Sawah in haar blootje en volle zon

gevangenen

 

 

Er is een ding, als je naar Indonesië gaat? Blijf, ga nooit meer weg, want alle vragen die daar blijven liggen, worden pas weer opgepakt als je terug komt? Kom je nooit meer terug, zijn die vragen verdwenen, hangen misschien nog wel enkele jaren bij mensen aan de lippen, of liggen in een mapje keurig op geborgen, met opschrift, we wachten even af? Moest ik niet hals overkop terug naar huis, had ik snel even, een verlenging van de verblijf vergunning aangevraagd, uurtje vliegen en een uurtje terug, kost iets meer als 50a 80 Euro, dat is goedkoper, als weer retourtje, naar Nederland vliegen en pijn aan je benen, natuurlijk zou je niet willen missen, de bediening van Singapore Aire lines, kijk KLM dat was vroeger, de maatschappij, allemaal achterhaald, wat wil je als je met de Franse samen werkt, de hele vloot moesten ze overschilderen, de kleding ook, personeel moet blijven, daar heb ik nooit klachten over gehad en de vliegtuigen ook niet, al leen die kleur, gaat niet mee met zijn tijd, verdomme het jaar 2019 en nog steeds die kleur, directeuren veranderen vaker of verstoppen zich, las ik pas geleden!

Dus ik ga nu vast, de gordels aantrekken, voor de reis in het vooruitzicht, als het lukt, want je weet nooit in dit leven, misschien ga ik wel per boot, lijkt me ook wel iets, of zo’n meer overstappen reis, dat het uiteindelijk, twee weken duur voor je op de plaats van bestemming aankomt, kijk omdat ik dan ook voor goed daar wil blijven, is een enkeltje goed, hoef niets mee te nemen, niemand daar, heeft iets, dus ik ga ze daar niet de ogen uitsteken en denk ook dat het beter is alles daar te kopen, goed voor de economie, tegen die tijd ben ik vet in de 70, wat heb je dan nog nodig? Bamboehuisje! bamboe stoelen, tafel en bed, baboe honkbalknuppel om last posten op de kop teslaan en niet vergeten de pil? de pil voor als je echt ziek word/ want dat kost geld daar? heel veel geld, dan kun je beter een pilnemen, waardoor je nooit meer wakker word, een zware slaappil als het waren, kijk nu kan ik me voor berijden, toen ik daar weg moest omdat het gevaarlijk was, had je niets te kiezen, je ging en hield je mond stijfdicht, je gaf geen kik, nu is het anders, nu ben je volwassen en kunt gaan uitstippelen, hoe je nog na kunt genieten van al die verloren jaren, al die nasikampong die ik gemist heb, die uitlaatgassen van die rokende brommers, die kippestrond in de kampong, die gillende kinderen, kortom die klere herrie, waar ik zo met verlangen naar uit zal gaan kijken, die komende jaren en natuurlijk ben ik niet helemaal gek, ik ga lekker boven in de bergen wonen, de plaats weet ik al, die heb ik allang gezien, was een beetje stoffig, eigenaar had het een beetje gehad, dus mooi als ik de nieuwe eigenaar word, kijk iets op mijn naam kopen, mag ik niet, dus weet ook wel enkele mensen die ik vast blij kan maken, voor als ik er niet meer ben, kijk hier in Europa mijn kinderen en klein kinderen redden het wel zonder mij, gewoon een foto aan de wand, dat was pa, dat was opa, eerste jaren zullen ze vragen, hou zou het met hem gaan? en dat zwakt ook af, denk gelijk met mijn gezondheid, dus er blijft balans, gevoelsmatig, hoofdzaak ik kom thuis? mijn land, mijn stad, mijn grond, misschien kan ik nog kamponghoofd worden? mooie beloning voor al het geleden leed en? daar zijn ze heel gevoelig voor, of e overheid en leger daar ook zo overdenken weet ik niet, maar een oude man als ik zal geen gevaar op leveren, eerder bijdragen aan vooruitgang, die? en dat is belangrijk, door de Indonesiërs word bepaald en beslist en niet door mij? VOC gedachten zitten ze echt niet op te wachten!

Misschien ga ik ten onder, met een aardbeving of vulkaan uitbarsting, wat maakt het uit, belangrijk is? ik ben weer thuis!

 

Die mooie doofpot, vast zwart geblakerderderder of zo?

001

 

 

Ja dat is dan mijn tante, deze foto kreeg ik zomaar 6 jaar geleden, kon mijn ogen niet geloven, wat is ze mooi? Ik streel met mijn ogen nog steeds die foto’s van haar, van haar man en kinderen, die voor mij allemaal zo mooi zijn, zo dierbaar, want ze zijn familie, Ik heb familie, hoera! Ja uit Indonesia, toen nog Nederlands-Indië de andere kant van mij? de kant van mijn moeder, de kant van haar vader, mijn opa, was haar halfzus, daar kan ze ook niets aandoen? zus blijft zus, familie blijft familie, alles kan? behalve trekpot dat kan niet? Melkkan, koffiekan, een oud grapje van mijn adoptief vader Jan! Ja je moet het maar allemaal snappen als je net geland bent op Schiphol, bij opa en oma woont, Amsterdam alle trappen kent en kasten, dan van schrik, wakker word in kinderhuis en zo geadopteerd zult gaan worden, zo rond je 6e jaar, dan valt het niet mee die Nederlandse humor te begrijpen? want ik was nog steeds in mijn hoofd bij mijn moeder? had die, me de moord laten stikken? kon ze niet tegen die rotkop van me? had ik iets verkeerds gedaan? gezegd? Teveel in mijn luiers gescheten? En in dat nieuwe huis, meer een klein kasteel, ging het gewoon over tot de orde van de dag? welke dag weet ik niet meer? Al die nieuwe mensen, namen Oswald, meneer Peters, meneer en mevrouw Bloem, ja ik sprak netjes met mevrouw en meneer, dat ging er in de loop der jaren wel van af, toen de teleurstellingen de overhand kregen, mijn echte vader was er ook vandoor, met een kut, belofte me achter latend? bleek later, klinkt grof, maar was ook grof? En ik zou nog veel grover worden, zodat Bakker Bart, die zo als je weet bij mij op school zat, grof volkorenbrood, in zijn assortiment bracht!

Wat zo leuk is alles je toch alles zelf uit moet zoeken omdat de overheid, liever alles in een doofpot stopt, schijnt heel veel geld te besparen? kom ik er achter dat, wat denk je? juist die Adel, waarvan ik dacht nee dat is niet zo? nou het is wel zo, wel heel lang geleden en via links om en rechts om, gehuwd, aangehuwd, zelf Balkan in DNA gevonden via de deze link: https://en.wikipedia.org/wiki/Janet_Stewart,_Lady_Fleming, heerlijk hoe ze over bastaards praten, als of je buiten de deur wippen, goed willen praten in de adellijke kringen, zo minderwaardig? terwijl ze er wel plezier aan gehad hebben en dan later blijkt dat ze nog een keer daar terug komt, arm kind dat zijn hele leven uit gescholden word? nou zo was dat met de Indo ook, altijd de Lul, wie ook zoveel pech hadden? de Chinese, werden, altijd vermoord, kregen overal de schuld van, Joden ook, slaven kwamen er iets beter van af? verdronken, werden verkracht, gedood, maar soms werden ze vrij gelaten, Indianen hadden het ook niet mee en in Australie, toen het nog niet zo hete, dat volk de Aboriginals , lopen ook nog steeds verdwaast rond en dan denk je wel eens is het niet beter dat de aarde even op zijn kop gaat staan, dan verzuipen we allemaal, natuurlijk op enkele na? want er zijn altijd geluksvogels? die kunnen vliegen of hebben een goede smoes en belazeren een volk, ja waar ik het nu over wilde hebben weet ik niet meer, wel wat ik weet, is dat ik familie heb en steeds meer er bij krijg, terwijl er ook weer steeds afvallen, dat heeft de Nederlandse regering ook het liefst heb ik begrepen!

 

Nasi-kampong buiten op straat

aankomst nl

 

 

En zo werd ik wakker, morgens vroeg? Al die geluiden, deed het gordijn open en keek mijn ogen uit, steeds verder ging mijn blikveld in het landschap, steeds meer nam ik waar en er was iets, wat me verbond met 66 jaar geleden, ik hoefde alleen mijn neus nog achterna te gaan, na natuurlijk eerst even van een ontbijt te genieten, oploskoffie, uit de jaren 60 en die vreemde taal om me heen, mensen met hun geluiden, in de kampong, van kippen, hanen, honden, poezen en spelende kinderen en daar tussen door die uitlaten van brommers, volgepakt of gezin, vol groenten, tot cement en stenen toe!

En zo begon ik te zoeken naar mijn moeder, naar mijn Japanse zusje in een gebied zo groot als Noord en Zuid Holland, misschien Utrecht er nog bij, de geluiden uit de kampong, vervaagde en nieuwe geluiden werden harder, zwaarder, hoe mensen zich daar een weg door heen weten te vinden? Ik stond verbaast, keek mijn ogen uit? Een mierenhoop was er niets bij, wat was Nederland rustig en daar lopen we al te klagen, hier toetert iedereen, maar klagen heb ik niemand zien doen, al stikte ze de moord van de honger, van de armoede, stegen, waar mensen woonden, waar wij onze hond nog weg zouden halen en al deze mensen verkopen eten? groenten, producten, je kunt het zo gek niet bedenken, zelf de namen ken ik niet eens, het lijkt of iedereen, van iedereen koopt, niet echt winst maakt, maar wel weer tot de volgende dag kan leven? en dat met een glimlach? waar de tanden je pijnlijk aan kijken en om een tandarts vragen? niemand die zich daar aan stoort, want niemand heeft het geld voor een tandarts daar, wel boven in de bergen waar de rijken wonen, met bewaking, alles is een en al bewaking, ik in mijn zoektocht was omringt met bewaking, zij spraken de taal, ik gaf ze eten, dus ze wilde me niet dood! En dan zie je dat je groter bent van postuur? Maar je word klein van verlegenheid, door de beleefdheid naar je toe, die buigingen, die handen die je groeten, zonder je aan te raken en als ze het doen, het een teken van respect voor de oudere betekend en dat maakt je verlegen, natuurlijk willen ze wat van je? Als je zo arm bent? In mijn ogen koste het niets, voor 5 cent een glimlach, wou dat ik een vrachtschipvol met stuivers mee genomen had?

En dan ga je zoeken naar je moeder en dat Japanse halfzusje, je neus achterna, nadenken wat je dacht te weten, bedenken hoe het moet zijn gegaan en wat ik wist, gezien had en verdrongen, uit laatste gesprekken, met mijn gevonden, echte nicht Grace!

Hier was ik tussen mijn volk, dit was mijn land, de aarde waar alles ooit begon en waar ik woest uit los getrokken ben, zo als zo velen en nu? Daar ben ik, gelukkig als geen ander, maar waarheen? naar het gemeentehuis? Naar het kerkhof, daar waren er twee en de derde was weg, op geheven, naar de kerk, ook daar waren er veel, naar het Rode kruis, overal vragen, uit leggen, documenten laten zien, bewijzen, foto’s, 66 jaar geleden, dat is lang, zeker in een land, wat zoveel doorstaan heeft in zo’n korte tijd, een hale eeuw geleden, sneden ze iedereen de keel nog door!

Elke dag weer opnieuw, de zelfde bezoeken, hopend dat ze iets zouden vinden, ik hoefde niet eens in de rij te staan? dat was voor de bevolking anders, die geduldig wachtte, ik werd voor geschoven en zo vond ik de handtekening van mijn moeder, van mijn vader op de geboorte acte van mijn andere zus geschreven in Nederlands en die van mij in het Indonesisch, dus ik kon het niet eens lezen! Nu wist ik hoe laat ik geboren was en dat schijnt heel belangrijk te zijn? Werd me in Nederland verteld? Mijn moeder haar graf en die van mijn Japanse half zusje heb ik niet gevonden en daarom wil ik over 6 of 7 jaar terug gaan, verder zoeken er zelf gaan sterven, in het land waar ik ben geboren, ondanks dat we op moesten rotten, wil ik daarnaar terug gaan, want ik was weer even thuis!

Balinese Buffel op vakantie?

smartselectimage_2018-02-04-13-28-00

 

 

1950 als het jaar van gisteren, warmte, geluiden, stortbuien, donder, opspattende modder en soms mistig, met flarden afgewisseld door een verzengende knal rode, gele zon en dat duurde dik zes maanden, voor ik begreep, dat er iets om me heen was, mijn armen, handen konden voelen, mijn ogen namen waar, namen op en kon de goede momenten al van de slechten onderscheiden, voor de rest poepte ik nog gewoon in mijn luier, dit laatste neem ik aan en dan word het gevaarlijk, mijn ogen dicht geknepen en zij gingen pas open, toen ik op Schiphol aankwam!

En zo kwam ik thuis 66 jaar later, wat een takken eind? Maar goed dat ik beenruimte gekocht had, anders was het slecht met me afgelopen, met een tussenstop in Singapore, een vlieghaven, die uit plastikbloemen bestaat, nep, onecht, maar vol vriendelijke mensen, ver Amerikaanse foto’s pose, voor bossen plastic vond ik raar? Moest daar negen uur door brengen en dat is lang, heel erg lang, veel te lang, boek een hotel op vliegveld volgende keer, maar dat lange wachten, wandelen tot je opgezette pijnlijke voeten hebt, word beloond, En binnen een uur zie je Bandung liggen, ik heb het maar niet over alle angsten die je door staat, van donderen we niet naar beneden, want je vliegt boven eilanden en zee, Bandung heeft een korte landingsbaan en terwijl je het vliegtuig uit komt, kom je thuis, als of ik zo de wieg weer in ging, de luier om? Duim in mijn mond, kinderwagen, kruipen, eerste stappen en daar stond ik te wachten op de koffers, ik had pech, de mijne kwamen als laatste uit de buik van het vliegtuig en was als laatste over gelaten aan de beambte daar, vol licht het leek we een toneelstuk?

Wat ik kwam doen? waar ik naar toe ging en hoelang, gelukkig had ik een boekje gemaakt, met foto’s en in gebroken Engels vertelde ik mijn doel? Nu was het anders? nu begrepen ze mijn missie? Ik heb zelden zulke beleefde mensen bij elkaar gezien en dit zou mijn hele verblijf zo wezen, een beleefdheid, die schaamte inhield? Schaamte voor wat mij als kind was overkomen, niet door hen? vermoedelijk hun ouders? die daar ook weer niets aankonden doen, als je als volk 350 jaar bent onderdrukt, het lont het buskruit bereikt! En zo met mijn gids en zijn vrouw, gleden we door Bandung, helemaal naar boven, vlak bij de Dago weg, de modderweg in, van een kampong, ik kwam thuis, de geluiden, de kleuren, de warmte, de mist de zon geel – rood, de deken van geborgenheid en zo viel ik in slaap!