Top van de berg in nevel!

Voor dat raam kijkend naar verdwijnende silhouete, waar slechts de afdruk bleef, voor even, je kordate schrede, omdat je met verbetenheid, weg stoof, voordat je, je zou bedenken! De tranen in jou ogen bleven verborgen, misschien waren zij het Laatste wat ik van je zag? Zo als die foto, die ik 2015 kreeg, wazig als een filter die alle pijn ver bloemde, buiten alle pijnlijke verhalen die je me vertelden voor het slapen gaan! Al je geheimen en verdriet, maar ook je hoop! En is deze belofte door mij aan jou? Dat ik 68 jaar, drie maanden en één dag! Je waren gezicht mocht zien! Als was het een ver familielid, die de foto bewerkte en jou tot leven bracht, springlevend! Je ogen zijn die van, mijn eerste vrouw, waar ik smoorverliefd op werd, ik kon zwemmen van geluk, als ik haar aan keek? Nu weet ik waarom? Maar ook waarom zij mijn ex zou worden, zo maakt deze foto zoveel duidelijk ? Waarom mijn ogen steeds van kleur veranderde, bij zonlicht, ochtend, middag of avond, had ik je foto zo gekregen in 1982? Dan had ik je vast wel herkend? Dan had ik je niet van schrik in mijn zak hoeven doen! En stiekum weer te voorschijn halen, vol verbazing? Deze dag is alles anders? Deze dag kan niet meer stuk, al lig jij ergens in honderd duizenden stukken en met de tijd tot stof vermalen, het is een eer je zoon te zijn! Wat mensen ook zeiden of zeggen! Jij bent mijn echte moeder!

Kwek-Kwek zegt de DuckDuckGo

Verzachtende foto’s die me een inkijk geven, in wat ik gemist heb, een ander leven, vol met zijn geheimen, waar de palmbladeren van schrik, gelijk stil gaan hangen, uit schaamte omdat niemand in, gegrepen heeft, waarin geen enkele vijand, tot bezinning kon komen! Op hield met dat leed, van spleetoog, tot eigen landgenoten of bezetters en de eigen landgenoten deden het nog eens langzaam over en de bezetter ook! Tot het schip de haven ontvluchte! Het gepraat verstomde, en de golven het heft, in handen namen voort gestuwd door de zware diezel motoren en zo af en toe, tussen door, de blauwe lucht één witte vlek, dé albatros of zwart één kraai en de haan kraaide bij aankomst, alleen was het een straat verder, van dat afgedankte hotel, waar jullie werden gedropt, als haringen in een ton, waar in de donkere, toe gewezen kamers, s’nachts de verschrikkingen, zich herhaalde, waar vingers graaide naar je geslachtsdelen, borsten, alle rondingen en gaten, die werden gevuld, betast, verkracht, maar je was dapper, je klaagde niet, gingen die angsten maar weg? Kwam het ochtend licht maar! Als verlossing en de warme thee de geleden pijn verzachten, terwijl je tanden krampachtig op elkaar bleven en je gezicht een glimlachje toverde? Als of er niets gebeurd was! En dat zie ik, als ik naar die foto’s kijk, naar foto’s van al die vluchtelingen uit Nederlands-Indie en later Indonesië en bij deze laatste groep, ik zie die lach van wanhoop nog, toen jullie of die anderen, naar me keken! Weg geslagen die hoop, te mogen blijven in je geboorte land en de vraag wat nu? En daar tussen? Die verspilden jaren, geaccepteerd te worden in je eigen land en daar stond je, dun gekleed voor de tijd van het jaar, een nummer om je nek! Een puppy had het beter, die werd liefdevol vast gepakt en jullie? Moesten troosten in jullie eigen verdriet, terwijl de haan langzaam zijn bek hield !

Onderkant van nooit gedacht!

Ja wist jij veel? Ik nog minder! Las je vraag? Over je moeder, wie wist er wat van haar? Nou je hebt geluk, ik heb een foto van haar en bij toeval, een toen ze verloofde en je vader er bij, eigenlijk weet ik ook niet veel over haar zelf, wel begrijp ik wat daar ongeveer is gebeurd! Zelfs begrijp ik jou vraag zo goed, als je met een been deze wereld verlaat? En ik vertelde al ik schreef je gelijk, maar toen, ik snap het, waren je gedachten elders, want die hoop had je al op gegeven? Iemand heeft met je ex gepraat, ze is 93 jaar en kordaat, dat zal ze wel moeten wezen, begreep ik uit je levensloop! En ze wil me graag ontmoeten! Me zien! Ze vroeg naar mijn kinderen en in drie dagen, heb ik met heel veel hulp, je hele familie bij elkaar geveegd! Niet op een hoop? Nee netjes gerangschikt, hier en daar een foto! En natuurlijk hoop ik dat er meer komen, want ik zag namen, van mensen, die ook willen weten hoe het nu zat? Kinderen zonder ouders, vaders of moeders of op gegroeid net als jij bij een tweede vrouw van je vader! En ja dat is anders, dat voelt anders en naarmate je ouder wordt, dan komt die drang, die oerdrift van het willen weten! Dus ik hoop dat iemand je dit kn voor lezen of misschien, kun je het zelf, misschien een verpleger? Of misschien schuift net de deksel van de kist boven je hoofd en is het pikkedonker! Weet klinkt minder fraai Freddy, ook mijn geest slaat vaak op hol! Alleen zo kan ik het gemis verdragen, omdat ik je nooit heb mogen omarmen, nog je familie mocht kennen, ook mij ontnamen ze alles en gaven iets anders en daar moest je het dan mee doen, ook al spartelde je tegen en dit laatste doet me denken aan een vis, aan een haak, als je die uit het water trekt, natuurlijk niet te snel? Anders ben je die vis weer kwijt? Net zo kwijt als onze ouders, jij had nog je pa, jullie kwamen ook vroeg naar Nederland, terwijl mijn moeder de pleuris zooi probeerde te vergeten, dat mens was net gehuwd met mijn pa! Dat was niets en werd ook niets, dus misschien maar goed, dat je weg ging in 1947 naar Amsterdam en Suriname en weer terug, ben trots op je neef, it is maar, dat je het weet! Weet dat ik »onze » hele familie bij elkaar gevonden heb, zij « die » die kampen overleefde, zij « die » die zogenaamde vredes missies, overleefde en de onafhankelijkheid idiotie, uit elkaar gereten als of we door haaientanden verscheurd waren, weg zwommen naar een veilige haven, ik heb ze in een groot net gevangen, zo als alleen een « waterman » kan doen! Het ga je goed!

Was het de deksel? Die galmde?

En daar werd je gevonden? Mijn onbekende neef, nu is het wachten? Zijn er nog meer verrassingen? Want tussen 1929-1931 en 1932-1933 kan veel gebeuren? Zo heeft mijn tante dus twee zonen, die worden naar haar overlijden, opgevoed door hun nieuwe stiefmoeder, te jong om te beseffen wat er gaande was! En dit vind ik terug in deze foto, waar van de vader slechts G als voornaam krijgt en de moeder A, dit kan zijn door Engels taal gebruik! De E word dan een A van Augustina! of hij kon alleen haar tweede naam onthouden, waar hij in zijn jonge leven, zich aan vast! geklampt, had? Niets is complexer als de hersens van een kind, die tot volwassen word! Dit traumatische geheugen storing, zie ik zo vaak bij ontheemde en bij mij zelf! Nog mooier? ik vind de zoon van je broer, ik lees de dramatische gebeurtenissen en betrap me het unheimische gevoel in ander mans eten te roeren! En toch steekt de euforie zijn kop op! Want ik ben blij! Blij dat een verhaal, vertelt kan worden, Die iedereen samen brengt, al is het maar voor even! Voor dat ik zelf de doodskist in duik en het te laat zou wezen voor deze familie geschiedenis! Een geschiedenis uit zo vele, die moesten vluchten uit het moederland, waar jullie vader onderofficier in de KNIL was!

Onderuit die Doofpot! op de valreepstrap? Bodem lagen Vragen?

Eigenlijk kende ik je naam gelijk met deze foto? Nu bijna vier jaar en als ik goed terug denk misschien ergens in een document van Indisch familie Archief , verborgen tussen al die namen, je was vroeg dood 1933, ver voor mijn tijd, ook niet waar ik meteen naar opzoek was? Heel erg ik weet het? Ik zocht mijn moeder, mijn opa en had zoveel jaar nodig om alles een plaats te geven ? Ja jou had ik wel in de stamboom staan en toen stond je op een zijspoor, eigenlijk net zo bescheiden als op die foto en weer op een andere foto, daar was je nog een kind, zo anders, veel groter als de andere, dat viel op en nu drong tot me door dat je kort gehuwd was en zelfs een zoon had dat was Freddy, ja zover ben ik wel gekomen! En met een paar mensen zijn we gaan zoeken en kwam weer zoveel namen tegen, na je dood, huwde hij! Guillaume L.Ph Glans met een dame Hermelijn en kwam in Amsterdam wonen! Bijna de hele familie zat daar? Ik ook, maar wel in een ander huis! Zo na het DNA kwamen namen naar boven? Wist ik veel? Door het huwelijk van Freddy in 1953? Nu weet ik ze wel de namen! De Haas en Meijer en zo was er een meisje die wou iets meer van haar oma weten? Zeg maar eens nee? Na veel zoeken, alles gevonden, maar met mijn zoektocht had ze niets van doen en haar moeder, was ook kortaf in de mail! En nu vier jaar later, valt die puzzel weer netjes in elkaar, ook al kwamen er weer duizend vragen bij? En zo belande ik in Suriname en las de namen die ik zocht, stelde vragen en hoop dat ik antwoord krijg? Want soms is iedereen al dood! Dat krijg je als een overheid, verstoppertje speelt over lijken, terwijl ik nu de lijkschouwer speel, van kerkhof naar de graven, aandachtig de boeken lees met namen, van de gene, die de laatste eer bewezen! Het valt niet mee! Een boek van het leven achterstevoren te lezen? Laat staan het te begrijpen! En dit kwam door een ver familielid, die nog ergens een foto vond, zonder naam? Maar ik pikte je er zo uit! En je zoon? Ik las zijn bericht vier jaar geleden uit Suriname, wie o wie wist er meer van de geschiedenis van de familie Glans, maar dat bericht was acht jaar terug geschreven? Ik heb gelijk geantwoord? Maar nooit meer iets vernomen? Geen wonder? Want hij was al dood!