Waar blijft de tijd, niet hier! Niet daar!

zo vlak voor kerst, een beetje uitgeteld, moe, boven al te Vreden, dit komt? omdat het zoeken naar familie, reuze sprongen maakt, nieuwe namen, duizelen voor mijn ogen, gezwegen over de jaartallen daarbij vermeld, geboorte plaatsen, bootlijsten vol namen, op verschillende manieren geschreven? Toch is het de zelfde familie, zo zal later blijken en eens te meer komt naar voren, het ontbreken van kennis, door het beroemde Indische zwijgen? Zo moet de waarheid gezocht worden, uit kleine anekdoten of flarden op gevangen in het donker? Bij familie bezoek? Of per ongeluk, ontsnapte woorden! Na jaren speuren herken ik, binnen vrienden kringen, kreten, namen, herhaalde namen, soms zo anders geschreven, zelfs de voornamen, vermengt met bij namen! Om gek van te worden! Terwijl over de hele wereld mensen naar elkaar zoeken? Soms ook niet? Soms stoot je iemand wakker, die dacht alleen te zijn? Verrassing, argwaan? Of daarna weer die stilte, die ijzige stilte van wel eer! Die en dat “mistlandschap” waar gedempte geluiden klinken, als of mensen op sokken lopen en die sokken weer op tapijten en die tapijten liggen op wolken velden en zo dempt en remtaf, het geluid als een goederentrein die langzaam tot stilstand komt en die laatste schreeuw uit die stoomfluit, bevestigt dat dan ook! Maar dit kreeg je niet mee? Die kreet ging verloren, net als de rest en voor ik naar beneden stort? Omdat de wind het wolkenbed aan flarden blaast en langzaamaan de werkelijkheid tot me door dringt en ik jou tegen kom, eerst op papier of op PC, dan ging daar bijna 70 jaar voorbij en sommige veel verder en gaan we terug in tijd 1830 en soms moest ik zoeken in 1230, om te begrijpen hoe het zal daar in Nederlands-Indie voor en na de oorlog? En dan steeds die vraag? Welke oorlog? Welk einde? Die van me zelf? Mijn moeder? Mijn tante, Oom? Familie, naasten en de overlevenden? Verspreid als scherven over deze aarde, net als de botten of as van onze voor/ouders, familie, terwijl ik besef dat ik er ook met een halve poot in sta? Al doe ik alle moeite, dit te ontkennen en leef er nog dapper op los! Terwijl de spiegel niet om aan te zien is? Zelfs niet? Door haar op te poetsen, geeft ze! vergane glorie geen herkansing!

Uit het ei, legedoos

  1. Nu ben ik aan gekomen, als of het zo moest wezen? Als of alle straffen in deze wereld niet genoeg waren? Als of mijn bestaan? Bestemd was? Om de Indische tak uit te pluizen, en zelfs de oudste zus van mijn moeder, die ik een beetje links had laten liggen, via een DNA link, uit gezocht moest worden en dan lijkt het op een koestal, die uit gemest moest worden en als of de duivel er mee speelde ” ik vond” was het niet weer geholpen door mijn “Engelen” zo kwam ik bij een anekdote, van een dagboekje en daarbij waren foto’s en zo kreeg die nieuwe familie een gezicht? Al was het van een zoon en zijn dochter! Een foto bleef een geheim! Maar namen werden genoemd? Mackaij-Mackay-Braakman-Gabeler en met die namen, herkende ik verhalen! Van lang geleden als kind, uit de brief van mijn moeder, verbrand in het kraakpand in Nijmegen! Opvallend zijn de doden, jong gestorven, opvallend de ontbrekende gegevens, gissen, nog net voor de “DOOD” familie namen beschrijven en er achter komen, dat je geheugen je in de steek liet? En ik de gegevens kan aanvullen, voor als op een dag? Iemand net als ik gaat zoeken? In het slagveld Nederlands-Indie? Die verwarrend overtocht? Als je het er maar levend afbracht met je gezin? Terwijl ik ook een lange bootlijst tegen kom, me nog niet duidelijk is of dit “van” of “naar” Alaska is, omdat ik het document slecht vluchtig als foto heb kunnen zien, die privé wetten, maken het zoeken ook erg moeilijk? Waarom? Omdat sommige mensen wat te verbergen hebben, anderen geen bewijzen boven tafel willen hebben of gewoon omdat ze geen interessen in het ontstaan hebben? Wat voor enkele juist de drijfveer Is? Om achter de waarheid te komen en niet? “Ach laat maar” Je zal maar moeten leven met een vraag? Een onbeantwoorde vraag? Dat is als of je op school, een slecht cijfer krijgt! Omdat je het antwoord niet wist? Niet weten kon? Erg onfair, gemeen! B

Kwartel doos-Leeg

Daar ben je met ons, voor het eerst, zo dicht bij? Zo ver weg! Alles is zo anders, zo hadden wij het ook graag gezien? Als jongste, als kind kritiek. op het randje van de dood? Zo was ik voor bestemt om dit te schrijven, uit te zoeken, tot de bodem? Dit laatste viel niet mee, waar wil je zoeken zonder bodem? Het is de “tijd” die juist was, het computer tijd perk! En zo werden jullie herenigt in mijn geest, terwijl ik aan jullie denk? Voor me uitstaar door het raam, terwijl de bergen om me heen? Me de rust geven of afmatten om die waanzin te verwerken, die weg, die nodig was om tot deze foto te komen!

Geen woorden, Kruip uit ruimte!

De stapels met foto’s worden dikker, de vragen en vraagtekens? Hoe komen we hier ooit uit? Hoe kunnen we al deze mensen hun naam terug geven, die ze eens bezaten! Terwijl mensen haastig foto’s plaatsen, voor het verloren gaat, maar ook in de hoop! Iemand van de familie terug te vinden of een plezier te doen! Foto’s uit Nederlands-Indie zijn wat anders? Want steeds is er de vraag? Hebben ze de oorlogen overleefd, de kampen, Japanse kampen, buiten kampen, politieken kampen, al die ontberingen doorstaan? Terwijl daar zelden iemand bij stil heeft gestaan, buiten de gemeenschap, behalve bij herdenkingen, twee-drie minuten? Daarmee krijgen we hen niet terug? Nog? al die ontbrekende namen, terwijl een foto, een bewijs is van hun bestaan! Ooit lang geleden! Toen de wereld in vuur en vlam stond! En nog jaren na smeulden!

Rode billenkoek, waar was zweep-spons?

Zo of zo, toen en nu 1945-1950 de meeste Nederlanders waren al, naar huis terug, dus kregen dit, niet mee en Soekarno? Die had het te druk! Het land was nog schuldige aan het zoeken? Dat was natuurlijk een ieder, die bezittingen had! Of om welke rede dan ook? de woede op zijn of haar hals haalde! Daarom 1945-1950 scheelde bitter weinig, misschien ging het in 1950 wel geruislozer, werden de kreten gesmoord, alvorens de keel werd door gesneden of dit nu door een struikrover, gelovige of gewoon een op wraak beluste groep of enkeling gebeurde? In weinig boeken heb ik in Nederland iets terug kunnen lezen, wel duiken lieve foto’s op van kinderen op school, met jaartallen, vredig lijkend, omdat het kabaal vaak daar was? Waar geen scholen stonden, nog veel huizen, liever van uit hinderlagen, gelokt, gesleurd of ontvoerd, ter verantwoording geroepen en het oordeel was snel beklonken, zo snel dat niemand op de dag van vandaag, weet wat daar werkelijk gebeurde, was het niet, dat vermoedelijk in een andere taal er wel over verteld word, wat mijn vader als soldaat, deed besluiten de koffers te pakken in 1952, terwijl zijn plan al vast stond in 1951, nog te veel barrière zaten in de weg? Eerst moest hij ons nog vinden? Eerst moest hij nog de scheiding afwachten, eerst moest hij met zijn geweten, dat vliegtuig missen in Djakarta, een uur tevergeefs gewacht op hem? En dat is misschien wel de reden, dat ik van hem hield en als een gek, tot mijn 46-47 jaar op hem gewacht heb, voor niets! Op zijn belofte! Ik kom je halen op een dag! Een dag? Die nooit kwam!

Batavia-Bandung-Bogor en KNIL!

Natuurlijk kwam niet iedereen zo naar Nederland? En ook niet met een boot als links onder afgebeeld! De zelfde contrasten in tijd? Een paar dagen of een maand onderweg! Erg veel kan ik me niet herinneren, als dat ik in een militaire plunjezak zat, omdat ik zo mijn vader niet in de weg zat en hij voor mijn zus kon zorgen, wel vraag ik me soms af? Mis ik een stuk van de film? Was de Baboe bij ons? Dit meer als een soort zekerheid, voor mijn zus en mij? Mijn vader daar hoefde ik me geen zorgen om maken, begin februari 1952 hoe verzin je het? Hartje winter in Holland en winter? Wat moesten we ons daar bij voorstellen? En dat is dan het gegeven! Een kind moet alles maar laten gebeuren! Wat ik buiten die kou, goed weet? Was de blijheid om daar over die betonnen landingsbaan te lopen, het gekken is, dat het ene moment ik de afstand goed in kon schatten, bij het uitstappen van het vliegtuig en dan toen ik naar opa en oma liep, niet meer weet of dat in een hal was? Wel zie ik me in hun armen vallen! Lege ruimte om me heen! En zo loop ik de deur uit en speel langs de kant van het water(slootje) in Amstelveen, natuurlijk werd deze deur door opa of oma open gemaakt, buiten die kaaiman op de kast met zijn enge groene ogen is er weinig wat me bij is gebleven, tot ik wakker werd in dat kinderhuis! Wat moet dat “erg” geweest zijn? Dat een kind een gat in zijn geheugen heeft, verdringt en verdrinkt in zijn tranen en later in alle andere rotzooi! Ontbreekt alleen de beschrijvingen in Amsterdam, die als zwarte striemen in mijn ziel gekerfd zijn, als of een ploeg vrij spel had gekregen en nu denk in het jaar 2019 aan al die onbekenden, misschien nog wel minder bedeeld en de eindstreep nooit hebben gehaald of dakloos, vertrokken van ellende, naar een ander land? Het land wat ook nooit en te nimmer, dat zal zijn als het land waar ze vandaan kwamen, al zullen veel zich neergelegd hebben en een nieuw bestaan opgebouwd, als of er niets is gebeurd, misschien was mijn begin te heftig en daardoor mijn dwaling als in een labyrint, nooit thuis, altijd onderweg!

Krullen,slag in haar!

zo als elk verhaal, heeft ook deze er een! Een vervolg, terwijl het schrijven van gisteren bekeken word, in verschillende landen, zo hoop ik jou te vinden of ieder geval je kinderen of klein kinderen, het zou betekenen dat je het hebt overleefd en dat je niet op een van die grafvelden ligt, zo ver van ons vandaan? Het was als of je leefde, lang en gelukkig, ver weg, hier vandaan, misschien wel in Utrecht of Den Haag, het zou kunnen? Werd je daar grijs en keek vol trots om je heen? Misschien wel een vrij-gezellin? Nee daarvoor spreken die ogen te veel? Die ogen die genieten van iedere dag, van mensen om je heen! Brutaal, als ik ben! wil ik alles van je weten, want je ben mijn nicht, ook weer een! waar ik te laat bij kwam? Wat voor een straf moesten we ondergaan! Waar we geen schuld aan hebben, wel deel! En dat terwijl de wereld nog steeds verdeeld is en ons lot? Zich blijft herhalen in miljoenen verhalen! En diep gekerfd in die grijze massa en nu die foto, op mijn netvlies!