Zoeken, beperking aan de lijn

Zo was het team al klaar, nog voor ik van Schiphol vertrok, terwijl in mijn hoofd, al die vragen, ronddraaide! Duizend vragen lagen op mijn lippen, terwijl een warme servet geserveerd werd, door de stewardess in batik klederdracht, met de schoonheid van een maagd, bij nadere beschouwingen, vermoedelijk een moeder van een gezin, die werkte, gedreven, zonder een kik te geven, alert op gevaar, wat gelukkig niet aanwezig was! Zo als je leest blijf ik hangen, tussen dat vertrek van Schiphol en mijn aankomst en de daar tussen liggende gedachten, het is nu bijna anderhalf jaar geleden, voor mij is veel veranderd, zo ook voor mijn hulpen daar! Die ik meer en meer als vriend ga zien en waarderen, niet dat ik mijn ogen sloot? Ook zij tilden hun sluier voor mij open, maakte mij een deel,van hun leven? Zoveel anders als dat van mij? Dat andere leven-style, land, gewoonte, geuren, kabaal, getoeter, lach en buigingen, jullie stolen mijn hart! Als jullie praten? In jullie eigen taal? Dan kon ik niets volgen, maar dat was goed! Dat waren die momenten dat ik even op adem kon komen, terwijl jullie overleefde, want dat kreeg ik wel mee! En misschien was ik wel te druk met me zelf? Of had ik gewoon drie maanden moeten blijven? Waardoor ik nooit meer afstand had kunnen nemen van jullie leven! Mijn geboorte grond, mijn moederkoek, mijn verlangen van binnen en al besef ik goed, dat ik niet alles mocht vinden en zeker niet zo makkelijk, die goed keuring kwam niet van daar of hier en mochten jullie ooit vinden wat ik zoek? Dan neem het mee in je graf en geef het me dan! Overhandig mij die ontbrekende gegevens van mijn moeder en halfzusje, waarvoor ik kwam, zodat die leegte van binnen, eindelijk de waarheid te horen krijgt! En mijn geest niet hoeft te dwalen, zoals mijn moeder, mij riep!

Achterwaards poepgat in!

  • En zo dook ik weer in die navelstrengel, het klinkt eentonig, maar is het niet? Voor al die bedweters slaap verwekkend, gelukkig lezen ze deze verhalen niet? En haakte al af bij de inleiding! Bijna 24 uur zat ik in een vliegtuig en op de vele vliegvelden, voor ik lande in mijn geboorte land? Waar de warme lucht, mijn onderkoelde lichaam warmde, 66 jaar in een kikkerland, konden mijn oerklok niet veranderen! Daar heeft ook nooit, iemand zich druk overgemaakt? Behalve ik zelf? In gesmoorde protest handelingen en woorden, gedrag tot zelfmoord gedrag toe, dat werd me duidelijk daar in die navelstreng, op weg terug naar geborgenheid? De geborgenheid die ik ruw onttrokken ben, nooit te boven ben gekomen? Een trauma die zijn weerga niet kende en mijn moeder haar dood bracht, voortijdig of moet ik zeggen hardhandig? Want ondanks dat ik op papier er in films haar leven heb kunnen zien, kan ik slechts gissen, naar haar leed, met al haar lotgenoten, waar men zo koel op reageert in politiek en regeringen en het liefst vermeid, als of al dat leed voor niets is geweest? Geen hoger doel had, ieder geval zo snel mogelijk moest begraven worden, zo als de Japanners reeds bevolen hadden, net voor de atoombommen vielen en soms denk je? Was de dood niet genadiger geweest? Al dat onderzoek, al die chaos in mijn hoofd, al dat onderzoek, dat maakt dat ik niet normaal kan functioneren,in het dagelijks leven en me daar voor moet verantwoorden? Samen met mijn moeder? En al die andere lotgenoten, kreupel door, doorstaan leed, wat niemand wil begrijpen? En ze vermijd als de pest, terwijl als lepralijders, steeds een stukje waardigheid afvalt!

De Lodder en de Prud’Homme

Zelden, zo zelden een foto uit Nederland, met vreemde mensen er op? Wel huizen op de achtergrond, die bekend voorkomen en zijn gezicht is onherkenbaar familie, weer een oom? Weer een tante, kinderen, nooit ontmoet, jaren naar gezocht , want van naam had ik ze al! Ik weet nu al die andere namen, ik weet nu meer over hun verhaal zo triest en kort, zoals een slager een worst in plakjes sneed en zelf het kontje in vierendeelde, om maar niets te verspillen? Van “haar”verleden is weinig bekend, was zij al eerder gehuwd geweest? Dan 1950? Wel weten we de namen van haar ouders, ben ook nog geen kampkaart tegen gekomen, wel die van “zijn” familie! Dat meisje is geadopteerd, geboren in de periode van mijn Japanse half zusje en stilletjes hoop ik dat zei het is? Al weet ik dat ze een vreemde achternaam heeft? Een naam? Nooit van gehoord? Dus die naam! weer verder gaan onderzoeken? Er komt geen einde aan? Ik krijg via “indische4ever” een lange lijst met namen, niet echt op volgorde, via Stamboom forum een kreet! Van wie zijn ze? Deze familie “Prud’Homme de Lodder”, kreeg toestemming een dubbele naam te dragen, dus je had “DeLodder” en “Prud’Homme “toen, maar ook nu, soms vind je, je naam gewoon te lang! Nu heeft deze familie de zelfde reis onder nomen naar de USA, net als zijn andere familie en een deel bleef in Nederland en zo blijft de vraag? Waarom was er geen onderling contact? Waarom nam niemand die moeite? En waarom ben ik de genen? Die iedereen bij elkaar brengt of ieder geval hun geschiedenis! En zo vermoed ik dat dit gekomen is? Omdat een ieder alles moest doen, om zijn gezin draaiende te houden! En toen misschien de behoefte kwam? Was het te laat? Ze leefde net in die periode, dat FB niet bestond en de PC in de kinderschoenen? En My Heritage bijna on betaalbaar was! En voor hen het eigenlijk allemaal niet meer hoefde, zij hadden de klappen van de Japanse bewaker gehad en de klappen van het leven? En wat daarna zou volgen! En nog steeds miskend! Niet erkend?

Vogels kakken ijspegels

Je bent weg, je bent niet meer! Eens was je mijn aanstaande zwager, eens werd je mijn zwager? Eens werd je mijn ex zwager en in eens was je weg? Dit laatste ben ik wel gewend, mijn leven is er doordrenkt van? Maar een mens als jij? Als jongeman best knap van uiterlijk? In het spel, verschrikkelijk? Je won altijd, hoe we ook speelde, we kregen je niet klein en jij als enige blanke, tussen ons Indo in? Je was geen mietje, al noemde ik je wel zo! Je was verre van gek, berekenend, soms krenterig, maar daar kon je ook niets voor? Ik zie ons nog gaan, op bezoek bij Theo Wessel, daar naar zuid Frankrijk? Met twee stellen, twee zussen en wij, in die kleine rode kleine Datsun, wat was je trots? En terecht, tot ergens onderweg, een balk zich door de voorruit boorde, gelukkig zonder gewonden, daar aan voor af? Die hele helse rit? Een voorteken aan de wand, die wij allemaal niet zagen, een voorteken die bijna 40 jaar zou duren? Een neergaande spiraal, van een reeds gewonde vogel, die vloog naar de zon! We vertrekken uit Nijmegen met een pak sneeuw, zoveel sneeuw, dat we er bijna gek van werden, die ruiten wissers konden de vlokken niet bij houden en de afslag naar Montpellier, die liet je rechts liggen, eigenwijs! als je was? Ergens bij Arles konden we omdraaien, waardoor we weer enkele uren verloren, na precies 24 uur bereikte we, de toppen bij Lodeve, waar we uitstapte in het donker, voor dat we afdaalde naar onze bestemming? Wat jij niet zag? En ik wel! Was die schoonheid, die kerstkaart in het echt? Een fractie van een seconde, die het leven een wending zou geven, voor ieder van ons 4, op zijn eigen manier? We zouden nog duizend doden sterven? Nog vele dierbare verliezen? Maar ook nieuw geborenen, nieuwe verbintenissen vonden plaats, verdriet en blijdschap, soms in overvloed? Nijmegen was voor jou je haven, daar voelde je je thuis, daar werd je ook beroofd, van het weinige wat je bezat, het leven zat je niet mee? Je wilde zo graag? Maar wist niet hoe? En zo enkele maanden geleden, bij de herdenking van het bombardement van Nijmegen, stippelde ik je reis uit? Die je zou brengen naar tropische streken, geuren, mensen met een lach? Maar naar ik vernam! Had de drank je in een greep, die je, je verdriet tijdelijk liet vergeten? En was je even die man, in gedachte, die je ooit was? Maar naar je gezicht en woorden te oordelen? Kwam dit bericht niet, echt onverwacht, “kwam” het eerder als een verlossing? Al was ik liever, weer met je naar de bergtop gereden, waar jammer genoeg de sneeuw is verdwenen, het uitzicht verstoord word door windmolens, maar als je in de goede hoek kijkt, dan zie je nog iets van die droom? Die jij niet kon zien? En ik weet dat ik dit kan vertellen, namens je ex schoon familie? Je bent altijd in ons hart gebleven en zien jou stralende gezicht? Als jij weer een spelletje won? Ad of Adje Meerdink we zijn trots, je te hebben mogen kennen en al dat andere vergeten we maar snel, we zijn bedroeft, dat mag je heus wel weten, we hadden je nog langer bij ons gehad, met groeten van de familie Kleijn!

Hoe ver kun je terug op de kop?

Tante? Een tante nooit gezien, nog een tante? Slechts een keer mogen ontmoeten, de weg ging rechtdoor, terwijl ik al die bochten, nog weet, een wijk, iets achteraf gelegen, eigenlijk zo als onze geschiedenis was? Verzwegen! Niemand heeft iets vernomen? Het graf schreeuwt het uit? Geesten kruipen tegen de muren en een geklaag, zoekt zijn uitweg via het knisperend grind, wat denkbeeldig knarst onder mijn schoenzolen, van fantasie en toch meen ik die schreeuwen te horen! Dat misdane, die gedwongen gedragingen, die een verstarde grimas, achterliet op een ieders gezicht, ook op dat van ons, al waren we ons van geen kwaad bewust? De schuld kregen we? Als of het op ons voorhoofd stond gekerfd? Nog steeds en die schreeuwen worden ook niet minder? Nog de gedachte aan jullie? De doden of dement, het is om het even? Jullie kunnen niets meer prijs geven, jullie geven en gaven ons toch zoveel? Al besefte we dat pas later en zo vang ik elke glimp op! Die het verleden verbind met nu? En daar tussen? Zijn krantenknipsels en foto’s die de gaten vullen, als zandzakken bij een overstroming? Natuurlijk! gevoelens dempen, maar niet je kreet, die we nog niet hebben kunnen ontcijferen, wie weet? Morgenvroeg?

Waarom huil je toch Nona Manis

Bijna zeventig jaar later, passeert alles nog even de Revu! Waarom zat dat kind van 6 na dat het vier jaar in Nederland was, toch onderhevig, aan al die onderzoeken? Al die testen? Draden als test konijn aan zijn hoofd? Wat jaarlijks werd verlengd en het duurde tot aan zijn 16e jaar? Wat was die rede daarvoor? Als of elk kind onderzocht werd op deze manier? Ik kende! niemand uit mijn directe omgeving? Dokter Mengele kinderen? dat was toch een andere periode? Een ander tijd? Waarom moest zo nodig uit die test komen, dat ik geen crimineel gedrag vertoonde, nog bezat? Waarom was de medici van het Raboud- ziekenhuis in Nijmegen zo geïnteresseerd in een Indo- kind dat in een adoptie proces zat? Dan de vraag, waarom duurde dit zo lang? Die adoptie? Als we weten dat ik tussen derde-vierde jaar in kinderhuis kwam? Op mijn 6 de opgenomen werd en tot 1965 moest wachten, tot het eindelijk rond was? Omdat mijn moeder, toen dood was? Was mijn moeder altijd tegen ons vertrek geweest? Had mijn vader ons gewoon gestolen? Ontvoerd? Toegeëigend? Met de wetenschap Indonesie is ver weg? Was het recht van mijn moeder, nog steeds rechts geldig? Is ze daarom uit de weg geruimd, stierf ze daarom geen gewonen dood? 49 jaar jong, terwijl ik eerst dacht, verkeerde plaats op het verkeerde moment? Zoals zo velen in 1965! De revolutie van Soekarno, hoe paste het allemaal in elkaar, zoals alles paste, behalve de schoenen,die ik aangemeten kreeg in het leven? Want die waren soms te groot en soms te klein? Te groot als ik dwaalde in het leven en knelde, tot bloedens toe! in mijn verloren zijn? Terwijl ik door mijn pleegouders geprezen werd? Geprezen over mijn kwaliteiten, mijn intelligentie en dan ook weer niet? Hoe anderen kinderen hun handen dicht zouden knijpen? Met zulke gave? En natuurlijk jaren later zou ik beseffen welk een geluk ik bezat? Had! vergeleken bij al die arme sloebers op deze aardkloot! Terwijl ik door het raam kijk, waar paarden grazen, niet omdat ze in een wei staan? Gewoon een omheint, stuk grond, met hooi gevoerd en soms met brokken? Terwijl een boeren knecht met zijn 4×4 voorbij raast en ik mijn wagenpark over zie, de gazen, palmriet bewegend op de zachte wind? En zo dwaalde mijn gedachten altijd af, van dat of waar ik mee bezig was? Zo als ik nooit een antwoord wist, opvragen die me werden gesteld? Wat denk je, waar denk je aan? Ik dacht aan niets, waanzinnige gebeurtenissen, gewelddadig, angstig en dit is nog zacht uitgedrukt, her heeft mijn mond voor eeuwig gesnoerd? Heeft de navelstreng van het voelen! gevoel verbroken en daarmee het ontkennen bevestigt, dat ontkennen? Waar ik mijn hele leven uiteindelijk naar opzoek was? In een microscoop, In boeken, onder de bladeren, in schelpen, formules, toppen van de bergen of de diepste dalen van het leven, kleur schakeringen, in mijn naasten op de “barricade” het toveren met woorden, gek extreem gedrag en dan het helpen van de dwalende, van een leven wat ik zo goed ken! Maar nooit de woorden voor had?

Kast potdicht!Goudendaalder

  • Als je dus niet verder kunt komen, iedereen het niet weet? De overheid daar helemaal geen belang bij heeft, beland je in je geboorte stad! Nu zijn daar gelukkig gegevens genoeg en er zijn al geluiden, dat er samenwerking gaande is, tussen Nederland en Indonesie? Dit laatste werd ook wel tijd, we zijn volwassen mensen en moeten dat verleden aan kunnen kijken? Of dit nu leuk was of niet, wat dat betreft neem ik mijn petje af voor Duitsland! Ook komt nu naar boven, hoe we belazerd zijn, uit eigen gelederen, wat de verantwoordelijkheid van de Nederlandse Regering niet vrij spreekt! Denk dat als van begin af aan “openheid” was geweest, niets in de doofpot de “eer”- “erkenning” de uitbetaling van het “Soldij” zo als het hoort? Dat al dit gekronkel niet gebeuren kon, dan was het alleen nog een kwestie van! oorlogsschade en erfrecht geweest! Dan was de schade en poppenkast beperkt tot een centraal punt, waar alle gegevens tot betrekking de Indische Kwestie openbaar/opvraagbaar waren! En niet dat van het kastje naar de muur, dat kat en muis spel, wat misschien voor enkele een mooie dag invulling mag wezen? Voor vele te hoog gegrepen en natuurlijk is het hier om gedaan? Natuurlijk moesten we co2 uitstoten, van hot naar haar reizen! In stoffige kelders duiken, oeverloze protesten voeren, hart verzakkingen op lopen, om geld! Het zelfde geld waar het allemaal om begon!