Donder

felix 002

Van Rene heb ik geleerd dat er een regel bestaat, dat als je schrijft, je in de aanhef niet mag zeggen wat je schrijft, dit is moeilijk!want op een een of andere manier is alles verbonden, zo als ik in een gesprek ongewild een schilderij naar boven kan halen, die op het gesprek van toe passing is, dit kan natuurlijk alleen met de kenner, die snapt, het niets, abstracktie ik schrijf daar ook niet verder over, anders blijf ik steken in onbegrip, zoals goed leerling die ik geworden ben, luister ik naar wijze woorden, dit brengt me op een verhaal van Stan Hollardt, dirigent van het Nijmeegse koor Carolus Magnus, als of dingen zo moesten zijn, moesten gebeuren overkwam mij het ook, zijn dochter Brechje had ik al heel vroeg ontmoet op het Koningsplein in Nijmegen, terwijl zij daar langs liep en ik snel voor dat ze weg was, vroeg of ze wat wilde drinken en dit wilde ze wel, waar uit een vriendschap ontstond, die stand hield die jaren zou gaan duuren en omdat Stan haar vader was en ik ook niet wist wat ik met mijn leven moest doen is in gesprekken mij zijn CD opgestuurt, zoals het vaak in het leven gebeurt, leerde ik Jaques Janssen kennen die weer een boek geschreven had over Dante, meer een vertaling van Dante en met deze twee dingen ben ik aan de slag gegaan, tussen luisteren en daarnaast het lezen van het boek, kwamen er beelden en die beelden heb ik op doek gezet en die beelden zijn vast gelegt op dia en die werden getoont tijdens de concerten in Italie in de steden van Dante, dat betekende dat is afmoest reizen, door tunnels, langs tolwegen, zo in dat Italiaanse landschap op naar het hotel in het centrum van Florance, waar daar aan gekomen ik kennis maakte met het geheele koor, van vertaler en door de overstroming ben ik alle namen kwijt en alle woorden om een betere omschrijving tegeven wat heeft plaats gevonden, een bar waar alleen de geharde, verbleef en omdat je daar binnen niet mocht roken, we buiten gesprekken voerde met allerlei mensen uit verschillende landen, waar we gingen eten in overvolle terrassen aan een grote tafel in die bloed hete zon.
Zo blijkt dan wat ontstaat in Nijmegen over de grensen gebracht werd, daar waar de oorsprong lag, waar Dante uit de onderwereld kwam en naar boven keek tegen de constalatie en zijn andere oog naar beneden richte zo dat die niet op zijn snuffert belande, dat is iets wat nog Stan of Jaques wisten, dat is het abstrackte gedeelte van mij, dat heb ik er in verzonnen, op dat een verhaal meer kleur krijgt, ook gemakkelijker te onthouden is, je krijgt daar door meer aanknopings punten een soort ezelsbrug, die ze in Portugal op gevreten hebben.
Het beeld van Dante, die je aankijkt zo van waar haal je het in je hooft, mij niet tekennen, daar voor de Sante kerk, naam weet in niet meer, maar wel indruk wekkend, en Dante kende ik als kleine jongen uit de boeken van mijn vader, maar dan alleen als grijse foto of tekening, zo,n dikke pil waar het stof van afkwam, was het niet dat mijn moeder er met een doek overheen ging.
Dan tikte Stan met zijn stokje en zag je al die kelen als het ware open gaan, wachtent tot Stan zijn stokje liet zakken, omdan hun zang los telaten als of die kelen blij waren na die lange rit in de Bus, de vrijheid kregen, daarnaast op een doek werden beelden getoont van schilders met grote namen en heel klein mijn naam,waren de beelden langer in beeld, zo niet die van mij, want waren mijn schilderijen niet meer van gevoelens die in een opwelling geschildert werden, die de vertaling waren van deze kelen, die in harmonie ten hemel stegen, was het niet dat het dak van de kerk dit verhinderde en de CD thuis niet verder kwam als mijn atelier, waar de verf zich vermengde met mijn kwast of roller of wat dan ook, zo zag je daar een flits en fraktie van een paar seconde in juiste ritme mijn werk voor bij gaan en dit laaste heb ik aan Jaques tedanken en misschien nog anderen, daar kan ik slechts naar gissen, een ding staat voor op, net zo min als dat ik ooit had kunnen bestaan met vrienden, zo was ik nooit daar in Florance geweest, zo was ik nooit schilder, nog schrijver of duizend beroepen en duizend ongelukken verder gekomen, dan had ik nooit met vrienden een glas kunnen heffen, drinken op de goede dingen van het leven, op gezondheid en beterschap, wel beseffend dat ik duizende mensen vergeet tebenoemen, die bij gedragen hebben in mijn zijn en dit nog steeds doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s