De wolkenstapelenniet meer!

Zo was ik dan, aan het tellen en gaf de moed maar op? Niet de moed, te blijven ageren aan de vraag? Van onze ouders? De “eerste” die voet aan de wal zette? Of gewoon de bui al zagen hangen? Of gewoon omdat ze bang waren, dus geen helden of zij kwamen, omdat de grond, te heet onder de hun voeten was geworden, bang voor ontdekking, gevlucht na het lange lijden, als nog? gekomen, wel heel veel later? na de tweede golf van geweld, die hen nogmaals trof en bleef treffen, als of ze vast gebonden stonden in de branding? Sommige moesten wel zwijgen, zeker door zij, die zo hoog van de daken schreeuwde, wat niet waar was, gelogen en toch geloofd, zo kwam die nieuwe waarheid, verrekte goed uit! En het pokerspel kon beginnen, de kaarten werden geschud, alleen was het de kleine stapel waarmee werd gespeeld, de andere betere helft, was al verdeeld en kaal gekloven botjes bleven over en soms geen een? En zo zitten ze to op heden 2019 nog te hopen? Beloond te worden, erkent, gehoord, nog voor? Die onvermijdelijke opstap, naar de dood? Terwijl de tranen stromen, beken vormen, uitmonden in zee, de schuldige ongestraft blijven, hun bord nog eens extra vol scheppen, met dat? wat zij hebben moeten ontberen? “Meneer de President slaap zacht” het lied uit de zestiger jaren, klonk nog dichter bij, als ooit te voren!

Op witte vlakken er naast!

Zo vraag ik me af mama, zijn jullie! Die comfort Woman allemaal in het niets verdwenen? Op die enkeling na? Die hun stem verhieven? Natuurlijk zijn er velen vermoord? Afgedankt als vuilnis, overtollig goed! En zij die van uit schaamte, zelfmoord pleegde en de rest? Kroop weg? Kroop weg in zich zelf, lachte er overheen, lachte langs dat verleden, omdat zo! het verdriet, die pijn, voorbij zou gaan? Onmerkbaar! Als of de vibratie van lichaam taal , niet verstaan of mis staan kon worden, als of jullie vrouwen, nooit bestonden, terwijl de kinderen daar uit ook zwegen, met jullie mee? Solidair, Het nest was stil, zo ook het jong, wiens mond pas ging praten bij het opgroeien? Nadat het begreep, dat er ooit wat was gebeurd? En zo heb ik nog een tastbare foto van? Vele foto’s werden verbrand? Weg gesmeten? Herinneringen werden op gesloten, verbrand? Verbannen, nieuwe verhalen ontstonden, verzonnen, ver weg, van wat had plaats gevonden, waar lichamen, werden verkracht! Net zo lang tot het niet meer uitmaakte, tot je je wel moest laten gaan, met in je achterhoofd, de wraak, een wraak die nooit kwam, niet die erkenning? Niet een massaal erkennen, slecht een afwijzing massaal, ja zelfs een protest, ik heb het niet over het protest van die enkeling? Die durfde te praten en pas zijn er, nog een paar overleden, ik noem! ze de uitverkoren? Zei mochten het verhaal vertellen aan de wereld, die door raasde in de waanzin, vooral vergeten? Wat was! Maar mama ik heb goed nieuws? Ja? Het is dat je het weet? Er zijn mensen geboren of uit echte liefde of gedwongen? Die zijn gaan schrijven, die zijn gaan schrijven wat er in hen omging? Geen verhaal, naast een verzwegen verhaal, je zou kunnen zeggen? Een echo van jullie stemmen, uit jullie schoot geboren en mama? Goed nieuws? Ze worden gehoord? Ze gaan vertellen, jullie raken niet in die vergetelheid? Nog niet? dat moet nog komen, laten we nu luisteren naar die verhalen en knik mee? Laat je schaamte varen en laat me je aankijken, zo als ik je voor het laatst zag? Vele hebben die overtocht gemaakt! Met kinderen uit die periode, ze hadden geen andere keuze? Net als toen? Wat raar dat je geen keuze hebt in het leven? Terwijl wij mama? Op school leren dat je dat wel hebt? Ook nu word het tegendeel soms begrepen, misschien komt het wel door de luxe waar in we leven, die luxe waar je zelf uit bent ontstaan? In opgroeide? Ik heb er foto’s van? Je moest eens weten? Je broer heeft ze mee genomen! Misschien waren het aandenken aan jou? Misschien toch voor mij bestemd van hogerhand? Want daarin ga je geloven onderhand? Alleen mis ik die die link van jouw? Over welke hogerhand hebben ze het hier? Een volk, geleid door een tot god verheven Keizer? Voor de rest kon ik inzien, dat ik beetje bij beetje klaar gestoomd werd, de waarheid onder ogen te zien? En zo blijft die vraag? Stel ik had je broertje bezocht, in Limburg, zo als afgesproken, was het dan de laatste treint terug. die me had overreden, terwijl ik mijn lichaam daar voor wierp? Of? zou de naald nog dieper in mijn ader glijden en drukte ik voor goed af? Of? was het juist goed, dat er geen geld was voor dat treinkaartje? Dat gesprek nooit plaats vond? Pas 50 jaar later met zijn dochter, die ook niet veel wist, ieder geval zei ze? Jammer dat je onze pap niet hebt gekend? Die had je vast veel meer over je moeder kunnen vertellen? Zo zijn er soms boeken, die nog moeten wachten, documenten en foto’s ook? Ik trek het snoer van het verleden aan, als een visser zijn net, de mazen klein, opdat niets ontsnapt? Aan wat niet mocht wezen, aan wat niet mocht zijn!

Achter dat prikkeldraad, was een stem!

Terwijl hij werd afgevoerd? Je man Gabriel? En jij bleef achter en de laatste foto werd gemaakt, het kind Boudewijn op je arm? Je broer Benjamin als bewijs? Dapper stond je daar! Stoer! Heldhaftig “het Icoon” van vrije keuze! Als je dat zo mag en kunt benoemen? Op naar je man? Op naar het Bataljon, de gevangenis. waar duizenden mannen, vrouwen en kinderen je voorgegaan waren en slecht enkele honderden overleefden! Het rangeer terrein, waar ook jij moest buigen, buigen voor de Jap, buigen voor je lot! En de drama’s die nog moesten komen! Terwijl je langs de wacht, reikhalzend naar hem,verlangend uitschouw hield? En nog voor het tweede kind ter wereld kwam, was je al weer in gepakt? Op een truck? Te voet? Per trein? Ik heb geen idee, ik kan slechts gissen, aan de hand van documenten, van boeken en hoe ik denk? Dat je zou handelen? Want een appel valt niet ver van een boom? Of klapperboom? Wat maakt het uit! Wat uitmaakte was dat nieuwe kamp Kramat, het woord alleen? Doet me huiveren en hoop dat je verblijf daar kort was? Want je was al uitverkoren? Met zovele? Als gewillig vlees en zo kwam je in Tjeding en daar sloot je je gevoelens af? Je dacht Alleen aan overleven? Overleven met je kroost en je jongste kroost, mama dat moet ik je nog vertellen van zijn zoon? Die ik vorig jaar tegen kwam? Bij nicht Grace de dochter van Benjamin? Vertelde me dat hij zijn hele leven naar jou vroeg? Nooit antwoord kreeg? Ik zie je gezicht betrekken? Ik zie die traan? Terwijl alles wat je deed was voor hen, opdat ze levend door die oorlog kwamen, levend uit die hel? Mama je moest eens weten, dat nadat ze jou vergeten waren, lieten barsten? Zo worden zij alle nog steeds genegeerd? Alleen die zich zo op de borst sloegen van hun heldendom, konden zich verrijken, er is niets veranderd, na dat je dat moest doen, met al die anderen, waar zij mee heulend met de vijand, gespaard bleven, natuurlijk niet allen en nu eren ze hen, die daar het leven voor gaven en jij en al die vrouwen, mannen en kinderen? Jullie medaille? Jullie Eer ging onder! In wat het daglicht niet mocht zien, waar beddenlakens, krampachting vastgepakt werden, soms verscheurt en kussens die de snik verstikte, smoorde, vermoorde de mens die je was op die foto, die ik 77 jaar later mocht ontvangen, zo als ik van mijn hele leven, legpuzzelstukjes mocht ontvangen van vreemde, die na een kort gesprek minder vreemd, waren voor me? En ik verander van onderwerp om dat ik niet wil weten wat er allemaal met je gebeurde, je hebt ondergaan, zo als zovelen, alleen nog toen die verschrikkelijke oorlog afgelopen was? Was je al weer in een nieuwe verwikkeld, met die zelfde monsters die vertelde hoe mooi en goed je was en jij? Schminkte je lippen, kamde je haar en dacht aan roze geur? Of aan beteren tijden? Terwijl de spieraal werd aangetrokken, nog eenkeer liet hij even los, hij kreeg de doodstraf, jij vrij, je geluk was voor even en de laatste foto met ons? Deed er 66 jaar over en daarna? Mama? En nu denk ik aan de foto, die in mijn hand geduwd werd, door een nichtje Henrietta Silvia, klein kind van Jan Thomas-Scheers, ging ook bij mij! Voor de zoveelste maal het licht uit! 1982 de dag als gisteren en het zo nooit meer het zelfde wezen, niets, nog dat verlangen naar je? Terwijl ik het eerst niet kon geloven, niet waar wilde hebben, dat jij het was? Zo anders als in mijn dromen? Zo anders als dat ik je jaren later kon zien en ik je pracht kon waarnemen, begreep waardoor mijn teleurstellende gedachte die was ontstaan? Uit een intens verdriet? Niets vergeleken bij dat intense leed van jou? Ik voel de schaamte, ik voel de rode blos op mijn wangen, dat ik zo egoïstisch was? Naar mijn eigen verdriet en zo ben ik je gaan zoeken? 1965 of 2018 dat is een groot verschil? Ik weet het? Ik hoorde je stem, ik voelde? Daar waar je lijden de grootste offer moest brengen en je roep? Bij vertrek? Je hebt me nog niet gevonden? Mama mijn kind is in nood? Ik moet gaan? Ik wil niet dat haar het zelfde overkomt? Dat begrijp je wel? En zo zwaaide je me uit? Met haar mijn Japanse half zusje? Ze lacht en is blij? Bij jou zie ik een traan? Over mij hebben we het maar niet meer, heel veel liefs je zoon!

Gouderegen, zonderkroon, zonderland

Zo als ooit in mijn oor gefluisterd, door mijn moeder, opgeschreven in een brief, een brief die verbrande in een krakerspand daar in Nijmegen, waar ik de verdwaalde jeugd onder bracht, in mijn eigen verdwaald zijn, een afgewezen liefje Maaike geheten! Stak de fik er in en werd het huis een geesten plaats? Waar de wind kon huilen en bulderen, zo een ieder belette, haar geheimen te ontrafelen? Waar uiteindelijk weer en wind of andersom de overhand kreeg, tot die dag de planken voor ramen en deuren geslagen moesten worden? Als of het door de geesten was voor bestemd? En niet door een daad van jaloezie! En zo vroeg ik me af? Of die zelfde geesten? Niet reeds bezit van mij genomen hadden? En mijn reis door het geestenrijk? In vergevorderd stadium was betreden? Zonder het te beseffen? Zo als verstand met de jaren komt? Voor mij leek het eeuwig, ik zag alleen? Was alleen, die “mist” ! Zo beschreef ik reeds jaren, voor dat schrijven dacht ik “jaren”? En gisteren was het zo ver? De geesten ontsloegen mij? Ontsloegen mij van die vloek? Ontsloegen mij van het geheim! exact na? 123 jaar! Geen jaar vroeger of later de is datum 17 Mei 2019, dit dringt nu tot mij door? Zo werd ik nog niet zo lang geleden benaderd? Terwijl ik in mijn zoektocht, reeds contacten had gelegd? Die weinig nieuws of duidelijkheid op leverde? Als foto’s met nog meer vragen? En door deze jongeman, zijn durf, zijn wil? Om te weten hoe het nu zat? Een zelfde wil die ik zo goed herkende? Werd de formule gevonden door het familie raadsel in grove lijnen, duidelijk voor ogen te hebben? De overgrootmoeder van haar moeder en die van mij? Met een verschillende moeder, maar zelfde vader, hij was de zoon! Van of een Prinses of een konings vrouw? Het beroerde! Om het onderzoek voort te zetten “Nu” Een Javaanse Koning? Daar waren er meer van? Op Java en als of dat al niet genoeg was? Had deze meerdere vrouwen en dus veel kinderen! Die zijn macht en rijkdom lieten zien? Het kan zelfs wezen dat hij een vrouw terug naar de kampong stuurde, af wees? Met dochter of zoon, daar achternaam niet beschreven staat, nog datum van exacte geboorte datum en plaats, heeft verder zoeken geen zin? Ieder geval niet voor mij? Voor mij is “DIT” gegeven voldoende, omdat het verhaal dus niet alleen van uit mijn oor kwam of verbrande brief moeder? Maar bevestig werd als waar door? Aanverwante familie? Een sprookje die op overlevering, gebaseerd is! Dus waar! 8 jaar met moderne middelen zoeken! Wat een martelaars weg was me beschoren, maar wat was de beloning zoet?

Van kroepoek, zuurkoolbietertwert

Omdat elke foto, een nadere uitleg nodig heeft, kan ik niet om deze heen, KLM doet me denken aankomst midden februari 1952, zijn eis koude aankomst, KLM doet me dus denken, aan mijn vader die daar een paar jaar later als tijdschrijver werkte en aan oom Henk, die daar ook werkte en altijd gevraagd werd? Je vader dit, je vader dat? En dan lachend vertelde dat die vader zijn broer was? Henk was een nakomer, twee jaar ouder als ik en deze pet? Hebben we ook als aandenken gekregen, tijdens een familie reünie? Nu had ik altijd iets met jaartallen, ook op school, wat een gestamp? Wat een herhalen en dan een mager 6 of 7 te halen op school? En zo werd alles in mijn leven om en nabij? En misschien gebruik ik dit excuses wel, omdat ik ouder word en het gewoon niet meer kan herinneren exact? Wat ik wel weet, dat ik de familie leerde kennen, veel verhalen los kwamen, foto’s, daar waar ik ook behoefte aan had, terwijl mijn dochter vrienden was geworden, met haar nieuwe neven en hun hond? Zo’n hond waar je niet van gaat niezen en zo lekker aan voelen, als je ze aait, is het of ik de haren van mijn dochter voel! Teven denk ik aan de jeugd?Waar van je zou wensen! Dat kinderen zonder zorgen van menselijk falen, zouden kunnen opgroeien! Zorgeloos, gewoon blij, zonder masker, zonder therapie, zonder gevangenen te worden van dat wat hen is aan gedaan? Dit laatste is wat met het meest bedroeft, misbruikte kinderen in welke vorm dan ook! Mishandeld of geestelijk en dan gevangen zitten in hun zelf of sadisten worden of erger, zo als de verkrachte, misbruikte, vaak tot de prostitutie word gezogen! Dat sneeuwbal effect, waar de wereld van binnen en buiten? Niet mooier op word alleen aantrekkelijk voor de aasgieren! In grote steden of dorpen, waar iedereen een oogdicht knijpt, als was de zonnestraal te vel!

Sapperflapniet gedacht

Zo ging, terwijl ik probeerde te slapen, mijn moderne bieper, wat een teken is van een binnenkomende melding? Een beetje verergert, kijk ik naar het bericht? WordPress.com meldingen, met een naam? En reactie, positieve geluiden, waarop ik terug schreef? Ik had een vriend die zo ongeveer heet? Nu nog geen twee minuten later? Dat ben ik? Nou dat slapen hoefde ook niet meer! Was klaar wakker, want 16 jaar geleden of langer of korter was ik nog op zijn feest geweest, toen zijn weder helft leefde, na het vernemen van haar heen gaan, heb ik gezocht, in gaten en hoeken van mijn PC, niets gevonden en dan terwijl je probeert te genieten van je slaap, kun je spreken van een wonder! Wat heet? Wie schrijft, die word gelezen op een dag! Natuurlijk is het gezegde anders, het mocht de pret niet drukken en zo kwamen beelden van het verleden weer naar boven? Maar ook dat Theo zei? Dat heb ik nooit geweten van je, je verhaal, ik lees het nu pas en vroeger praat je daar ook niet over? Je voelde je al ellendig genoeg, verdoofde je zelf met drugs, Theo was monteur, niet een gewone monteur? Een monteur die verstand had van Hy Citroën, Jaguar en Peugeot omdat hij het altijd druk had, moest je een list verzinnen? En die werkte als volgt, je ging naar zijn vrouw Ria! Kreeg een bak koffie en dan terloops vroeg je wat er nog ontbrak in huis, dan zette Ria altijd een bedenkelijk gezicht op? Haar bril iets voor op de neus en keek je dan strak aan? Deze keer was het antwoord? Omdat het nog op mijn netvlies staat! Vloerbedekking, nu had je in die jaren van die gevlochten tegels, waar je water twee keer per week op moest gooien, wilde je ze niet in honderdduizend stukken, kapot lopen, ze had daar tabak van, zant en stof, ze wilde zwart wit geblokt linoleum zonder naad, Dus op pad, regelen, want voor die tijd mocht Theo mijn auto niet na kijken! En terwijl ik van de oprit afreed, dacht Theo dat hebben we weer goed voor elkaar.

Stervens-dood

Zo kwam je binnen, in mijn leven, terwijl jij al was heen gegaan, de tranen achter latend, bij die enkeling, die je nog kende, je kleine familie, bij elkaar gesprokkeld, uit wat eens een oorlog was en was het maar zo gebleven? Was het alleen maar dat leed, het leed van zovelen? Was het alleen maar bij die ene oorlog gebleven, die oorlog waar hij viel? Die hij niet overleefde, niet gestorven in een echt gevecht, van man tot man? Gestorven door een kogel? Nee hij is gestorven in een gevecht, van overleven in een kamp! En verloor dit gevecht, dolf het onderspit en jij? Jij moest alleen verder, jou leven was pas begonnen, verder weet ik ook maar weinig, over al dat leed van jou, als dat, wat krantenknipsels mij laten zien? Die een traan laten vloeien, terwijl ik je niet ken? Wat ik wel ken? Is je herkenbaar verhaal, genegeerd, verstoten, ontkend en daarmee, was je al ten dode opgeschreven en verteerde je van binnen, misschien gebalsemd in het leed, waardoor je nog overeind kon blijven, gesteund door liefde van naasten, die jou broosheid zagen, jou harde roep om erkenning, door het negeren werd jou stem zwakker, zo zwak? Dat je net als de kaars doofde en de rook, belande hier bij mij en ik schrijf, ik laat jou stem nog een keer horen, aan de Koning, de Regering van Nederland en het SVB, opdat een ieder jou last voelt, die jij moest dragen, rust zacht arm kind!