Korrelnoot, Bengaalse tijger

Bogor met Bayu

 

 

En zo sta je hoofdeloost op de luchthaven Schiphol, had je vroeger alle telefoon  nummers nog in je hoofd, omdat ze minder lang waren, als tegenwoordig, mijn hersenen zijn verhuist in een klein rechthoekig ding, wat heet een telefoon, waar ik foto’s in heb op geslagen, waar alle nummer in zitten, waar je zoveel mee kunt doen, zo dat een oudere, daar nog maar weinig van snapt en zijn gebruik beperkt tot het hoogst nodige en zo stond ik daar, beroofd van alle gegevens, geen geld, niet meer als 108 Euro en wat losse centen, dit door het omwisselen van buitenlands geld bij het wisselkantoor als daar, gekleed in Batik hemt met korte mouwen, verdomme wat was het koud, net als in het jaar 1952 toen ik minder lux werd ontvangen, voor omstanders moest het een raar gezicht wezen, caddie en man, naar binnen, naar buiten, door die draai deur en terug, steeds in de hoop dat de shuttlebus, zou komen, dat duurde zeker een half uur en wat is een half uur dan lang en zeker in die kou, 3 graden boven nul, 24 graden lager als waar ik vandaan kwam, laten we het maar niet over de kilometers hebben, mijn hoofd tolt als het waren, zoekt naar oplossingen, te vergeefs lijkt het, toch een innerlijke stem zegt, rustig aan! komt tiet komt raad of was het anders om? En zo kwam die raad en de radeloosheid, het wantrouwen in Hotel kwibus, want mijn bankpas is weg, dan kom je op de zwarte lijst van wantrouwen, dan word je argwanend bekeken, dan is men gelijk minder vriendelijk, ook al vinden ze het verlies heel sneu? zo zeggen ze! Ik kwam net bijna de hele wereld rond gereisd, aan! kreeg kamer 2164 A voor kenners zegt dit genoeg? als of je de landingsbaan en aankomsthal van Schiphol, Singapore en Bandung nog even overnieuw loopt, mijn poten waren zo ver opgezwollen, dat mijn enkels over de randen van mijn schoenen uitpuilde, elke stap verder het bloed een uitweg zou gaan zoeken, gelukkig had ik die strak getrokken sokken, nog aan, die de op barsten staande voeten en benen, nog net bij elkaar hield, die tanden en kiezen op elkaar gebeten, slepend achter die caddie, de kamer vond! Verbinding vroeg aan de receptie, voor een vrije lijn, nee! dit kon alleen maar als ik naar de receptie kwam? Wel godverdomme nog aan toe, begrepen ze dan  niet wat voor een Leidens weg ik doorstaan had? en bij elke vraag het zelfde liedje en de zelfde oneindige afstand overbruggen, tot dat ik van ellende op het punt stond? verbinding te maken met de buiten wereld, ik had mijn telefoonboekje gevonden, dat ouderwetse ruggensteun en eindelijk kon bellen, een wonder, aan de andere kant van de lijn begrip! Iets wat ik in het Hotel Kwibus verwacht had, zo als ik de dief of eerlijke vinder, verwacht had dat die mijn telefoon en bankpas aan de balie van de vlucht haven Singapore, zou afgeven, zo zou je verwachten dat een hotel of wie dan ook, je hielp en niet een vriend, die je dank aan, ouderwets telefoonboekje belde , je voelt je een schooier, bedelaar en tot overmaat van ramp! Pasen, dus alles was voor drie dagen gesloten, waar was die viering van menselijkheid? terwijl de paashaas zijn reet en oren werd afgevreten, het kuiken in aankomst, gaar gekookt werd en uitgescheten? Zo uit gescheten voelde ik me toen, ben blij dat ik Hotel Kwibus, heb verlaten en hoop er ook nooit meer te komen.

Het enige positieve van het verhaal? mijn vrienden kwamen langs en brachten me geld, zodat ik de reis voort kon zetten en dit verhaal nu kan schrijven en  natuurlijk kan niemand er iets aan doen?

waarom? die angst

Je eigenbeeld, is in de spiegel ongeveer gelijk, natuurlijk van waar uit je kijkt, via een glas met water, waar de koude druppels van afdruipen, van de condens, zullen ze zeker je eigenbeeld vervagen, mijn eigenbeeld op dat paspoort beloofde niet veel goeds, een gezicht van ondervoeding, angst en beven, die indringendeblik, van wat gaat er nu met me gebeuren, nee daar kon ik me niet in vinden, ik had net een nieuw gezin gevonden, oke,oke een hond, een vader en een moeder, ik begon vertrouwen tekrijgen in mijn zelf, tot jij als document op dook!ik kon je wel verscheuren, je gezicht vernietigen in de kachel gooien!!maar ik heb het niet gedaan, ik kreeg medelijde met je, ik had te doen met je, je kreeg een plaatsje onde mijn bed, zodat ik over je kon waken, je kon beschermen, ja! zeker! ik heb je hulp roep gehoort, ik zag aan je ogen, die eens van mij waren, een deel van mij, maar vervreemd raakte door tijd, door trappen, slaan, schreeuwen, Amsterdam, kinderhuis, sloten, kaaimannen op de kast, verloren zusje, verloren ouders verloren land, verloren borst.
Republiek Indonesia staat op de voorste bladzijde, was het groen??? en daar ben jij!!! wat zie je er uit, je lijkt niet op mij die ik nu ben, ga weg, ik verdring je, ik sluit mijn ogen, om dan toch uit medelijden je aan te kijken, ik huil, wat hebben ze met jouw gedaan??? ik vlucht met je van de kamer via de grote hal, naar mijn immense kamer, waarin de hoek een bedstaat, alleen voor mij, die kamer is groter als de hele wereld die ik gezien heb, met een raam dat uitkijkt over een tuin, waar de belladona geurt en de zon naar binnekomt om mijn hart te verwarmen en daar is zeker plaats voor jouw, mijn foto,mijn paspoort met dat angstige jongetje, dat heet Bart.

feest felix 2011 482

Lijkenpikkers, oogkassen

  1. Natuurlijk geen beter vermaak als leed vermaak? Zo prettig als je er zelf niet onder lijd, veel erger is het wegkijken, het ontkennen, wegdrukken in een hoekje, mensen belachelijk maken, mensen op hun kwetsbaarst, met gezinnen, soms halve gezinnen, ga er maar aanstaan in de vreemde, wat eigenlijk je veilige thuishaven had moeten wezen? Ogen vol ongeloof, oren stijf van angst, vreemde geuren, blèrende kinderen, stoere mannen tot zo doodmoe op het bed neervielen en manlijkheid even behoefte had aan slaap! Die verrekte afstand? Die verrekte reis,?die verrekte aankomst? Dat verrekte bed, die te kleine kamer en dat ontkend daarna bijna 74 jaar en nog geen einde inzicht? Geen hoop, slechts de dood die ons verlost? Als dank voor onze ouders en dank waar wij door heen moesten? Met of zonder hen, er was geen weg terug er viel niets te ontkennen, ons bleef over de verborgen waarheid te vinden, zo goed en kwaad als het kon, dat wat eerst verbrand werd, begraven, verscheurd, ontkent of op gesloten voor later, als wij tussen de planken liggen!

Hinkelenachteruit

  1. Daar is dat stuk papier, een copy van de adoptie 18 Oktober 1965 met de onheilspellende woorden, die tegen spreken, door het vermerk, dat moeder aan geschreven is, over toestemming adoptie, wie goed gelezen heeft, weet dat dit schrijven rond de zelfde tijd van het overlijden(moord) moet zijn geschreven! Van mijn vader wisten ze dat hij leefde? Voor zijn ontbrekende handtekening liepen we bijna een jaar vertraging op? 2019 de vermoedelijke beulen van mijn moeder krijgen namen! De hoofd dader in ieder geval, misschien zelfs de verwekker half zusje? Twee namen Kenichi Sonei kaptijn van Kramat en Tjeding, 1944-1945 later ook Villa Isola te Bandung, terecht gesteld 7December 1946 en ene Okada die later terecht gesteld werd? Want wat vind ik als aantekening rode kruiskaart moeder? En wat weten we? Dat de poorten van Tjedingkamp open gingen 18.09.1945,we weten dat Bandung ongeveer 200 KM van Batavia ligt, we weten dat ze haar kinderen bij de ouders van haar man Gabriel bracht, misschien was hij ook aanwezig, de vader en moeder Karlos en Elly de laatste was Inlandse vrouw Necarsi, vader was gevlucht voor de beruchte volkenmoord rond Istanboel, zo valt op Japansekampkaart te lezen dat mijn moeder geen Nederlanse was, maar Nationaliteit van haar man aannam! Armeniër, hebben ze dit opgegeven om zamen in het zelfde kamp te blijven? In Bandung? Zoals het verhaal ook begon? 20 Dec 1943 3e landsopvoedings gesticht, waarna zij en haar twee kinderen naar Batavia verhuisde, met zo vele, maar deze data komt niet helemaal overeen, het zijn data die haar man later in Nederland door geeft, zij vertrekt niet gelijk naar Tjeding, ze beland eerst in Kramat, dan naar Tjeding en daar word haar kampkaart opgemaakt, zo vind ik haar uiteindelijk, onder een andere naam Johannes-Mackay, haar beulen kende ze al, haar enige wens? Kinderen in veiligheid brengen, dus vermoedelijk is ze met Japanse stafauto naar Bandung gereden, daar met kinderen bij schoonouders, dit was in de Friesiastraat 32, alles uitleggen en dit terwijl op haar kampkaart Burgmeester Kuhrweg aan gegeven word bij familie Thoma-Scheers? Misschien was ze daar niet meer welkom? Of wist ze teveel? Meteen de volgende dag? Dit weten we door kleine aantekening kampkaart? 19.09.1945 bij Villa Isola op de stoep, met of zonder koffer? Als moeder heeft ze haar kinderen gered! En dan word het zwart? Op enkele data na, die nu naar boven komt en de gegevens van mijn vader, het huwelijk? Vraag heeft hij haar in Villa leren kennen? Terwijl ze aan het werk was? Was het na of voor 7 December 1946 toen haar monster was gedood? Was zij in verwachting? Volgens mijn berekeningen, het bestuderen van foto, die pas drie jaar geleden boven water kwam, past het allemaal, als de glazen muil van Sneeuwwitje en de woede van het volk kreeg ze overhaar heen, met haar gezin in 1950, Indonesie was vrij! Het volk zocht schuldigen, jacht op geld, moeder bezat een winkel en huizen, mijn vader werkte daar of was weg en soms lang, kon ons zo niet beschermen tegen de woede van de bevolking, voor Nederland was er niets aan de hand, het was toch immers vrede?

Lemper, Lampionenplant

juliana en beatrix 1911

 

 

Trouw zijn aan het Koonlijkhuis? In Nederlands-Indië? was heel gewoon, geen wonder als je voor de overheid, werkte in een hoge functie en waar je toekomstige bruid zich opmaakt voor verlovingsfeest, wat dat betreft, was er weinig veranderd, de romantiek, inpalmen, aan dat trouw zijn, tot in den Dood? natuurlijk was dat altijd van zelf sprekend, maar voor in gezworenen, zo als bv KNIL en overheid, was het dat! wat toen nog bestond? een Ere Kwestie, geweten? Want als je dat! op je geweten had? verzuimd! Dan was het gebeurd met je, uitgerangeerd, dan raakte je aan de bedelstaf!

Nu 2019 moeten we nog steeds bewijzen, heel triest, de Trouw van de Indo gemeenschap en deze bestond uit alles rassen gemengd bloed tot zelfs de totok aan het hoofd, men stierf voor het vaderland? Ja echt waar? En zo stierven er heel, veel, onder de Japanners, gewoon kopje kleiner gemaakt of uit gehongerd, bezweken aan zieke, dorst, ellende, dit laatste is zo zeker, dat Kampkaarten ooit 1944 gemaakt door het rode kruis, slechts de overlevenden weer gaf of die als nog binnen een jaar of twee drie of tien, vijftien, van de ontberingen bezweken, gek werden, er een einde aan hun leven maakte, wat weer voor een trauma, zorgde in het gezin van de achter gebleven en zo kreeg iedereen, gewild of ongewild een klap van de molen mee!

2019 moet alle documenten opnieuw op tafel, want er is zoveel over het hoofd gezien? Slordigheid, onwetendheid, maar vaak ook omdat het beter uitkwam, cijfers werden laag gehouden, waar het nodig was en omhoog waar het beter uitkwam en de overheid maar zoeken, naar zondenbokken, terwijl de bok op stal staat!

Veel erger is die samenzwering al ver voor de 2e wereld oorlog begon, natuurlijk zag men het lijk al drijven, nog ver voor de Japanse aanval, nog terwijl Hitler naar de macht greep, een scenario, dapper en koelbloedig, omdat er geen andere keuze was en zeker toen de Japanners de Amerikaanse vloot plat hadden gemaakt, moest er tempo gemaakt worden en dat koste ons met vele andere de kop! Tot op de dag van vandaag!

Natuurlijk als je per boot kwam, waar bootlijsten nu pas compleet zijn? Om na te pluizen! En zij die per vliegtuig kwamen, kinderen van Nederlandse soldaten? zij die stiekem per boot en van boord gingen? Namen, die verkeerd geschreven werden, documenten weg, noem maar op, luie dienstdoende, ambtenaren, Tijd was anders, alles werd met de hand geschreven en ja door de wind, waaide wel eens wat weg?

Zo als verhalen, geheugen van mensen, wat werd genoteerd en later anders bleek te zijn, men had zich vergist, van uit de zenuwen of vermoeidheid, na een dikke maand op zee, blij zijn? dat je het had overleefd?

En dan die domper, in de vreemde, dat Nederland heten, in een bus, waar je heen ging? Maakte toch niet uit, van die plaats, dorp en naam had je toch nooit gehoord, na een uur rijden was je de weg toch kwijt en alles was anders, geen geuren? Geen warmte, daarvoor in de plaats soms een deken, om je schouder als je geluk had! Dat allemaal van wegen je trouw aan Koningin en Nederlandse vlag!

 

Rookworst past niet in nasi

krantebericht

 

 

En zo zitten we nog steeds met de regering in onderhandeling, al hebben die het voor zich zelf opgelost? Niet keurig vragen? Stemmen? Ben je bedonderd, dat kost geld? En zo word je moe? onze ouders waren moe en wij moedeloos, roerloos, moederloos, vaderloos, zusterloos en broederloos en zo wachten zij, de regering, dat we allemaal de pijp uit zijn, 1e,2e en 3e generatie?

En voor de rest? gaat alles goed, het leven gaat door, we denken elke dag! aan die laatst levende, die lek geprikt worden met lintjes, doden! die alsnog geëerd worden, goedkoper kan het niet? Liefs met foto in de krant, om te laten zien dat Nederland zijn Nederlands-Indië, helden niet vergeten was, bijna niet vergeten was? Liefst heldhaftige doden? liefst in groepsverband, uit het verzet? Hadden wij van de 2e,3e generatie niet verder tegen die deur geschopt, wakker geschud, waar voorganger al jaren mee bezig waren! Veel heldhaftiger nog als wij? zij gooide eieren, kaapte treinen en kinderen, dit laatste was natuurlijk niet de weg, maar wie ben ik? Natuurlijk zou je ze het liefs een Jappenkamp in sturen, voor drie en halfjaar, dan vijf jaar de oorlog in sturen, dan verbannen, in kampen en pension onder brengen en geen soldij uitbetalen, misschien dat ze dan begrijpen, waar de frustratie zit! Nog niet gesproken over de ergste ziekte nooit erkend PTTS, waar niemand, nog de kinderen, gespaart, van is gebleven, een leed, wat tussen vier muren werd uitgevochten en later op straat, in drugs, alcohol, zelfmoord en verdriet, tot het verhuizen naar het land van oorsprong? of een sprong ver weg, over de grote zee?