend voor de hond, dat die mee mag naar buiten, dat niet schijnt in de tuin, dit laaste betwijfel ik, wat dat betreft, heeft die de zelfde ongehoorzaamheid als zijn baas, mijn peuk is aan het einde, dus moet opletten dat ik mijn vingers niet brand, in mijn neus, daar was het ook niet pluis, ik hoor de deur van de auto, ze komt er aan, hallo schat, alles goed? ja natuurlijk is het antwoord, ja oke, dan sluit ik mijn oren, dat wil ik niet horen, ze komt op, voor haar zelf, het eten komt op tafel en ik drink, maak een pause, zodat ik kan doen ,wat ik beloofd had, tot zo!
Jose kwam langs of hij me moest betalen voor de uuren die ik nodig had om hem tebrengen, waar hij heen moest! wat moet hij me betalen? zijn overeengekomen belofte, dat hij me, mee zou gaan helpen, iets wat hij voor die tijd al aangeboden had, dus het is net of je twee keer getaald word voor een dienst, wat voor mij meer een plicht was, als mens.
Dus met geluk heb ik volgende week een heg staan, zo dat mijn vrouw rustig kan eten, zonder dat mensen het brood van het bord kijken, als ze langs wandelen, want hoe onbeschoft kunnen, mensen kijken, naar wat je eet? je durft je eigen vrouw niet eens te kussen, omdat je niet weet of daar ogen prikken in je nek, als of het ze wat aan gaat wat wij doen? dat is net zo erg als van die catastrofe toeristen, die er een lol uitscheppen, vermaak van de ellende van een ander, zo van wij, zitten droog, wij hebben geen last gehad, wij zijn niet getroffen.
Mijn vrouw is getuigen, van wat er gebeurt was, daar in Portugal als of ik iets te verbergen had, hoe kun je vertellen, dat het leven daar goed was, dat dingen, op je weg kwamen, omdat het zo moest wezen? dat mijn bescherm engel, die al over mij waakt sinds ik geboren ben, die alle mensen van slechte gedachten om smelt in steen, giet in ijzer, dat word gietijzer, grijs van kleur, geen mooie klank, wat breekt bij, aanraaking, als straf, voor gedane onrecht.
Het zelfde onrecht, door mij aangedaan, waar ik voor boet, elke dag van mijn leven en denk, zo als Napolion verbannen werd op Elba en ST Helena, zo ik in een klein dorpje in het zuiden, waar straf omgezet werd, op zoek naar een beter leven, een beter mens, iets wat me niet gelukt was, daar wat mijn home was.
Zo was ik nooit op die ezel gekomen, nog die wortel, laat staan die soep, dan was mijn dochter niet geboren, had ik mijn vrouw niet leren kennen, die een briefje schreef, met ik hou van je, met naam en telefoon nummer?
Dan had ik geen huwlijk gehad, waar de vonken van afsloegen,dan waren de wegen, van Frankrijk niet overvol geweest van de vrienden, dan was de tempratuur gedaalt, dan had de burgemeester geen voordracht gehouden, dan was al het bier, wijn, retoer gegaan, dan had niets plaats gevonden, dan had ik al dat plezier moeten missen, maar ook die tranen die mijn ogen vulde, mijn verlatenheid, dan had ik niet achter mijn oren hoeven krabben, van wat ben ik aan het doen? dan was, mijn adoptief vader hier niet gewezen, de foto,s niet gemaakt, dan had ik niet die lieve mensen leren kennen, die me moed gaven, te leven op mijn manier, dan was niet het lied gezongen, dan was Stan Hollardt niet bijna in de rivier gevallen, dan had ik niet gehoord het koor van vrienden, die allemaal hun best deden, ons het gevoel tegeven, dat we leefde.
Vaak moeten we begrijpen, is?? om gelukkig te zijn, met wat we hebben en niet wat we niet hebben, een ziekte die je vaak hoort, we jagen maar door, op zoek naar, weet ik wat? daardoor vergeten we terplekken, waar het ombegon, in de eerst plaats, het is of een kompas kapot is, een schip stuurloos, dit laaste herken ik goed, want als je in de mist leeft, dan kun je zelfs het kompas niet zien, laat staan richting houden.
Nu moet ik denken aan al die arme ezels die niet eens weten waarom ze afgeslacht zijn, waar om ze opgevreten waren tot op het bot, laat staan dat de wortel weet, waar om we die op vreten, laat staan in de grond stoppen en hem dan weer er uit trekken.

Terwijl ik de fruit uitpak uit Portugal en mijn aangeslagen hondehok, word gevuld met haar geuren, gelukkig de geur van schimmel weg drukken, de kou uit het hok verdijft de vogels even de indruk geeft, dat ze ergens in de buurt van hun vaderland zijn, moet ik de kippen eten geven en de eieren, rapen, zag dat de kip die het grootse ei legde er nog steeds is, welke weet ik nog steeds niet, want als je besluit tegaan schrijven kun je moeilijk met je neus onder een kip gaan liggen en wachten welke nu! dat ei legt en dit brengt me toch weer terug bij die Portugeese, in zo,n winkel centrum, overdekt een hal vol mensen en vlees, groeten,vis, netjes uitgestalt, ik kon de verleiding niet weerstaan om wat tekopen, kwartels voor een niet tehoge prijs een konijn om dat mijn vrouw die zo lekker klaar kan maken en mijn dochter dat lekker vind, dan mag ze met haar handen kluiven en dat weet ik als kind, is leuk vooral als je dan je vingers dan nog even met je tong kunt bewerken, zodat je weet dat niets verloren gaat en wat over is geef je aan de kat. niet dat mijn oma een kat had, dus ben ergens jaloers op mijn dochter, vond ik tussen het fruit nog appels en heb heerlijk van die krielaardappels gekocht, want de mijne moeten nog in de grond, dat met knoflook en boter een beetje peterselie, kan voor mij de dag niet kapot, terwijl ik naar de kippen liep, zag ik dat het gehaverde paradijs langzaam aan het ontwaken was en de treurwilg, die alle rede had te treuren wat er om hem heen gebeurde, weer groen aan het worden was, terwijl de temperatuur nog niet dat is wat we wensen en de Potugeesen keken ook al bezorgt naar de lucht en als je zo gezamenlijk kijkt is het op je het af probeert te wimpelen, eerst je ezels op moeten eten, dan van ellende een tacktor kopen, daar weer op een stel gillende wijven, een glas wijn naast je bord, bonen in je soep een kwartel er boven geschoten een wortel die voor de ezel bestemt was, zodat die vooruitschoot, maar geen ezels, dan maar in de soep, wat dat betreft, kun je een hoop zeggen, die Portugeesen weten wel een oplossing tevinden, alleen voor geen, werk?? daar weten ze ook niet mee omtegaan, stel dat je dus gedwongen word stil tezitten, dan zou je alleen maar eten of drinken, dan zou je ook die tracktor niet kunnen kopen en moest je weer die ezels aan schaffen die op gevreten zijn, dus van het een het ander en dat maakt mensen in de war, zo ook mij, ik ga volgende maand met pensoen, drie maanden later als normaal, dus hoop ik ook dat ik drie maanden langer televen heb, want al betaalde ze me enkele jaren geleden, negen dagen later als gewoon en dit was slim, want zo kwam je uitkering gelijk met de rekening, zodat je geld niet op was voor de rekening kwam, nu is het anders, ik heb de rekeningen betaald en drie dagen daarna heb ik geen geld, ook geen ezel, gelukkig wel een wortel en hopenlijk eind van het jaar aardappelen, nu gaan ze mijn bedrag halveren, dus kreeg ik met de euro nog een zesde en nog wat minder, dan word, dat nu de helft, dat werpt bij mij de vraag op? of ik niet terug moet gaan in een van mijn duizend mislukte beroepen, een soort bejaarde boef, wat minder snel tebeen en die iedereen ook gelijk herkent, in opsporing verzocht een oude man met een baard van sint Nicolaas, jullie zouden allemaal de telefoon pakken en zeggen, die kennen we, maar ik ben niet alleen??denk eens, aan al die mensen? waar een bom of raket op hun huis of hut word gedonderd en zie je die ogen van de kinderen??wat moet daar van worden?die misschien wel een ezel hebben, maar geen wortel en de ezel niet op eten, want dan hebben ze helemaal niets? dat dak was er al immers, af geblazen, mooie manier om naar de sterren tekijken, dat romantiesche idee? dat word bij, die gedachten wel even weg genomen, te bedenken, dat ik nu als schrijver de kans loop op de brandstapel gegooit teworden of nog erger, ik kan niet in de toekomst kijken, dat brengt me op een idee, misschien moet ik wel een ezel kopen en er op gaan zitten, met een wortel er voor in de hoop dat de ezel er instinkt of misschien zegt, doe die, maar liever in de soep van jou.
Zal het dan niet lang meer duren, voor dat ik aan geduwt word om me klaar temaken voor het bejaardehuis, waar ik dan misschien met Sandra en Boudewijn kan gaan zitten en kletsen over verleden tijden, dan zuip ik maar liever die Portugeese wijn en sluit mijn ogen en trek mijn stijven nek, kijk naar boven en hoop dat er andere tijden komen, dat de jeugt begrijpt dat zij er niet zonder ons geweest waren en natuurlijk hebben we hen de rotzooi achter gelaten, dat mogen ze ook mooi opruimen, dat hebben wij, ook moeten doen en straks hun kinderen, die dan misschien geen ezel hoeven kopen, maar gelijk een tacktor, wat wel lekkerder door het landschap beweegt, zie je je kont al op zo,n beest??en die bonen lucht die onder dat zadel uit komt?? nog niet tespreken van de scheet van de ezel?? of de stront met al zijn vliegen die om je hooft zoemen, de klap van de drol en het slijm van vlokken die door de wind, in je gezicht worden gewaait, dat als, die wortel word op gegeten.
Tewijl mijn vrouw tabak gaat halen, zo dat ik wat te kwalmen heb, zij begrijpt, met vraag tekens, dat je een schrijver moet laten schrijven, drinken, eten, Kwalmen en vooral niet stoort?
Soms verwens ik mijn vrouw, gelukkig, als ze slaapt is ze lief, dan kan ik naar haar kijken en denk??omdat er veel ergere dingen bestaan, die ik zelf nog niet weet, drink ik lekker mijn glaasje en komt mijn poes binnen, met een dikkebuik, nu weet ik uit ervaring hoe dat er uit gaat zien, ze gaat dan tegen me aan vlijen en moet ik haar als het waren, helpen bevallen, terwijl ik daar geen diploma voor bezit, het erge is dan, mijn bezorgtheid om haar en de kleine, dan komt mijn vaders instinkt naar boven, ook al zijn, het mijn kinderen niet en mag ik alle troep opruimen, die een geboorte met zich mee brengt.

Terwijl ik door die landschappen rij, dan denk ik en zie jullie al denken doe je dat dan? ja dat doe ik en veel erger, het is als of ik snap, wat een ieder alweet, maar voor mij een nieuwe ervaring, voor het eerst, zie ik mijn eigen stomheid, ik zie een kasteeltje zo klein, die heeft iemand gemaakt, die dacht waarom niet, ik zie een hippy bus die daar al langstaat want hij stort helemaal in, bijna, dat is iemand die zijn droom gevolgt is op een andere plaats een ander land en om die bus daar is een huis een bedrijf gemaakt, dat is gegroeit en misschien dat die man dacht, waar ben ik nu toch aan begonnen en dit laaste herken ik, dit doet me aan Jan creamer denken of hoe je zijn naam ook schrijf en zag later dat ik ook op een foto sta, maar dan met mijn rug na de andere kant in Jo,s Kelders in Nijmegen, waar Jo Henderiks de baas was met zijn maat, die een beetje mank was en een pruik op had, waar Peter Safarie en nog een paar, de muziek verzorgde, Jan was daar op bezoek, zodat er nog meer mensen zouden komen,van een kroeg die toch al vol was, waar ze zelfs uit Spanje Thomas haalde en hem in de coctail bar stopte en als die er een maakte dan werd je licht in je hooft en iedereen om je heen, dat was niet erg want je was toch wel verloren.
Terwijl je die kilometers weg trapt en je om je heen kijkt dan denk je, soms wel eng, je betrapt je zelf er op dat je speelt met gedachtes die tegen de grens aanliggen van boven het verstand, maar hoe kan ik dat verliezen wat ik toch niet heb? dit is dan de redding, dan moet ik aan Freek de Jong denken aan al die andere, die denkbeeldig dat uit drukken op een podium en dat zie ik me zelf niet doen, dat hoef ik niet want ik zit op een snel weg en daar moet je opletten en dat is maar goed ook, want zommige kunnen dat niet na vertellen, daar zie je de afdrukken van en andere zijn snel weg gehaald, anders zou niemand nog durven rijden, terwijl Jose, pijn in zijn kop heeft, van al die drank, omdat hij wilde genieten van die familie en vrienden, die hij weer even zag, die de tijd via een fles probeerde te vangen, tetemmen, stil tezetten als een klok, dit brengt me op Freek!!! dat is de zoon van Brechje en misschien is die wel vernoemt naar Freek de Jong, ik was daar niet bij, toen hij geboren werd, dus misschien zou je wel kunnen zeggen dat hij een nazaat is, van een naam, nou zo,n senario kon ik niet bedenken, buiten de naam van mijn dochter Mercedes, maar dat is anders?
Freek en ik hebben iets zamen, ik heb Freek jaren kunnen laten geloven dat er een mannetje op de maan woonde, dit laaste is goed! een kind moet geloven dat er iets is, dat als hij kijkt het net om de hoek is verdwenen en dan de ontgoogeling ontdekt dat hij gefopt is door mij en dan tevens beseft dat dat niet de laaste keer zal wezen dat de wereld hem fopt, zo als we allemaal genept worden, ik had bolke de beer en alleen op de wereld, Max und Moritz, geen wonder dat mijn leven gedoemd was een grote rotzooi teworden.
Met Freek? daar gaat het goed mee, hij heeft de teleurstelling overwonnen en zoekt zijn weg, tussen de glazen bier die hij gelukkig niet alleen hoeft te drinken, vrienden genoeg en zeker als je bier hebt, een keer gefopt betekend niet altijd en eeuwig, dit laaste hopen we zeker voor Freek.
Waar Jose en ik achter kwamen is dat het een voorrecht is om te mogen werken en dat de computer gestuurde wereld niet perfect is, erger nog niet altijd werkt, wil je betalen met je pin pas lukt dit niet, met alle ellende als je geen papier geld op zak hebt, maar dat tevens die wereld om ons heen, alleen maar werk ontneemt, dat mensen zo moedeloos worden in het niet vinden in werk dat ze maar in huis blijven achter een PC van daar uit in een auto stappen die gewoon rijd computer gestuurt, zo dat het niet uit maakt of je een potje zit tekaarten, of een borrel drinkt, dat al deze mensen die geen werk hebben straks vitureel de ruimte in gaan, als of ze naar een andere planeet gaan, net als ik al jaren doe, maar dan zonder PC en dan na jaren terug komen en dan zien dat ze geen huis meer hebben, want de huur werd niet betaald, dat iedereen onder weg is in de ruimte en sommige durven nog verder tegaan en komen misschien wel nooit meer op aarde terug en dit is goed want er is toch geen werk voor ze en al deze mensen die hebben wij ook niet zien werken, terwijl er werk genoeg is, wat wij teminste dachten als leeken, dus terwijl wij door dat landschap reden, zien we op een twee mannen, niet Spaans met een prikker en een plastikzak, de berm in duiken en we dachten? tenminste dat neem ik aan dat Jose dat ook dacht, hoe halen ze dit in hun hooft??? op de lengte van achthonderd kilometer, twee man in zetten om te gaan werken op zondag morgen op een paar vierkante meters van de snel weg en dan zeggen ze dat ik niet goed bij mijn hoofd ben?
Geen wonder dat mijn hond, Etoille me vaak zo aan kijkt van ik snap jouw wel, met die trouwe blik van ratteplan van Lucky Luyk en dat de poezen denk, geef mij maar brokjes en ik mijn glas maar even bij vul op dit te snappen, buiten wat al die stieren en koeien denken en als het niet genoeg is ontwaar ik een groot beeld wat een herder moet voor stellen, die daar even alle beesten bewaakt, die heel Spanje overziet en zegt tegen de beesten, graas maar lekker door, geen wonder dat die ooievaars straks weg willen daar, de vleuges strekken en afzakken nog zuidelijker, waar mensen in oorlog zijn, om tekijken of ze daar nog kinder af kunnen leveren, want doden moeten vervangen worden anders is het einde inzicht en dat wil de ooievaar niet op zijn geweten hebben, daar zijn andere mensen voor aanspraaklijk.
Ik maak veel schrijf fouten, daarom ben ik ook kunstschilder geworden en nu schrijver en als schrijver, merkt je dat die tijd omvliegt, ik moet oppassen bij het opgaan van de zon, het aanbreken van de dag, de maan niet op komt en de duisternis gevuld word door mijn kaars en dat ik het zachtjes aan moet doen omdat het gezin slaapt, de poezen naast me en de kippen op stok en Ratteplan naast me, dan denk ik aan de verzekering en het is bijna vijfmaanden geleden, dan zou je al die mensen die verantwoordelijk zijn om tekijken hoe ze je kunnen snijden, zodat ze zominmogelijk schaden hebben van jouw schaden, bij de wet verbannen naar een mobielhome, niets te maren en ik wil niet!misschien dat ze begrijpen dat mensen als ik door staan, zo als ik probeer tebegrijpen waarom landen geen schijn van kans hebben of krijgen.
Dat oog word er ook al niet beter van, had ik gewipt had ik een spaansekraag gehad, maar een oog en dat terwijl ik probeerde tebegrijpen?ik wilde leren, was een stomme vent ben ik, terwijl mijn lijfspreuk is!ik begrijp er niets van, wat voor al in de landen van analfabeten met gejuich word ontvangen, want ook ik ben een analfabeet in andere landen, met handen en voeten.
Als kind terwijl ik de trap afgedonderd werd, kreeg ik een buld en die bult is vergroeit en daar kwam een talenknobbel uit, die maakte het makkelijk tepraten met andere volkeren, dus moet ik als het waren de goede kanten zien van het van de trap afgooien van kinderen, als of dit geprogameert is, bedacht is door de vader of moeder, zo van het is ergens goed voor, dus dan doen we dat ook!
Dit laaste stemt me bedroeft, zo ook die Pen in Frankrijk, waar in, haatgedachtes van familie op familie door gegeven worden, ik weet dat ik me, op gevaarlijk terein begeef, het is beter dat ik het gezegt heb, als verzwegen, het getuigt hoe mensen altijd fouten bij anderen zoeken, zo ook ik, maar niet, die hetze, want als ik goed kan rekenen, dan ziet het er erg eng uit, oke we willen het niet waar hebben, maar het sluipt er in, je ziet mensen al een grote mond krijgen die vervormt word naar een bek en dit zijn naar mijn inziens en zo als de geschiedenis heeft laten zien, tezij deze mensen nooit oren, ogen of boeken en film gezien hebben, toch niet dat is waar we op zitten tewachten en wat zeker niet bij zal dragen aan vrede.
Zo zie dat zo,n trip door het zuiden veel oproept en een waarschuwende vinger op werpt in waar we mee bezig zijn, niet dat ik het antwoord heb, ik kan slecht mijn eigen kleine wereld aanvegen en mooi maken, met daar in, de vrienden,van vrienden, waar gedicht mag worden, gefeest, muziek mag klinken, waar rassen omgesmolten worden tot gelijk en als je niets kunt, dat je altijd nog toeschouwer mag wezen, aanwezig in onze bijdrage in wat wij denken een beter wereld voor iedereen.

Van Rene heb ik geleerd dat er een regel bestaat, dat als je schrijft, je in de aanhef niet mag zeggen wat je schrijft, dit is moeilijk!want op een een of andere manier is alles verbonden, zo als ik in een gesprek ongewild een schilderij naar boven kan halen, die op het gesprek van toe passing is, dit kan natuurlijk alleen met de kenner, die snapt, het niets, abstracktie ik schrijf daar ook niet verder over, anders blijf ik steken in onbegrip, zoals goed leerling die ik geworden ben, luister ik naar wijze woorden, dit brengt me op een verhaal van Stan Hollardt, dirigent van het Nijmeegse koor Carolus Magnus, als of dingen zo moesten zijn, moesten gebeuren overkwam mij het ook, zijn dochter Brechje had ik al heel vroeg ontmoet op het Koningsplein in Nijmegen, terwijl zij daar langs liep en ik snel voor dat ze weg was, vroeg of ze wat wilde drinken en dit wilde ze wel, waar uit een vriendschap ontstond, die stand hield die jaren zou gaan duuren en omdat Stan haar vader was en ik ook niet wist wat ik met mijn leven moest doen is in gesprekken mij zijn CD opgestuurt, zoals het vaak in het leven gebeurt, leerde ik Jaques Janssen kennen die weer een boek geschreven had over Dante, meer een vertaling van Dante en met deze twee dingen ben ik aan de slag gegaan, tussen luisteren en daarnaast het lezen van het boek, kwamen er beelden en die beelden heb ik op doek gezet en die beelden zijn vast gelegt op dia en die werden getoont tijdens de concerten in Italie in de steden van Dante, dat betekende dat is afmoest reizen, door tunnels, langs tolwegen, zo in dat Italiaanse landschap op naar het hotel in het centrum van Florance, waar daar aan gekomen ik kennis maakte met het geheele koor, van vertaler en door de overstroming ben ik alle namen kwijt en alle woorden om een betere omschrijving tegeven wat heeft plaats gevonden, een bar waar alleen de geharde, verbleef en omdat je daar binnen niet mocht roken, we buiten gesprekken voerde met allerlei mensen uit verschillende landen, waar we gingen eten in overvolle terrassen aan een grote tafel in die bloed hete zon.
Zo blijkt dan wat ontstaat in Nijmegen over de grensen gebracht werd, daar waar de oorsprong lag, waar Dante uit de onderwereld kwam en naar boven keek tegen de constalatie en zijn andere oog naar beneden richte zo dat die niet op zijn snuffert belande, dat is iets wat nog Stan of Jaques wisten, dat is het abstrackte gedeelte van mij, dat heb ik er in verzonnen, op dat een verhaal meer kleur krijgt, ook gemakkelijker te onthouden is, je krijgt daar door meer aanknopings punten een soort ezelsbrug, die ze in Portugal op gevreten hebben.
Het beeld van Dante, die je aankijkt zo van waar haal je het in je hooft, mij niet tekennen, daar voor de Sante kerk, naam weet in niet meer, maar wel indruk wekkend, en Dante kende ik als kleine jongen uit de boeken van mijn vader, maar dan alleen als grijse foto of tekening, zo,n dikke pil waar het stof van afkwam, was het niet dat mijn moeder er met een doek overheen ging.
Dan tikte Stan met zijn stokje en zag je al die kelen als het ware open gaan, wachtent tot Stan zijn stokje liet zakken, omdan hun zang los telaten als of die kelen blij waren na die lange rit in de Bus, de vrijheid kregen, daarnaast op een doek werden beelden getoont van schilders met grote namen en heel klein mijn naam,waren de beelden langer in beeld, zo niet die van mij, want waren mijn schilderijen niet meer van gevoelens die in een opwelling geschildert werden, die de vertaling waren van deze kelen, die in harmonie ten hemel stegen, was het niet dat het dak van de kerk dit verhinderde en de CD thuis niet verder kwam als mijn atelier, waar de verf zich vermengde met mijn kwast of roller of wat dan ook, zo zag je daar een flits en fraktie van een paar seconde in juiste ritme mijn werk voor bij gaan en dit laaste heb ik aan Jaques tedanken en misschien nog anderen, daar kan ik slechts naar gissen, een ding staat voor op, net zo min als dat ik ooit had kunnen bestaan met vrienden, zo was ik nooit daar in Florance geweest, zo was ik nooit schilder, nog schrijver of duizend beroepen en duizend ongelukken verder gekomen, dan had ik nooit met vrienden een glas kunnen heffen, drinken op de goede dingen van het leven, op gezondheid en beterschap, wel beseffend dat ik duizende mensen vergeet tebenoemen, die bij gedragen hebben in mijn zijn en dit nog steeds doen.

Smorgens tien uur, kwam de Jose het beloofde glaasje witte wijn drinken, want er is een gezegde hier, in morgen wit, de middag rose en in de avond zwart, waar mee de rode wijn bedoelt word, aangezien dat een traditie is wil graag mee helpen die in stand tehouden, tegen twaalfuur, hoorde ik Jose aan komen van uit mijn mobielhome, de deur open makende keek ik neer op Jose, omdat je in een mobilehome hoog staat, lijkt de persoon kleiner, nog kleiner als die al is, die huilde, de tranen liepen overzijn wangen en vroeg wat is er aan de hand? Zijn Broer al maanden ziek, dus niet onverwachts, toch altijd tesnel was overleden, teplekken viel mijn grote hart in stukken uit een, hoe kon ik mijn vriend behulpzaam zijn? hoe kon ik zijn lijden verzachten? met gerust stellende woorden kon ik hem zo verkrijgen dat hij naar huis ging, alles op een rij zetten, de uitslag was snel bekend, het werd een tocht, een reis naar Portugal, want het bleek niet zijn broer tewezen, maar zwager, dit zal wel door de tranen gekomen zijn dat ik het verkeert verstaan had, want met tranen in je ogen en intens verdriet, komen woorden niet zo uit je mond zou als ze zouden moeten wezen, tot overmaat van ramp, bleek de zwager de volgende dag al begraven teworden, zo als jullie weten had ik niet geslapen de nacht er voor wegens de kiespijn van mijn dochter, tijd voor een bad was er niet, iedereen een kus en in de auto, vol bepakt, want als je toch weg gaat, neem dan mee wat je mee kunt nemen, vijfuur, de tom-tom aan, weg na achten reed ik door een tunnel die pas ophield tot dat ik in Portugal aan kwam, wat is dat een takke eind.
De volgende morgen rond een uur of acht kwamen we aan in een dorpje, nadat we eerst zo,n hondertachtig kilometer van een berg afreden en als we even door zouden zijn gegaan, reed ik zo de zee in, maar dat hoefde niet en nu daar aan de rechterkant tegen de berg aan, van alle bergen, waren terrassen in daar op dorpen, vol geel en oranje als of je in de tijd terug ging, uit de auto en naar bed, zij niet, ik zou me melden als ik wakker werd, de beloofde fles cognac, waar door je kunt zien, dat mijn vertrouwen in de mens niet werd beschaamt een cocnac met de naam Mirakle, vijf sterren, werd die fles mijn slaap drankje.
In een koud huis dat leek op een nep kasteel, met nep meubelen en een kitsche die je ogen verblinden, waar ik zelfs de fles jenever waar nam die ik jaren daar voor als geschenk uit Nederland had afgegeven, stond alles in een verzamel woede op kasten en planken, het was zou koud in dat huis dat ik slechts mijn tanden poetste en het bad maar oversloeg voor een paar dagen, scheren was er ook niet bij, zodat toen ik weer thuis kwam, het leek of ik sinterklaas was geworden.
Ik heb netjes gewacht tot alle ellende achter de rug was, dit heeft meer temaken, dat ik geen held op zokken ben als het gaat om in een kerk te gaan zitten, om al die verdrietige mensen tezien, wal als alles af gelopen is dan durf ik zamen met Jose, die hem blijkt later ook gesmeert is en liever overal ging drinken en praten, want dit is me bij gebleven wat kunnen die Portugesen eten!! vier keer per dag ik was in een restorant, daar zaten van die kleine mannen, rond als een ton, te eten!!! ik kwam niet verder dan de soep, wittebonen soep, met kwartel,worst en weet ik wat nog meer, Jose was boos en eigelijk de eigennaar ook! dat ik niet verder at, ik eet tot ik genoeg heb, maar daar eten ze en eten ze er was zelfs een man, die had kauwspieren aan zijn wangen die er uit zagen als spierballen, van het eten, ik zat daar met open mond tekijken en naarmate ze meer eten werd mijn buik voller en voller, dus ben maar naar buiten gegaan en heb een peuk gerookt en liet de omgeving op me inspelen, het was een arme om geving met toch ook wel weer rijkdom, maar zo als overal slecht verdeelt, maar wat zijn ze mooi die oude vrouwen, met hoofdoeken op en als die zwart is is haar man dood, mensen hebben lol?? lol om tegaan werken, met zijn alle of alleen, omdat de Portugezen van het platte land altijd honger hebben, hebben ze alle ezels opgegeten en daar, tracktoren voor in de plaats gekocht en dat scheurt daar, door het landschap heen dat het een lust is, kun je voorstellen hoe mooit dat is om naar tekijken?
Nu had ik al in het landschap al de citroenbomen gezien, sinasappel en manderijnen? Ik zou ze leren plukken,, want zo werd me vertelt en dat was gek, ik kon me verstaanbaar maken en zij begrepen me ook, je handen en je vingers en daar de toppen van, moeten als het ware de vrucht betasten zo als een vrouwen borst, zachtjes knijpen en niet zo dat de vrucht het begeeft, dat al dat sap in je gezicht stort met alle ellende vandien, dan met een draaiende bewegen en een stukje blad en tak van die boom afrukken en dat is de hele kunst, nu dacht ik ik ben meester in het plukken???was wel zo slim het leeuwedeel aan een kleine portugees overtelaten, uit eindelijk was hij de meester en niet ik.
Nu blijkt terwijl ik naar boven keek en onder die boomstond dat er iets in mijn oog heb gekregen, waar ik nu dan van weet dat je dat? dus niet moet doen, je moet als het waren denkbeeldig naar boven kijken naar de boom met vruchten opdat je niet het zelfde overkomt, want zinds drie dagen heb ik een dik oog, maar wat daar nu in gevallen is? ik weet het niet!
Zakken vol fruit voor thuis, in het dorp hebben ze een cafe met de orginale naam centrumcafe, deze naam is wel zo goed gekozen, daar het op een soort plein centraal ligt dat je het ook geen andere naam zou durven geven, daar het bier niet duur is nog een glaasje wijn en omdat de dag toch langs ga je tussen al die mensen zitten, geeft handen, oude vrouwen geeft je een kus op de wangen, niet er op, maar er langs en als je dan drie kussen geeft, zo als wij dat bij ons in het zuiden doen, dan zijn ze enerzeids verbaast en ook weer blij, dan zie je de oude mensen stralen, dan voelen ze zich jong, gewenst een aandacht die ze vermoedelijk al jaren niet gehad hebben, iedereen komt me ook begroeten en vragen wat ik denk en vind van hun dorp, wat kan ik anders doen als betamen dat het daar mooi is en dat is het er ook, al zou ik daar niet begraven willen worden, laat staan wonen, maar als gast, ja graag.
Aan de overkant van dat cafe daar is een oudeschuur en die staat tekoop, nu niet dat ik behoefte heb aan die schuur, die bouwval, maar wel wat daar in is, nl tonnen met wijn en een ton met een heel bizondere wijn, zoet en veel alcohol er in ik heb gelijk vijf lieter gekocht, de eigenaar kleinvan stuk, met van die glim ogen keek me onderzoekend aan en toen hij zag dit ik geen kwade zin had, kwam een glas tot de rand gevuld, als of de engelen in je mond piezen, ik moest smiddags terug komen, wat ik ook deed, denk je dat het klaarstond voor me? ben je gek dat was destemeer een rede om nog een glas teproeven zo heb ik in die dagen eigenlijk alleen maar geproeft, een ander dorpje verdorp daar had een dame een winkeltje en een bar in een, daar liep ze van de kassa, naar de bar en anders om, die liep per dag een marathon een mooie vrouw, aan mijn ogen kon ze zien dat dat ik haar ook mooi vond en legde haar uit dat als ik haar zou kussen ik nooit meer los zou laten, waarop ze kleurde en even gelukkig was, want zij had elke dag van de mannen om de bar die minder bij haar naar binnen keken, dan wel naar wat daar omheen zat, en dat was niet slecht, dat zag ik ook nog wel, de werk lust die zij uitstraalde, daar kan menigeen een voorbeeld aan nemen.ook daar kwamen mensen naar me toe, want in die gehugten daar gonsde de brichten Jose, Marie zijn vrouw en een Hollander waren er en die laaste wilde ze wel eens zien, die blauwe ogen en zwarte haren en een baard als sintnicolaas? wat praten die Portugesen, nonstop, drinken eten en praten en dan ook nog werken, slapen heel kort, want slapen doe je als je dood bent.
De vrouwen uit het dorp doen veel samen, nu blijkt ook dat iedereen familie van elkaar is en dat bijna alle mannen wel ergens in het buitenland hebben gewerkt voor een aantal jaren in de tijd dat het slecht ging met Portugal en dan gaan we naar boven, honderdtachtig kilometer de berg op en dan komt Spanje, dan zie het land waar de ooievaar nestelen en uitrusten van al die babys bezorgen over de hele wereld, daar maken ze een nieuwe generatie die die taak overgaat nemen, dan krijg je het land waar je zondags smorgen geen koffie kan krijgen, nog benziene want of iedereen slaapt? of is in de nachtclub, daar zie je stieren en koeien, stro hoog op gestapelt, daar zie je dingen weg rotten, waar je veel mensen die het minder hebben blij mee zou kunnen maken en met al die stieren zie je dan van die kunstof koeien en stieren langs de weg opgestelt staan in kleiner voormaat, dit waarschijnlijk omdat dat goedkoper is, het regende! gelukkig voor het landschap, wat minder fijn rijden voor ons, zou zijn die Portugeesen dan naar het noorden gekomen, hebben wel eerst als die wegen en tunnels gemaakt en dit waarschijnlijk met de ezels, die ze toen nog hadden.
De tom-tom brengt me bij de grens, waar in ik niet eens door had dat we de grens gepasseert waren en kwamen uit eindelijk thuis! mijn dochter blij en mijn vrouw ook! waardoor ik denk ik moet vaker weg gaan!want als je zo op gesloten zit in een mobielhome dan is het goed dat een man huilend voor je staat, dat je hard breekt en dat je er van alles voor overhebt, zijn leed teverzachten er gingen boekdelen door mijn hoofd, ik miste mijn pc maar deze reis had ik niet willen missen nog al die lieve mensen daar!

Ogen rond, ja dat is gek, waarom is dat gek? het heeft eeuwen geduurt voor dat we begrepen dat de aarde rond was en niet plat, anders hadden hadden wij spleet ogen, misschien wel, waarom ik dat niet, ik heb balogen, ik had het het geluk toen ik geboren werd en mijn geest vertelde dat de wereld rond was, zodat ik gerust gesteld werd en kon verdragen wat er met me gebeurde, doe overtocht naar een land, zoanders als waar ik opgroeide, als ik groeide, als ik foto,s zie van toen, dan betwijfel ik dat, als mijn ogen overde dikke!!! ronde buik keken, dan stap ik daar over heen, tijd en beland in het nu, ik krijg een mail waar in iemand vertelt dat alle Indo,s de zelfde grootmoeder hebben, zo als andere volkeren een zelfde oermoeder hebben, die ze natuurlijk niet kunnen vinden, niet via google, die nog een foto heeft, want dat zou pas later komen, zo als we later begrepen dat de aarde rond was.
Ik merk dat eigenlijk mensen niet lezen, mensen, praten niet, mensen sturen via FB berichten, wel lief bedoelt, zeer zeker, men stuur berichten foto,s, kaarten, Copy,s we worden overladen met berichten, van berichten, van postkaaten, die we moeten liken en ik like meer, bang dat ik de persoon kwestie, geen aandacht krijgt, ik hoor haar of zijn schreew, ik begrijp, mijn kast gevuld met los gesnotterde verdriet, die zelfs mijn vrouw niet schoon kan krijgen in de wasmachiene, als of mijn zakdoeken het leed van de wereld op slurpen, wat mijn zakdoeken veranderen in een spons, wat krijt, het voordeel van krijt is dat het in staat is, vocht op tenemen! zelfs kleuren, wat knap, ik ben niet allen die dingen kan op nemen.Ik ga met Rene naar expo,s in zuid frankrijk en kijk naar de muren, waar hangen aldie copy,s, bomen, struiken die in de natuur hun plaats hebben, hun bestaan, die gaan mensen dan kopen en hangen dit in hun huis tegen een muur, soms schuiven ze schilderijen aan de kant zodat er meer ruimte is, voor nog een landschap, knaplandschap, of roos of boom, soms zelf de boom uit de tuin, die ze dan binnen in hun kamer hangen, om dat ze te lui zijn hun nek, wat hun benen tebewegen om naar buiten telopen en naar die boom tekijken, daar krab ik dan altijd mijn hooft van achter en denk, met mij Rene, we laten dit alles overons heen gaan en begeven ons naar de bar, we kijken elkaar aan zonder iets tezeggen, heffen het glas, zo gek onze geesten, willen mee drinken, voor we het weten word er een fust aan gesloten, een grote houte hamer slaat een slang door die houte wand en wij allen met die geesten slurpen aan een plastik slang, om het vocht tot onze magen te laten zinken, niet zo als boten die vergaan in de zeeen, gewild of ongewilt, door schermmutselingen van werelden die vergeten dat we een fust aan geslagen hebben, waar plaats is voor iedereen, zelf zij, die van boven af, bepalen wat wij moeten geloven, wat wij mogen horen, wat goed is en niet, wat de moraal is van het leven, terwijl er veel ergere dingen zijn, gelukkig heb ik een vriend en geesten, die rond de ronde fust genieten, een groot geslurp is hoor baar, de tentoonselling, die ging gewoon door, daar was al bepaalt voor dat de schilderijen er hingen, wie de prijs gewonnen had er was zelf een meneer die won zes jaren achtereen de eerste prijs met het zelfde schilderij en wij kwamen van heiden en ver, wij betaalde en hij won, niet dat het geen knapschilderij was, wel zeker, weet je wat hij won, buiten geldbedrag een vacantie in zijn eigen stad een weekeinde in een aparte ment niet ver van hem vandaan! Rene en ik keken elkaar aan en dachten, laten wij maar weer snel naar ons fust gaan met onze geesten, daar stoort niemand ons en zo gedaan

Mijn dochter was ziek, kiespijn, tot huilens toe, dat begon smorgens al rond elfuur, de school belde, het is er niet beter op geworden, ondanks de wittewijn en slaap pillen voor mij, kon ik dat slapen wel vergeten, dochter tegen je aan gedrukt, troostende woorden, dat deed me denken aanvroeger, ik had een trap en die trap had treden en elke tree, terwijl ik naar beneden donderde, tooste me, hielden me voor een duizende seconde in hun armen, gaven me warmte, terwijl ik met liefde volle blik naar mijn dochter kijk en denk? wat ben ik blij dat dit jouw bespaart is gebleven, wat ben ik blij dat ik je die warmte wel kan geven, maggeven, naarmate de minuten voorbijkruipen, is mijn geest die weer aan de haal gaat, die had er op en eenofandere manier genoeg van, van dat liggen in bed en nam me mee, naar toen, mijn leven samen doorgemaakt, beleeft, als ik de computer mee naar bed had genomen en op geschreven zou hebben wat mijn geest mij meedeelde?dan was ik bang dat er drie boeken geschreven waren, mijn vingers tot bloedenstoe, rood gekleurt, het clavier zou bedekt zijn, met aan de zijkanten gestold bloed er zouden misschien bloedzuigers, uit het niets verschijnen en zich tegoed doen, zich volzuigen met mijn woorden en mijn belevenissen, ze zouden opzewellen, je zou die lijven in opstand zien komen, tot ze uit elkaar spatten en ik een zakdoek moet pakken en mijn gezicht schoon maak van de spetters met eigenbloed, gelukkig is het daar niet vangekomen en moest ik mijn geest laten gaan, die zweefde door het mobielhome kamertje rond en tot mijn verbazing, was die snel weer terug, wat wil je? zo,n ruimte is niet al tegroot, als daar ook nog twee poezen liggen te snorren, tussen dit verhaal kijk in met een oog naar mijn dochter en zie dat ze eidelijk slaapt!
Mijn geest dacht en dacht over mijn vriend Rene, die net als wij, waarschijnlijk het zelde overkwam, zijn vingers wond van het dichten, alleen heeft hij dichtbloedzuigers en die zijn anders als de mijne, ik zie hem al kijken, verergert dat hij lastig gevallen word, in het zoeken naar de juiste woorden, die vooral niet begrepen mogen worden, ieder geval niet direkt, want anders zou elkegek zijn gedichten lezen en dat is voor een dichter, niet de bedoeling, dan gaat de charme er af, daar win je geen prijzen mee, pas als je zo knap bent om iets teschrijven wat niemand begrijpt het totale abstrakte woord, een woord die je niet elkedag vind? vind maar iets wat niet bestaat?? ik kan daarovermee praten, kan daar overmee praten ik zoek en leef in niets het totaleniets, ik schilder abstrakt, ik ben net als hij gelukkig, niets teschilderen het toppunt van het niets, mijn doeken zijn leeg, als het waren kun je met je hooft door dat doek gaan, en aan de andere kant of je nu naar boven of onder kijkt, zelfs dekleinste hoekjes verkent in het niets, dankan het wezen dat je teleurgestelt je hooft uit het doek haald en omdat er toch niets tezien is, je een stoel pakt en voor dat doek gaat zitten een glaswijn in gaat schenken en naar het totaale niets gaat kijken in alle rust, langzaam word ik rustig, dit geeft de kans dat mijn geest weer bij me komt, die gaat op mijn schouders zitten en gaat zamen met mij naar het niets kijken, zo zullen de lezers van Rene dit doen met zijn boek, wat dus ook geen boek is, maar een bundel, eenbundel van het niets, zamen gebundelt in een kaft met wat letter om aan tegeven, wat het niets inhoud, dit opzich is al heel knap, ik kan mijn doeken niet zamen bundelen nog er een kaft om heen doen, omaantegeven dat mijn schilderij het niets is, dus eigenlijk niet eens opgehangen hoeft worden,ik kan het eigenlijk na het niets schilderen weer afvegen, de verf terugstoppen in de tube, de tube naar de fabriek sturen, met een briefje er bij, overbodig, die lijst kan ook weg, het schilders kader ook en het ezel, die zowiezo in de weg stond, ik kan weg net als mijn geest, alles ommeheen kan verdwijnen in het niets.
Dan heb ik tedoen met dichters, die in hun toren zitten teploeteren, dag en nacht en haast geen mens die nog belangstelling heeft, dat betekend!!en Rene weet veel meer als ik, vermoed dat hij wel tien geesten heeft, wat een rijk bezit, niet dat ik daar jaloers op ben ik samen met mijn geest maken daar gebruik van, door tepraten met een iemand, die me begrijpt, die me vertelt, laat begrijpen wat ik zelfs niet begrijp, want eigenlijk, heeft hij dat niets doorkruist, veel verder dan ik ooit zou hebben durven doen, hij natuurlijk vergeselt van zijn geesten en staren, als ik dus niets schilder, dan als het ware kijkt een van zijn geesten mee over mijn schouder, soms komt die bij me zitten naast mijn geest en kijken gedrie naar niets, dat zijn dan die momenten dat ik me minder alleen voel, want wat is er mooier dat je iemand in het leven vind, die je snapt en ik? ik doe mijn best hem te begrijpen,maar dat lukt me niet altijd er zijn van doe moment dat ik denk ik snap het niet, een van de tien geesten van Rene, weet wel tijdvoor me vrij temaken om luisteren en uitteleggen, want van uit dat niets, daar klinken alleen geluiden van geesten, ik ben ook besloten om alles om meheen, de boel de boel telaten, wat ga ik me druk maken om niets, dat wat toch niemandsnapt, waarom schijf ik? ik schrijf toch niets, is het van uit de angst dat mijnniets niet gezien word? als of ik op een planeet woon, vol gebouwt, op gestapelt in blokken dozen op elkaar geklit in winkelcentra,s, bejaardenhuizen, waar ze zelfs geen personeel vinden om al die verloren mensen teverzorgen? mensen die daar ingebeeldeziektes hebben of ergernog zo als ik in het niets leven, die slechts bij tijd en wijlen van mars komen, weer hun ogen open doen en dan gelijk vertrekken en weg zakken in hun stoel,hen kun je gerustig een schilderij van mij geven, lege ogen kijken naar mijn niets, misschien voel ik me dan niet zo alleen en word ik omringt met miljoenen, geesten.
Ga dit maar een op zijn Engels vertalen of Frans of anderetalen, hoe omschrijf je niets in een anderetaal, zelfs mijn geest heeft daar moeite mee en andere haken al snel af, ik kijk verbaast om me heen, kijk op de klok, verrek het is pas drie uursnachts, mijn ogen wijdopen gespert, zou Rene al iets gevonden hebben?? zouden zijn geesten iets aan gedragen hebben?? ik hoop van wel, ik wil wel graag zijn nieuwe bundel voor mijn neus willen hebben, naast mijn schilderij, zodat ook die niet alleen is, daar om kan ik ook begrijpen dat Rene af en toe zijn gitaar pakt of gewoon met zijn vrouw en kinderen omringt is even terug op aarde, even uit de toren die hoog in de bergenstaat, waar ik soms jaag op schimmen, die er niet zijn of op plaatsen kom waar de paddenstoelen al weg geplukt zijn door anderen en ik naar huis ga met een leegmandje, terug naar mijn gezin, terug naar mijn glas wijn en mijn peuk
Mijn dochter slaapt, ik ben blij en ben tevens bezorgt over wat het leven van haar gaat brengen en in die tijd waar in we leven, is die gedachte niet ongegrond.

Vandaag kreeg ik het bericht, dat hij, die deel uitmaakte van mijn geschiedenis,onderdeel was, van onze onzekerheid, waar is onze plaats, wat kunnen wij er aan doen?? wij arme zielen, probeerde ook maar,iets, lieve mensen te ontmoeten, die ons lieten vergeten, de pijn, aan huis, in huis, waar verborgen voor de buiten wereld, de riemen zwepen er op los sloegen, tot je gehoorzaamde, maar je geest die wou andes, die wou in dat web, van leugens, zich loswrikken, zijn eigen weg gaan, niet dat dat ik vroeg, sluit je bij me aan, maar geesten hebben iets gemeen, die kennen, niet, die grensen die wij op werpen, wallen van zand, of klei, misschien van oude stenen, of aarde, modder, uit gegraven uit de Waal, met baggerschepen, aan gesleept, en dan heb je slepen nodig, die dat slepen, wat je niet kunt slepen, waar je geen kracht voor kunt vinden, om dat je denkt aan een vriend, van wel eer zijn naam begint met Willy, altijd daar, in GS9, dit waren die momenten dat mijn baas, mijn schoenen, vast spijkerde, in de hal, en als die de spijkers in de schoenen sloeg, met een geweldige klap? nou dan wilde die schoenen, wel even rustigwezen, dat gaf mij de kans de bezoekers van de bar, iets in te schenken, me zelf niet te vergeten, dat waren tijden, waar mijn geest niet altijd tevreden over was, want dat snap je, schoenen aan de muur, geesten naast, geen controle uit kunnen oevenen op mij, nog de bar er omheen?? je kunt wel stellen dat een geest het niet makkelijk had, voor mij?? ik beweegde me soepel, als of er geen geest bestond, ik kon praten?? schrijven ,was weer wat anders, je schreef gewoon met een vork, niemand die daar iets van zei, geld genoeg, niet dat zeeuwsmeisje gedag, dat was vroegere, toch, zeker niet in onze tijd in de Grote straat in Nijmegen, GS9, ben je gek, je was al blij dat je je geld kwijt was, voor de belasting dat in nam of erger, dat iemand dat stal, want ook toen bestonden mensen die denken, dat hun, het recht hebben, je geld afhandig te maken, zonder er zelf voor te werken, niet meer, dan je een mes op je keel zetten, of pistool, mijn geest was daar nooit blij mee, laat staan overtespreken, dat waren momenten, dat die schoenen los gerukt werden van de muur, de deur, die als afschijding, diende voor de bar, een tik op mijn schouder en ja, in de schoenen, naar buiten, achter de boeven aan!
Vandaag de dag weet ik niet of het mijn schoenen waren, mijn geest, of het begrip in mij zelf, dat dat niet door de beugel kon en zeker niet als het vrienden van ons waren?
Terwijl ik de Grote straat om hoog loop, links afsla, richting Grote Markt en belandt bij Markzicht, waar de eigennaar, me aan kijkt als of ik een geest ben, bestel een biertje, een voor mij en een voor Willy, die er niet is, die is gebleven in de laaste bar, misschien een lekker wijf?? dus voor mij een goede kans, twee biertjes tedrinken, ho!!niet voor mijn geest, daar kan ik niet aan beginnnen, weet je veel wat er dan gaat gebeuren?? nu jaren later hoort mijn geest, tewijl wij op Mars vertoeven, dat mijn maatje, het minder goed gaat, dit was een schok! laat staan voor zijn vrouw en alles wat daar om heen hangt, wat ik tijden mijn vertek, op mijn reis naar Mars heb gemist, ik hoorde dit, trok mijn schoenen aan en dook naar de aarde, voor ik het wist, was ik er al, rood gloeiend van de wrijving, even afkoelend, sta ik daar in Nijmegen, mijn geest, klapt op mijn kop, want die had vertraging, bij de paspoort controle, die al jaren op geheven was, maar ineens, zomaar, in gevoert was, zonder aan kondeging, wat een duizende van een seconde later als ik en Boem, mogen we paspoort even zien etc, mijn geest had dat vergeten, mee tenemen, dus die schiet terug, waar die vandaan kwam, dan rechts om keer en toen bij mij! wij zoeken Willy, wat denk je?? niets, Nijmegen is verandert, mensen zijn oud geworden, borden staan verkeerd om, te minste zo als ik het voor het laast zag, zo,n duizend jaar geleden, ik heb nog na gevraagt naar Willy, nou dat was een naam van duizend jaar geleden, zelfs Kees bestond niet meer, laat staan Hans, ik zeg tegen mijn geest, al krabbent achter mijn oor?? weet je wat we doe?? we geloven het wel, gauw retoer naar Mars en boem, weg waren we.

Het is als of je nooit even rustig uit je wereld kunt stappen, gewoon doen of je gek bent, de boel, de boel kunt laten, van de taal der Nederlande, daar heb ik wijnig van begrepen, taal op zig, is geen probleem, ik spreek enkele talen, iets over de grens, iets verder als daar waar ik opgroeide, een dorp een gehugt, op school, zo als jullie weten, heb ik de muren, geroken, dus miste ik veel, mijn vingers hadden geen tijd, om te oefenen, in mijn oren, die door mijn geest afgesloten waren, kon ik niets waarnemen! mijn vingers hadden geen kans, een pen, te pakken, steeds is ik en als mijn schoenen het toelieten, wou schrijven, was ik het papier kwijt, of de inkt was op, of mijn pen krom, omdat ik er net, een dikke vette vlieg mee dood geslagen had, die door het openraam naar binnen was gekomen, zonder, toestemming van de meester of juffouw,tevragen, want dat was wel heel normaal in die tijd, je klote aan? en vroeg, mag ik binnen komen? als dan die meester over zijn bril kee!! nou dan wist je het wel, of je maakte dat je weg kwam! of je ging naar binnne, ik denk dat dit een soort voorloper was van democratie, iets wat toen nog niet bestond? dit hing af, van in welke klas je zat, deze vlieg, had daar schijt aan, hete dan ook stondvlieg, niet dat ik daar wat mee opschoot, mijn pen was kapot, dus dat is eigenlijk de reden, dat ik een achterstand op liep, wat schrijven betreft, ik heb slapeloze, eerste uren van de avond, door gebracht met mijn nieuwe vader, tot dat ik bijna!!! bijna inslaap viel op de tafel, waar huis werk, na werk, werd gedaan, was eigen lijk de tafel om te eten, of spelletjes te doen, of de balgehakt van het bord van mijn broertje weg te pikken en een strenge klok, een friezestaart klok, die alles in de gaten hield, wat dat betreft was het een spion in huis, natuurlijk probeerde ik hem te negeren, maar hij niet, zie die zon en maan, dat koper werk, zijn staart zijn gewigten nog bewegen, maar hij is gestraft, voor goed, een man die heeft gewerkt, waar ik ook werkte, de boef, die kwam uit zevennaar, nu snap ik pas, de grens, grens overgang, smokkelaar, boeventuig, die stal zo het binnnewerk, uit die klok, goooide er troep in, de klok liep wel, maar zijn besioneren was en beetje af gelopen, als of de tijd ineens goed was en tot mijn afgrijzen, was ik altijd telaat, telaat om te gaan slapen, mijn ellebogen, zakte weg onder mijn kin, langzaam hoorde, je uit mijn neus een geluid, die onder broken, door een tik, op mijn kop en een stem die riep, niet slapen?ik weet niet mijn leeftijd, maar voor mij was het allang tijd voor een kind om teslapen, terwijl ik dit schrijf kijkt mijn vrouw me aan!!! krijg ik weer dat gevoel, wat heb ik gedaan??? zo ging het ook op school, ik kreeg altijd de schuld, voor wat ik niet een gedaan heb, nog zelfs niet aan durfde tedenken, dit laaste is waar, al hoewel mijn geest daar anders overdacht, die hiled wel van grappen, wat die daagde mijn meester uit, met scherpe vragen, waar zelf mijn meester of meesteres geen antwoord op hadden, en ik stond altijd met een bek vol tanden, vandaar dat de school tandarts er vier uit trok en zei, die heb je niet meer nodig, heden tendagen ontbreken ze me, kom ik ze tekort, want ik kwam andere tandartsen tegen, die de rest er uit haalde, ik ben ook tandartsen tegen gekomen die, nep tanden wouden plaatsen, heb die weg gegooit, niemand die me herkende, met een bek vol kunstanden, die soms je tong, probeerde in teslikken, wat veel erger, in de koekkepan, als een gebakken ei, dat diet me aan Jaap Fischer denken, en het ei zei, nou bij mij was dat andes, mijn vingers vroegen om les en zeker niet om die tik op de vingers, mijn meester werd daar altijd nijdig over, als ik heb te snel af was, meesters zijn soms slechte verliezers, geen wonder dat ik zo slecht Nederlands schrijf, ik ben daar voor op aan raden van mijn ouders naar een dokter geweest, die gaf me pillen?? van die grote witte pillen, tien meter buiten zijn praktijk, stond een lantarenpaal, al heel lang, dus niet gisteren, liep ik zo tegen aan!!! nadat ik daarvoor die pil geslikt had, wat dat betreft was mijn dokter raar? vroeg hij of ik me aftrok?? dat gaat hem toch niets aan, dus ik zeg nee, steek je neus in je eigenzaken, heb je vast genoeg tedoen, gezien de wachtkamer vol mensen was en zijn praktijk kamer, ook, boeken, rijen van boeken, als je aan zijn buro zat, met mijn neus, iets boven dat buro, die indingende ogen, die vroegen, ruk jij je af?? je snapt wel, ik zei, geef me maar goud een pil, zo,n grote, die lantarenpaal ken ik al.
Dus mocht u nu denken dat u alleen bent, het niet allemaal snapt, pak mijn hand, wees snel, want mijn schoenen, willen weer gaan, zeker niet terug naar die klas, zeker niet naar die dokter, niet naar het radboutzieken huis, waar ze allemaal dingen op mijn kop, plakte, aan gesloten op van die onbeschrijvelijke machienes, in Duitsland waar tien wachters me vast grepen en volspoten en terloops mede deelde, dat ze zo!!! iets nog nooit mee gemaakt hadden, dat zelfs een olifant, plat zou gaan van de dosis, ja dan denk ik, arm beest, met je lange slurf, word jij ook al uit gerot, terwijl ik daar op die tafel lag, en dat is lief van die Duitsers, in het gevang, werd ik lek gespoten, als op er een wedstijd gedaan werd, van wie prikt het snelste en het langst, toen ging voor mij het licht uit;
Ik werd wakker bij mij thuis, die klok, die vertrouwde ik ook niet meer, laat staan de woorden, die ik op geschreven had, bijna onleesbaar en zeker niet als je net met je hooft, van de tafel omhoog, probeert tekomen, hopende naar bed tekunnen gaan, eindelijk je verdiende slaap, boven aan gekomen, zie ik het kleed voor mijn bed, ik begin hem alweerteknijpen, stel dat ik uit mijn bed donder, zie de poezen,de hond, alweer rennen, blij zijn, verder kom ikniet, ik lig in bed en slaap, ik ben bek af.