Diamant, glashelder? Troebel ook nog?

Zo lees je! “De woorden: pas bij het ouder worden blijkt dat er van echte verwerking geen spraken is. Inplaats van te kunnen genieten van een rustige oude dag, worden zij door herinneringen gekweld”

Zo denk ik aan de eerste en tweede generatie geboren in het geboorte land, niet Nederland! Zo zie ik ze strompelen of helemaal niet verschijnen, bij die landelijke herdenkingen, waar de tweede generatie? Ook al afneemt? Niet omdat ze niet willen herdenken? “Omdat” ze zich gevoegd hebben, bij de “DODEN” wiens leed “nooit” die erkenning kreeg, nog Eer, Soldij, Oorlogsschade of Erfrechten, omdat door wettelijke hoogstandjes, politiek gekronkel, graaiende “gieren” lijkenpikkers en bloedzuigers, geen baat bij deze erkenning zagen? Wat is lang gerekter? Als een worm in honderdduizend stukjes te snijden? De treurwilg op de achtergrond van “het decor”, waar de klok dapper word getrokken, aan een dik koord, door stoere mannen, vergeelde “Wim Kan” boeken, video’s van “toen” opgeluisterd met muziek en met schelle stem, op de achter grond of afgrond? Het is om het even, afgewisseld met kanonschoten, gillende vliegtuigen en bommen, kogels fluiten? Ernstige hypocriete gezichten en natuurlijk het heuse “verdriet en traan” vloeit, als “bloed”uit die nog steeds open wonden, waar de stank mijn neusvleugel maar niet wil verlaten? Ook niet als het gordijn van het toneel zakt en met haar de poppenkast, die aan het hedendaagse leven, niets verzacht? Al word dit volop beweerd, door hen? Die aan die pracht en praal? Van verbleekte botten, de nog voort kruipende geesten, daar ergens in de woestijn, verdoemd en nooit genoemd, nooit gevonden, wel verkracht, verminkt, in duizend stukken gereten? Dat is herdenken waard, maar vergeet vooral die overgeslagen rechten niet? Die dit lijden verdiend, nog boven dat blik? Waardig!

Waterrat en toch laat!

Toen alles nog gewoon was, zo als alles daarvoor en daarvoor gewoon was, viel je soms toch op? Lange haren? Nee niet echt, zo had ik dan vrienden die braaf naar de kerk gingen en misschien nog steeds, zie hun altijd opgewonden uit dat gebouw komen, De Kerk noemde ze zo iets? Nu heb ik zelf meer kerken gezien van buiten! Als van binnen! Terwijl die paar kerken er best mooi uitzagen, beetje een echoput, die galm en je paste altijd op je woorden, net of er altijd iemand mee! Luisterde? Een verborgen microfoon? Ik had altijd zo’n raar gevoel, misschien hebben ze vroeger omdat “gevoel” de muren opgetrokken, zodat het niet kon ontsnappen? En zo brave jongens als ik, de stuipen op het lijf jaagden? Zodat het wel fout moest lopen op een dag?

Zouden al die boefjes in Spee? Dat zelfde gevoel doorstaan, hebben? Zou elke religie muren om een gevoel maken? Of tenten? Hoe ze dat met tenten dan flikte? Snap ik ook niet erg goed? Vond het zo wie zo knap, zo iets beladend en angstig te gelijk in zo’n ruimte te persen? Want anders kan dat natuurlijk nooit? Blijdschap voelde je ook? Blij dat je er weg kon gaan, ik hoefde niet op een bel te wachten, hoefde niet eens te groeten en zo denk ik dan dat die kerk om een barende vrouw is,”ontstaan”die persweeën, die angst, blijdschap en uiteindelijk opluchting? Of verdriet! Wel vroeg ik me altijd af? Hoe die jokken brokken het er vol hielden? Daar zo te zitten? Vroom! “Ja” en amen roepen, glashard, “kijk” dat ze op gelucht waren en blij? Dat snap ik wel, maar met die nette kleren? Dan moet je toch gaan zweten? Van schaamte alleen al? En zo kwam bij mij de gedachte, toen ik zo’n kerk uitliep? Wie is nu het boefje? En zo staar ik naar de avond lucht, waar het antwoord ook niet af te lezen is, alleen de gedachte? Bleef daar hangen, wat zal morgen ons brengen, mijn hond! Heeft het beter bekeken die is al gaan liggen in zijn mand en de poes ligt er gezellig bij, terwijl ik de trap op loop!

Borsten, Beelden van steen!

Terwijl! terwijl, door mijn hersens stroomde, ga ik nog steeds, o.a Stamboom forum na, om te kijken naar nieuwe gegevens, over aanverwante familie, soms kijk ik mee naar andere onderzoeken en naar de? Antwoorden! Ik sta steeds versteld van de gedrevenheid, om een ander te helpen? Bijna uitstervend? Ras? zou je zeggen!

Via het My Heritage DNA? druppelen nog wel gegevens binnen, maar deze zijn vaak te ver weg en hebben te weinig gegevens,in hun stamboom, om daarmee verder te komen, in de derde ring wil het nog wel lukken, maar als dan ook nog? de werkelijke verwekker ontbreekt, bij naam? Dan word het gokken en dit laatste is natuurlijk funest!

Net zo funest als het arme schepsel opzoek!

Ondertoon dus niet van boven!

img_3570

 

 

Zo tegen het einde van het leven, terwijl de zon ondergaat,want zonder drama was het leven ook maar niets!” bewijzen” spoorloos verdwenen, nieuwe mensen achter het bureau, waar ze nog behoorlijk, onwennig achter zitten, terwijl ze, zelf denken? de wijsheid in pacht te hebben en als je iets niet weet? roep je maar iets?

En zo ga je dan weer in de achtbaan, waar je net uit wilde stappen, terwijl de boeken voor me, als tweede hands reeds door lezen waren, maar nu met een paar andere ogen, bekeken, omdat ik andere gegevens zocht en ook vond, want dat is nu het mooie aan een boek?De schat van gegevens die er in, zijn opgeslagen, onuitwisbaar, niet altijd het bewijs? Nog altijd de waarheid en veel vaker juist helemaal, geen waarheid, meer een waarheid die een overheid, regering of heersende  wereldmacht, als waarheid wil zien, bevestigt, terwijl de kudde dieren blaten, vol genoegen en het verraad, verdoezeld word en volksstammen de dupe worden, zonder dat ze het door hebben?

Want moeder of vader, oom of tante vertelde een verhaal? Een verhaal uit schaamte, nooit zal een verhaal, ontstaan uit schaamte, een oppervlak zien? daar gaan eerst 75 jaar overheen, voor de waarheid zijn ware gezicht zal tonen, minder mooi, maar wat geeft dat? Als je zo! voor die ondergaande zon staat? Als pastelkleuren, veranderen als bij heldere hemel, in glanzende olieverf? Dan besef je, dat je zoektocht niet vergeefs, is geweest, nog het lijden daaraan voor af! Het lijden van al onze generatie uit Nederlands-Indie, tot het overging in Indonesië en de aankomst in Nederland.

Natuurlijk zijn er boeken geschreven met die ongenaakbare waarheid, maar wie wou die lezen? Wie wil zwart op wit zijn ellende beschreven zien? Waar tot overmaat van ramp, achter in het boek als moraal staat? U deed het uit vrije wil? uit vrije keuzen?En als dat er niet staat dan dacht men het wel! En zo denk ik aan de laatst levende van de 1e generatie? Net nog, voor 15 Augustus!

Lange adem, veel lucht, korter leven

79d0568b662260c1-photo

 

 

Eindelijk na twee jaar wachten, komt de verbinding tot stand! Word het signaal op gepakt, aan de andere kant van de zee, aan de andere kant van de wereld, Verbaast, geschokt te gelijk, het zelfde zwijgen heeft daar plaats gevonden, zo als binnen de @Indische Kwestie 2.0 in Nederland!

Ik word argwanend ontvangen, ben ik misschien een oplichter? Hoe kom ik aan die foto’s, hoe kom ik aan die gegevens? Wie kan dit allemaal lezen en dan de vraag, laat me even bij komen van de schrik? Ja, Dat kan ik me goed voorstellen, als daar, ineens een verleden om de hoek komt, zomaar uit het niets en toch? Ik kom om  het uit te leggen, laten begrijpen, waarom mensen zo gehandeld hebben of moesten, zonder dat ze zelf wisten waarom? ze zo handelden? Want ook hier de tragedie, kinderen uit het eerste huwelijk, werden mee genomen, naar Nederland, door naar USA, dan weer enkele reis retour naar Nederland, waar ze oploste, en “een” ieder geval stierf, aan een gebroken hart! En nog steeds heb ik zijn broer Boudewijn niet gevonden, zou hij toch naar Indonesië zijn vertrokken?

Zelf moet ik alle documenten boven tafel halen, documenten die jaren door mijn handen gaan, door andermans handen en dat, terwijl het gewonen normale documenten lijken, met zoveel geheimen, binnen de lettertekens, namen van steden in een andere taal? Of woorden in verschillende talen, tekens, jaartallen, dan al die foto’s? Nu hoop ik nog meer foto’s te krijgen, maar soms word me veel beloofd en zie ik weinig daadwerkelijk komen, niet iedereen wil alles weten of kan het geestelijk aan? Ik ben door zoveel waanzin geweest, dat mijn ogen nog niet knipperen, toch deze bijdrage! in dit gesprek met de dochter, van mijn moeders ex man, geeft me nu een beeld hoe alles gedeeltelijk verlopen is? Tenminste stukje USA-Nederland, het stuk Indonesië, kende ik gedeeltelijk, stukje Nederland kende ik gedeeltelijk en dan een klein stukje Limburg en de kleinkinderen!

En zo zal ik haar vertellen over dat verzwegen stuk, misschien kan het, ’t verdriet van hun verlies, hun overlijden, van hem vroegtijdig, verzachten, maar ook van haar moeder, ook hier weer mensen, die hun kinderen wilde beschermen, voor al dat gedragen leed, of ondergaande geweld, keuzen die gemaakt werden, of juist niet?

Tevens laat het me beseffen de liefde van kinderen, onvoorwaardelijk aan hun ouders? Dit laatste beneemt, me soms de adem en maakt duidelijk die tweedracht in me zelf? onvoorwaardelijk aan mijn ouders en zij die daar later voor door gingen? En dat dit nooit begrepen verwarrende gevoel nu duidelijk word!