Borel

Nijmegen 1970?
Nijmegen 1969

Een paar uurtjes op youtube, en dan komen de herrineringen weer naar boven, Nijmegen 1963, na school de stad in en daar waren altijd bekenden, we hadden Marieke, het trefpunt voor iedereen, die verloren was en onzeker, of heel stoer, dan gingen we naar Cafe Vink en daar speelde dan Rudi van Dalm, daar waren mijn Indische vrienden, wel een paar jaar ouder als ik, dan hoorde je die fender gitaar en dat was zeldzaam en duur en nu ik die Tielman Brothers weer hoor en Taran Bulan, wat we als kind mee zongen in Hotel Beatrix in Berg en Dal onder begelijding van gitaar, van jongens waar ik slechts enkele namen nog weet, die konden spelen als of ze een waren, met de gitaar, we zaten dan allemaal gehurkt, sommige hadden zelfs de sarong aan en van die teenslipper, tot diep in de nacht.dan hoor de mijn hart de klanken, die in me verborgen lagen, die heimwee, iets wat nooit mee zou slijten, erger nog met het ouder worden word het verlangen, alleen maar groter en als ik dan luister naar van Dalm en nu alleen nog Andy, dan weet ik dat zij dat hebben en kunnen vertalen, veel beter als ik.Terwijl ik leefde in de wolken, in mijn mist dan hoorde ik altijd geluiden, niet ver van me vandaan als of het om me heen was als een schild en dat verlangen naar mijn geboorteland en al zal het nu niet meer zo wezen als ik altijd droomde er moet toch ergens dat beeld bestaan, die geluiden en die geuren en op je hurken zitten, dan alleen maar kijken, vooral niet bewegen om niets te verstoren, van wat zo vredig is, zo als je voor een schilderij staat, gedicht of muziek luistert, voor mij het liefst op mijn hurken, op je hurken ben je allemaal gelijk, op je hurken zitten geeft ook aan dat je bereid bent te luisteren, genieten of om lekker te eten en het is heel beleeft, je past je aan, aan de groep en de ogen doen de rest, want ik heb ze wel eens gezien die ogen,die ogen, van jij daar! pas op.wat ik nog goed weet dat als ik tegen een Indo jongen zei, wat ben jij mooi, dan werd hij heel verlegen en ik meende het oprecht, want als je naar de Indo kijkt dan is hij zo als de houtsnede, met zijn gave vormen, iets hoekig, dan die mooie bronsekleur, die mooie zwarte haren, die in slagen, door zijn vingers naar achter gebracht en in vorm werden gebracht, was dat mijn volk? of was dat niet zo,, ja, wat was ik trots en de meisjes, het zelfde en al kwamen ze niet allemaal van het zelfde parel eiland als ik, ze waren er niet minder mooi om, een van mijn moeders Mevrouw Tonjes, zei altijd Bartje, tot ik kaar tien jaar geleden zag, zij zei altijd Bartje kom je lekker eten! nou dat wou ik wel, die geuren van trassie, door het pension, daar naast woonde Sjonny en zijn broer de zeeman, toen bestond groot hotel ook nog, waar de Koningin kwam voor een paar dagen, die kwam zeker niet voor ons, denk meer dat ze kwam voor het uitzicht over Beek bij Nijmegen en de Ooj, mijn vrieden ben ik beetje bij beetje uit het oog verloren, slechts af en toe, dan kwamen we elkaar tegen en vertelde elkaar de verhalen van toen!de tijden waar eigenlijk niemand naar terug wou denken, kun je je dat voor stellen? Ik wel, wat een rotzooi, was het, een achterbuurt was er niets bij, maar wat waren we er gelukkig! ik omdat ik weer naar mijn huis ging, met mij eigen kamer, met de tuin, waar mijn vriendjes onwennig door liepen, niet wisten wat ze zagen, een hond, net zo bruin al zij en wat waren ze daar blij mee, want dieren maken geen onderscheid,Dan moet ik aan Nelis denken en Daan zijn broer, die er later met mijn vriendin van door ging, maar dat was niet erg, ik had er toch genoeg, oke het was niet leuk, er waren wel meer dingen niet leuk en langzaam aan verhuisde de meeste naar Hatert in Nijmegen en kwam ze weer tegen, op school in de Goffert en leek het net of er niets gebeurt was, zij hadden nu ook een tuin en sommige een hond en er werd altijd geroepen Bartje kom je eten! nou dat wilde ik wel, de helft van het bord vol sambal, zelf gemaakt, kroepoek zelf gemaakt, alles zelf gemaakt en maar smullen en iedereen keek dan stilzwijgent toe hoe ik minstens vierkeer opgeschept kreeg, ik heb me eigenlijk nooit af gevraagt of er voor hen nog over was, maar om mijn geweten te sussen, denk ik van wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s