Korrelnoot, Bengaalse tijger

Bogor met Bayu

 

 

En zo sta je hoofdeloost op de luchthaven Schiphol, had je vroeger alle telefoon  nummers nog in je hoofd, omdat ze minder lang waren, als tegenwoordig, mijn hersenen zijn verhuist in een klein rechthoekig ding, wat heet een telefoon, waar ik foto’s in heb op geslagen, waar alle nummer in zitten, waar je zoveel mee kunt doen, zo dat een oudere, daar nog maar weinig van snapt en zijn gebruik beperkt tot het hoogst nodige en zo stond ik daar, beroofd van alle gegevens, geen geld, niet meer als 108 Euro en wat losse centen, dit door het omwisselen van buitenlands geld bij het wisselkantoor als daar, gekleed in Batik hemt met korte mouwen, verdomme wat was het koud, net als in het jaar 1952 toen ik minder lux werd ontvangen, voor omstanders moest het een raar gezicht wezen, caddie en man, naar binnen, naar buiten, door die draai deur en terug, steeds in de hoop dat de shuttlebus, zou komen, dat duurde zeker een half uur en wat is een half uur dan lang en zeker in die kou, 3 graden boven nul, 24 graden lager als waar ik vandaan kwam, laten we het maar niet over de kilometers hebben, mijn hoofd tolt als het waren, zoekt naar oplossingen, te vergeefs lijkt het, toch een innerlijke stem zegt, rustig aan! komt tiet komt raad of was het anders om? En zo kwam die raad en de radeloosheid, het wantrouwen in Hotel kwibus, want mijn bankpas is weg, dan kom je op de zwarte lijst van wantrouwen, dan word je argwanend bekeken, dan is men gelijk minder vriendelijk, ook al vinden ze het verlies heel sneu? zo zeggen ze! Ik kwam net bijna de hele wereld rond gereisd, aan! kreeg kamer 2164 A voor kenners zegt dit genoeg? als of je de landingsbaan en aankomsthal van Schiphol, Singapore en Bandung nog even overnieuw loopt, mijn poten waren zo ver opgezwollen, dat mijn enkels over de randen van mijn schoenen uitpuilde, elke stap verder het bloed een uitweg zou gaan zoeken, gelukkig had ik die strak getrokken sokken, nog aan, die de op barsten staande voeten en benen, nog net bij elkaar hield, die tanden en kiezen op elkaar gebeten, slepend achter die caddie, de kamer vond! Verbinding vroeg aan de receptie, voor een vrije lijn, nee! dit kon alleen maar als ik naar de receptie kwam? Wel godverdomme nog aan toe, begrepen ze dan  niet wat voor een Leidens weg ik doorstaan had? en bij elke vraag het zelfde liedje en de zelfde oneindige afstand overbruggen, tot dat ik van ellende op het punt stond? verbinding te maken met de buiten wereld, ik had mijn telefoonboekje gevonden, dat ouderwetse ruggensteun en eindelijk kon bellen, een wonder, aan de andere kant van de lijn begrip! Iets wat ik in het Hotel Kwibus verwacht had, zo als ik de dief of eerlijke vinder, verwacht had dat die mijn telefoon en bankpas aan de balie van de vlucht haven Singapore, zou afgeven, zo zou je verwachten dat een hotel of wie dan ook, je hielp en niet een vriend, die je dank aan, ouderwets telefoonboekje belde , je voelt je een schooier, bedelaar en tot overmaat van ramp! Pasen, dus alles was voor drie dagen gesloten, waar was die viering van menselijkheid? terwijl de paashaas zijn reet en oren werd afgevreten, het kuiken in aankomst, gaar gekookt werd en uitgescheten? Zo uit gescheten voelde ik me toen, ben blij dat ik Hotel Kwibus, heb verlaten en hoop er ook nooit meer te komen.

Het enige positieve van het verhaal? mijn vrienden kwamen langs en brachten me geld, zodat ik de reis voort kon zetten en dit verhaal nu kan schrijven en  natuurlijk kan niemand er iets aan doen?

waarom? die angst

Je eigenbeeld, is in de spiegel ongeveer gelijk, natuurlijk van waar uit je kijkt, via een glas met water, waar de koude druppels van afdruipen, van de condens, zullen ze zeker je eigenbeeld vervagen, mijn eigenbeeld op dat paspoort beloofde niet veel goeds, een gezicht van ondervoeding, angst en beven, die indringendeblik, van wat gaat er nu met me gebeuren, nee daar kon ik me niet in vinden, ik had net een nieuw gezin gevonden, oke,oke een hond, een vader en een moeder, ik begon vertrouwen tekrijgen in mijn zelf, tot jij als document op dook!ik kon je wel verscheuren, je gezicht vernietigen in de kachel gooien!!maar ik heb het niet gedaan, ik kreeg medelijde met je, ik had te doen met je, je kreeg een plaatsje onde mijn bed, zodat ik over je kon waken, je kon beschermen, ja! zeker! ik heb je hulp roep gehoort, ik zag aan je ogen, die eens van mij waren, een deel van mij, maar vervreemd raakte door tijd, door trappen, slaan, schreeuwen, Amsterdam, kinderhuis, sloten, kaaimannen op de kast, verloren zusje, verloren ouders verloren land, verloren borst.
Republiek Indonesia staat op de voorste bladzijde, was het groen??? en daar ben jij!!! wat zie je er uit, je lijkt niet op mij die ik nu ben, ga weg, ik verdring je, ik sluit mijn ogen, om dan toch uit medelijden je aan te kijken, ik huil, wat hebben ze met jouw gedaan??? ik vlucht met je van de kamer via de grote hal, naar mijn immense kamer, waarin de hoek een bedstaat, alleen voor mij, die kamer is groter als de hele wereld die ik gezien heb, met een raam dat uitkijkt over een tuin, waar de belladona geurt en de zon naar binnekomt om mijn hart te verwarmen en daar is zeker plaats voor jouw, mijn foto,mijn paspoort met dat angstige jongetje, dat heet Bart.

feest felix 2011 482

Lemper, Lampionenplant

juliana en beatrix 1911

 

 

Trouw zijn aan het Koonlijkhuis? In Nederlands-Indië? was heel gewoon, geen wonder als je voor de overheid, werkte in een hoge functie en waar je toekomstige bruid zich opmaakt voor verlovingsfeest, wat dat betreft, was er weinig veranderd, de romantiek, inpalmen, aan dat trouw zijn, tot in den Dood? natuurlijk was dat altijd van zelf sprekend, maar voor in gezworenen, zo als bv KNIL en overheid, was het dat! wat toen nog bestond? een Ere Kwestie, geweten? Want als je dat! op je geweten had? verzuimd! Dan was het gebeurd met je, uitgerangeerd, dan raakte je aan de bedelstaf!

Nu 2019 moeten we nog steeds bewijzen, heel triest, de Trouw van de Indo gemeenschap en deze bestond uit alles rassen gemengd bloed tot zelfs de totok aan het hoofd, men stierf voor het vaderland? Ja echt waar? En zo stierven er heel, veel, onder de Japanners, gewoon kopje kleiner gemaakt of uit gehongerd, bezweken aan zieke, dorst, ellende, dit laatste is zo zeker, dat Kampkaarten ooit 1944 gemaakt door het rode kruis, slechts de overlevenden weer gaf of die als nog binnen een jaar of twee drie of tien, vijftien, van de ontberingen bezweken, gek werden, er een einde aan hun leven maakte, wat weer voor een trauma, zorgde in het gezin van de achter gebleven en zo kreeg iedereen, gewild of ongewild een klap van de molen mee!

2019 moet alle documenten opnieuw op tafel, want er is zoveel over het hoofd gezien? Slordigheid, onwetendheid, maar vaak ook omdat het beter uitkwam, cijfers werden laag gehouden, waar het nodig was en omhoog waar het beter uitkwam en de overheid maar zoeken, naar zondenbokken, terwijl de bok op stal staat!

Veel erger is die samenzwering al ver voor de 2e wereld oorlog begon, natuurlijk zag men het lijk al drijven, nog ver voor de Japanse aanval, nog terwijl Hitler naar de macht greep, een scenario, dapper en koelbloedig, omdat er geen andere keuze was en zeker toen de Japanners de Amerikaanse vloot plat hadden gemaakt, moest er tempo gemaakt worden en dat koste ons met vele andere de kop! Tot op de dag van vandaag!

Natuurlijk als je per boot kwam, waar bootlijsten nu pas compleet zijn? Om na te pluizen! En zij die per vliegtuig kwamen, kinderen van Nederlandse soldaten? zij die stiekem per boot en van boord gingen? Namen, die verkeerd geschreven werden, documenten weg, noem maar op, luie dienstdoende, ambtenaren, Tijd was anders, alles werd met de hand geschreven en ja door de wind, waaide wel eens wat weg?

Zo als verhalen, geheugen van mensen, wat werd genoteerd en later anders bleek te zijn, men had zich vergist, van uit de zenuwen of vermoeidheid, na een dikke maand op zee, blij zijn? dat je het had overleefd?

En dan die domper, in de vreemde, dat Nederland heten, in een bus, waar je heen ging? Maakte toch niet uit, van die plaats, dorp en naam had je toch nooit gehoord, na een uur rijden was je de weg toch kwijt en alles was anders, geen geuren? Geen warmte, daarvoor in de plaats soms een deken, om je schouder als je geluk had! Dat allemaal van wegen je trouw aan Koningin en Nederlandse vlag!

 

Rookworst past niet in nasi

krantebericht

 

 

En zo zitten we nog steeds met de regering in onderhandeling, al hebben die het voor zich zelf opgelost? Niet keurig vragen? Stemmen? Ben je bedonderd, dat kost geld? En zo word je moe? onze ouders waren moe en wij moedeloos, roerloos, moederloos, vaderloos, zusterloos en broederloos en zo wachten zij, de regering, dat we allemaal de pijp uit zijn, 1e,2e en 3e generatie?

En voor de rest? gaat alles goed, het leven gaat door, we denken elke dag! aan die laatst levende, die lek geprikt worden met lintjes, doden! die alsnog geëerd worden, goedkoper kan het niet? Liefs met foto in de krant, om te laten zien dat Nederland zijn Nederlands-Indië, helden niet vergeten was, bijna niet vergeten was? Liefst heldhaftige doden? liefst in groepsverband, uit het verzet? Hadden wij van de 2e,3e generatie niet verder tegen die deur geschopt, wakker geschud, waar voorganger al jaren mee bezig waren! Veel heldhaftiger nog als wij? zij gooide eieren, kaapte treinen en kinderen, dit laatste was natuurlijk niet de weg, maar wie ben ik? Natuurlijk zou je ze het liefs een Jappenkamp in sturen, voor drie en halfjaar, dan vijf jaar de oorlog in sturen, dan verbannen, in kampen en pension onder brengen en geen soldij uitbetalen, misschien dat ze dan begrijpen, waar de frustratie zit! Nog niet gesproken over de ergste ziekte nooit erkend PTTS, waar niemand, nog de kinderen, gespaart, van is gebleven, een leed, wat tussen vier muren werd uitgevochten en later op straat, in drugs, alcohol, zelfmoord en verdriet, tot het verhuizen naar het land van oorsprong? of een sprong ver weg, over de grote zee?

Sawah in haar blootje en volle zon

gevangenen

 

 

Er is een ding, als je naar Indonesië gaat? Blijf, ga nooit meer weg, want alle vragen die daar blijven liggen, worden pas weer opgepakt als je terug komt? Kom je nooit meer terug, zijn die vragen verdwenen, hangen misschien nog wel enkele jaren bij mensen aan de lippen, of liggen in een mapje keurig op geborgen, met opschrift, we wachten even af? Moest ik niet hals overkop terug naar huis, had ik snel even, een verlenging van de verblijf vergunning aangevraagd, uurtje vliegen en een uurtje terug, kost iets meer als 50a 80 Euro, dat is goedkoper, als weer retourtje, naar Nederland vliegen en pijn aan je benen, natuurlijk zou je niet willen missen, de bediening van Singapore Aire lines, kijk KLM dat was vroeger, de maatschappij, allemaal achterhaald, wat wil je als je met de Franse samen werkt, de hele vloot moesten ze overschilderen, de kleding ook, personeel moet blijven, daar heb ik nooit klachten over gehad en de vliegtuigen ook niet, al leen die kleur, gaat niet mee met zijn tijd, verdomme het jaar 2019 en nog steeds die kleur, directeuren veranderen vaker of verstoppen zich, las ik pas geleden!

Dus ik ga nu vast, de gordels aantrekken, voor de reis in het vooruitzicht, als het lukt, want je weet nooit in dit leven, misschien ga ik wel per boot, lijkt me ook wel iets, of zo’n meer overstappen reis, dat het uiteindelijk, twee weken duur voor je op de plaats van bestemming aankomt, kijk omdat ik dan ook voor goed daar wil blijven, is een enkeltje goed, hoef niets mee te nemen, niemand daar, heeft iets, dus ik ga ze daar niet de ogen uitsteken en denk ook dat het beter is alles daar te kopen, goed voor de economie, tegen die tijd ben ik vet in de 70, wat heb je dan nog nodig? Bamboehuisje! bamboe stoelen, tafel en bed, baboe honkbalknuppel om last posten op de kop teslaan en niet vergeten de pil? de pil voor als je echt ziek word/ want dat kost geld daar? heel veel geld, dan kun je beter een pilnemen, waardoor je nooit meer wakker word, een zware slaappil als het waren, kijk nu kan ik me voor berijden, toen ik daar weg moest omdat het gevaarlijk was, had je niets te kiezen, je ging en hield je mond stijfdicht, je gaf geen kik, nu is het anders, nu ben je volwassen en kunt gaan uitstippelen, hoe je nog na kunt genieten van al die verloren jaren, al die nasikampong die ik gemist heb, die uitlaatgassen van die rokende brommers, die kippestrond in de kampong, die gillende kinderen, kortom die klere herrie, waar ik zo met verlangen naar uit zal gaan kijken, die komende jaren en natuurlijk ben ik niet helemaal gek, ik ga lekker boven in de bergen wonen, de plaats weet ik al, die heb ik allang gezien, was een beetje stoffig, eigenaar had het een beetje gehad, dus mooi als ik de nieuwe eigenaar word, kijk iets op mijn naam kopen, mag ik niet, dus weet ook wel enkele mensen die ik vast blij kan maken, voor als ik er niet meer ben, kijk hier in Europa mijn kinderen en klein kinderen redden het wel zonder mij, gewoon een foto aan de wand, dat was pa, dat was opa, eerste jaren zullen ze vragen, hou zou het met hem gaan? en dat zwakt ook af, denk gelijk met mijn gezondheid, dus er blijft balans, gevoelsmatig, hoofdzaak ik kom thuis? mijn land, mijn stad, mijn grond, misschien kan ik nog kamponghoofd worden? mooie beloning voor al het geleden leed en? daar zijn ze heel gevoelig voor, of e overheid en leger daar ook zo overdenken weet ik niet, maar een oude man als ik zal geen gevaar op leveren, eerder bijdragen aan vooruitgang, die? en dat is belangrijk, door de Indonesiërs word bepaald en beslist en niet door mij? VOC gedachten zitten ze echt niet op te wachten!

Misschien ga ik ten onder, met een aardbeving of vulkaan uitbarsting, wat maakt het uit, belangrijk is? ik ben weer thuis!