felixmeihuizen

Een gitarist, die me altijd, bij gebleven is, buiten vele anderen, is Loek Schrievers uit Nijmegen een van de wijnige, die niet, naast zijn schoenen liep, meestal verbaast, als je hem vertelde dat zijn gitaar werk, zijn gitaar spel, zo biezonder was, dat hij, met wijnig middelen en soms door ombouwen van zijn gitaar, met viool snaren, de geluiden, kon betoveren, om smelten, zo als een edelsmid, dat doet, met edelmetalen, dat normaal gesproken alleen, weg gelegt, was,voor gitaristen met geld, dit laaste had hij zeker niet, ook zijn band, allemaal stuk voor stuk, jongens, die wisten wat zij deden, die in staat waren, ons, een middag te bezorgen, waar je vrolijk van werd, waar je open kon staan, voor geluiden, gevoelens en je eigen onzekerheid, een plaats gaf, een drummer, geweldig, de bas, geweldig, de solo, voor ons was het of we toegelaten werden, in een wereld, geen Londen of liverpool, nee, gewoon dicht bij huis, Nijmegen, wie kent de naam Jeuke niet? de mensen die er achter zaten, die ons vermaakte? die de instalatie, plaasten, zodat het geluid kon donderen over onze hoofden in onze oren, met, voor een ieder, zijn eigen doomwereld.
Loek, kwam, ik ooit eens in de Burchtstraat, tegen, met zijn moeder, die hij ondersteunde, bij het wandelen, een tederheid, liefde, ik begreep terplekken, waarom hij kon spelen, zijn vingers gleden over, zijn snaren, een liefkosing, zijn ogen gesloten, in gedachten met Jimmy Hendriks, als of zijn eenzaamheid, het uit schreeuwde, gevolgt door zijn band leden, die niet onder deden,voor, wat de maistro, aan gaf, wat! hij, was een Maistro, die niet op viel in de massa, dat heeft, voor mij, de betekenis gegeven, van een gitarist, die zijn geslotenheid, openbaarde op een podium, die, zamen met zijn groep, ons gek, blijdschap gaf, onze wensen, in het zijn, iets te betekenen voor elkaar, hij bespeelde zijn gitaar, als de rattevanger van Hamelen, maar wel in de positieve zin. Sjonny of was het Jonny, de drummer, de gitarist, Joop, de andere namen ben ik kwijt, heelaas, ook ben ik kwijt Loek, die niet meer is, zodat ik, niet meer terug kan gaan, naar die tijd, wat had ik je graag,weer, willen ontmoeten, je gitaar in de handen, nog een keer luisteren, naar je gitaar, ook al was het spaans, met een, element er in geplaast, aan gesloten op de versterker, versterkte je voor mij, mijn leven, bedankt LOEKKIE

Alles gaat van zelf, uit mijn handen, daar gaat alles van zelf, zelf uit mijn geest, zo raar, ik raak hem niet kwijt, mijn geest is eigenlijk erger dan mijn schaduw, want die kan ik foppen, met het licht, zo ook mijn doeken, wat ging er voor af, aan mijn doeken??? die schoenen van mij, die geest, die me vertelde, wat in moest doen, die maakte, dat ik maakte, wat ik moest doen, zo als, dit schilderij, jullie weten nog, dat mijn geest, mijn oren had af gesloten, van de buiten, wereld, of was ik, dat vergeten, te vertellen??, ja?? echt, hakte, zo mijn telecommunicatie door? de boef, stond ik daar?? alleen maar, we zijn niet voor een gat tegevangen, want, we hadden internet, ja, heel toevallig en dat in mijn snelle, leven, zoals, als mijn schoenen, gingen stappen, oneindig ver, zo kon het, gebeuren, dat de post, me met, terug werkende kracht, me een CD stuurde, dit komt natuurlijk van zelf; zo maar, van, zelf, van zelf ging ik luisteren, naar wat die post mij bracht, veel gekker, met de post kwam, een boek?? ja, dat ging allemaal van zelf, je kunt stellen, dat, door mijn geest, een knop, om werd gezet, op automaat, je, had massel, je hoefde er geen geld er in testoppen, ik stopte gewoon!!, de stekker in het stop contakt, daar aangesloten, twee boxen, en boem, geluid!!, dit samen, met het boek, over en over, tot laten, we zeggen, de engelen berijkte, mijn geest, nu wil ik niet beweren, dat er een afspraak, plaats, vond, toch vond ik het verdacht, dat die bladzijde en die CD, invloed kregen, op mijn geest, tot gevolg, dat mijn, verf en kwast, ook,,, maar wat deden, en, wat zij deden, dat moet ik straks nog even, bespreken met mijn geest?? onder mijn blanke, naakte, doeken, de tubes verf, dat is een, zamen werking, van oproerkraaiers, mengvloeistoffen, gesteund, door, de muziek, die gaven mijn geest, en oog, van uit de rechterkant, het boek, het linker oog gericht, op het doek!! en mijn oor, geheel, op geeist, door de muziek, de kwast, die ik zelf niet had uit gekozen!!, als, of, het voor bestemt was, ik te schilderde, er zijn van die momenten, dan hou, je, je mond, dan zit je, niet te zijken, over, klopt dit, of klopt dat! dit was, het juiste moment, waarin een oud verhaal, vertaalt werd, in een geschiedenis, voor een iedereen, ieder geval voor, de mijne, aan kleuren, geen gebrek, aan het geluid, nog minder, het boek?? moet je eerlijk zeggen, viel niet mee; schilder maar eens met een boek, waar het oog rechts uit puilt, om, te kunnen lezen, gelukkig, herrinneren ik wat er in stond, want denk nu niet, dat ik dit, ter plekken verzin? de dag daarvoor en daar voor, had ik allang het boek, gelezen, zodat, ik, kon over leggen met mijn geest, vergeet niet?? je weet wel, we zijn niet helemaal gek, gewoon een beetje en het komt allemaal van zelf???

Ik geef geen thuis, niet omdat ik er niet ben, er zijn, van die momenten dat je denkt, bekijk het maar, zo als, van avond, hier is het, of, er op de deur, staat geschreven, kom binnen, doe je schoenen uit, leg je hooft neer en ga slapen?? maar, zo, is het niet!!! daar word ik gelijk wakker van, ik sta op van ellende, kan nog net het laaste beetje wijn in mijn glas, op drinken, vul het glas maar weer, op nieuw, zodat men niet het gevoel heeft, dat er geen wein, wat er erg Duits uit ziet, dus wijn, zou wezen, in huis, want dat is, toch wel, het, top punt van armoede, dit willen we niet hebben, nee!! niet dat ze achter je rug om, gaan praten, laat staan voor je?, terwijl het glas naar mijn mond rijkt, via mijn, slokdarm, verzinkt in, wat ik denk, dat moet mijn maag zijn?? dat geloof, ik zef niet, ik denk dat er een soort, tussen stop, bestaat, een plaats waar, je even, kunt zeggen, en nu is het genoeg! het leven is alveels, te moeilijk, veels te gehaast, dat klopt, als je schrijft, moet je opletten, dat je er niet naast typt, als je drinkt moet je op letten, dat je niet knoeit en als je pist, pis dan, niet naast de plee en dit laaste; overkam me vroeger vaak! ik moest mijn piemel vast houden, met twee, handen, en ik had grote handen, die niet bang waren voor de kracht, van, een piemel, wel gek, als of die piemel van mij, een soort, gevecht aan wou gaan, met mijn handen?, mijn handen waren altijd gewassen, dus, daar kon het niet aan liggen, maar van uit ,die!, gulp, naar de plee, in het gat! onder weg! terwijl ik voorzichtig, mijn piemel beet pakte, greep, beroerde, hij de ritz, nog net niet, het velletje ontkwam nog net, de damp van: de geur van gele,die stinkende pis, je gemoed kwam, in opstand,kwam, met mijn neus, die de nijging had, met korte ei of lange ij, al kokhalsend of kolhalzend, buiten boord gehezen te worden, zijn aders, gezwollen , van de drang, overboordenvol veel, op geslagen, bijna verzuurende, pis!!!, die zat te poppelen, los gelaten teworden, in een pis bak, van een nog niet nader omschreven cafe?? en dit was in Nijmegen!!!!, bijna verboden?? je ging naar een cafe !! met een naam!! of je ging niet!!: je ging niet uit!!, zo van, ik doe maar wat!!, dat was, meer watjes achtig!!, er bij willen horen!!, en dat de peimel ontbrak?? dat! kan gebeuren, dat overkomt een iedereen wel eens, ik zeg dit, op dat niet iedereen, die dit leest, gelijk het raam uit springt?? die piemel, van mij, zat nog steeds tussen mijn hand, broek, ritz, boven die stinkende pisbak, gelukkig??, smaakt, mijn glas wijn, goed!, dat wil niet zeggen, dat een hoop Nijmegenaren, zo als we die dan noemen, met vraag teken??? wie zijn de Nijmegennaren?? mijn piemel, iedergeval niet, maar hij had het wel naar zijn zin!! dit, om duidelijk te maken, dat ik op de goede plaats was, ook, al hing ik niet! elke dag boven de zelfde pisbak, dat, kon verschillen, ik had nl schoenen??, de rest kennen jullie wel, effijn, verder, om te pissen ben ik niet gekomen, soms wel, als niemand, me stoorde, gelukkig, heb ik mijn glas wijn, eigenlijk, ben, ik een over loper, vroeger dronk ik water, van water, naar limonade, gatverdamme, toen naar cola en toen op een dag!!! bier, ho, ho, was lekker, we hadden niet zoveel geld, we haalde, bij de spar, bessen jenever, maar dat is lang geleden en daarna?? rode wijn! en nu?? witte, witte wijn, is niet duur, ze halen gewoon het rode er uit, verkopen dat dan, voegen dat extra aan de rode wijn toe?, je kunt wel zeggen, dat als je, rode wijn koopt, je een beetje, de rode kleurstof van mij dringt, daar waar ik eigenlijk, veel van hou! maar, je weet, hoe het in het leven gaat? je trouwt een vrouw, ik zeg niet, je houd, van een vrouw en in eens verander je!alles wat je had, wat je dacht, wat je verleden was, boven die pisbak, je hand, die rits, die kroeg, die stad?? weg! leegte, niets, zelfs geen witte streep, geen agent, zul je zien, dat die moet pissen op het buro, je neemt een slok, je hoest, wel te beseffen, wat voor een impakt dat heeft, in je toekomstige leven, buiten, gesloten, de gevolgen voor je nageslacht, als je, teminste, die kans krijgt?? maar met zo,n piemel als ik, die consant in opspraak was, die had altijd wat te zijken? druppelde, die niet van gonnoro of weet ik hoe je dat schrijft, had die wel een druiper!! dit laaste gaat me makkelijker af, de dokter ook!!! een spuit in je reed, soms niet al te pijnlijk en dan naar buiten lopend, omdat niemand kon zien, dat je, met je piemel, boven die pisbak stond, waar de geur nu wel zo, bijtent was, dat je, je ogen dicht kneep en dacht, het is beter, in mijn broek te pissen, als, daar??
Maak, je maar, geen illusie, natuurlijk moest ik pissen, zeker wel, boven aan de Grote straat in Nijmegen, precies op de hoek, wel netjes in de goot, een straal!!! niet, tegen te houden!!!, zelfs die twee, kolen schoppen van handen, waren niet is staat, te bedwingen, wat normaal gesproken, een plas partij, had moeten wezen, zo van, piemel uit de broek en zoek het maar uit, iedereen blij en jij zeker? wat moet je met een volle blaas?? niks toch?? die straal, werd op gevangen, door een wel, overdachte gleuf, niet het zelfde, maar zorgde er voor, dat mijn pis, verdween, heel gestadig, wat de piemel, zelf onderhand, verloor, zo, in de Waal en tot op vandaag, benijd, ik de beneden buren niet, voor de stank overlast, die dat uit gestelde, gepis van mijn, voor jullie betekende, SORRY buren.

Vandaag, sinds lange tijd, heb ik een gesprek gehad, met mijn vrouw, niet, dat ze niet, praat tegen me? doorgaans, kletst, ze honderd uit, de meest stomme onbelangrijke dingen, waar je soms helemaal gek van word, maar vandaag, een wonder? of is het, door mijn schrijven? die haar, aanzette, tot denken? als dit zo is, moet ik onophoudelijk, door gaan met schrijven, dan mag er, geen, eindekomen, aan een stotvloed van woorden, soms verdraait, gedraait, gebalanseerd, uitgewogen, overwogen, op de weegschaal gelegt, zoeken naar, de juiste woorden, die overeenkomen, met wat er nu werkelijk gebeurt was, waardoor ik kon beseffen, dat bij een ongeluk, ik eigenlijk mijn geluk niet opkon, ik van geluk kan spreken, blij mag zijn, wat? in de wolken mag verblijven, daar waar mijn hoofd, al zo lang verbleef, wat mijn, tehuis is geworden, mijn rijkdom, mijn koningsrijk, het universum van totaale gelukzaligheid, misschien is de Indo ook wel voorbestemt, voor dit rijk, moest het zo komen, als een beloning, voor al het lijden, de zin der zinnen en als gevolg van de wet van de ,,chaos,,
Want ook zij en haar familie hebben, een zelfde leven gehad als de Indo,s en Ambonesen, opgejaagt, verstoten alles ontnomen, berooft en berooit, in kampen als dieren gevoedert, zo van hier, een stuk brood, op de grond gooient, tegen woordig, zijn we beschaafder, wel op gevoeder, we stoppen het eten liedevol in de mond van het dier, maar toen? gewoon op de grond, regen of geen regen, vreet dat maar op, doe je best maar wilden on mensen! De ogen van de mensen om ons heen zijn verandert, oogschijnlijk zijn ze milder geworden, anderen daar in tegen, hebben niets geleerd, niets geleerd van de oorzaak van alle ellende, zo wel mijn vrouw en ik, haar familie, zo als ze zei, als je geleerd hebt,je honger met stenen te stillen, je schreeuwende, om je hongerige maag tevullen, is je huid geworden, zoals de huid van een olifant, je had
, je, gedachten heb leren negeren, je gevoelens te, onder drukken, je als een slaaf, hebt weten te gedragen,maar nooit,nee, nooit, je trots bent kwijt veroren, wat kunnen ze ons dan nog aandoen?? wat erger? als, wat we al doorstaan hebben? de dood!! en er zijn mensen, die, heden ten dagen, daar de oplossing, van in zien, want, wij, zijn de oorzaak!, de zo simpele blinde zielen, dat, zijn, de mensen, die niet, instaat zijn, tekijken naar, het onstaan, de oorsprong, van het verhaal, de geschiedenis, de mensheid, hem zelf, macht, wellust, bezit en overheersing, met het vaandel voor op, in de stoet der dood, spoedig, bij gebrek aan bomen, geen lijk kisten voor handen, lijken worden gegeten, het boek ratten eiland!, word, werkelijkheid, de aarde beeft, de hemel spugtvuur, de vonken slaan er van af, zie daar, er is aan de horizon, een vogel die zingt, het lied van hoop, zijn gezang vertelt, het eeuwige verhaar van liefde, mijn ogen gaan weer open, ik heb het gehoort, ik heb vernomen, de boodschap ontvangen, legers gaan terug naar huis, soldaten leggen de wapens neer, de politiek houd op, te raaskallen, de wapenmakers, ze huilen vooral, het aan gerichte leed, beschaamt verlaten ze de plek des onheils, thuis aan gekomen vinden ze hun huis in grote chaos en ze hebben wel duizend jaar nodig om alles weer op een rij, tekrijgen, of blijft dit een eeuwigedroom??
Gelukkig heb ik wijn gekocht, zo dat ik verder kan schijven,op dat mijn vingers, kunnen bewegen, anders zouden ze verstijven, in de knoop raken, of in mijn neus, mijn oren en ogen, wie weet? de totale chaos, breek los, treinen gaan achterste vooren rijden, de aarde draait, vertraagt, zijn dol gedraaide beweging, de sterren krijgen weer een kans, de zon komt door, dus als je denkt, na het vreten van keien,dat je slechter word? nee, dat niet, nog van, dat toe geworpen voer, van uitschelden, neerkijken, dat uit de hoogte, neerdrukkende geklets, dat, weg stoppen, in kampen, waar zelfs, een rat, niet zou willen vertoeven, laat staan, de bedenker van dit geheel, die wonen in kastelen, die, personen, die werkelijk denken,dat ze god, hem zelf zijn, dit laaste, is dan ook erg, onwaarschijnlijk, zo achterlijk, kan niemand, toch wezen, zou je denken? dit laaste schrijf ik, om de ruimte te laten, voor ieder, zijn vrije gedachten en recht, op die vrijheid,ooit verworven en niet van zelf sprekend, zou het niet bijdragen? als we allemaal, alles in overwegen namen, gewoon eens proberen naar de haalbaarheid, van al die nonsens, die we achteraan, huppelen, als of we zonder huppelen, niet zouden kunnen bestaan? als of jullie, net zo in de knoop zouden komen, te zitten, zo als ik??ik,ik, ben er aan gewent, ik kan eigenlijk niet zonder, ik huppel, achter mijn knoop aan, mijn knoop en ik zijn onafscheidelijk, het zou ook niet, staan bij me, zie, je het alvoor je? zullie zouden meteen zeggen, dat is hem niet! dat is iemand anders, dus dat is, het duidelijke verschil, van zijn of niet zijn, ik hou me vast aan mijn knoop en rol daar mee door, in deze rare wereld, berg op, berg af, soms stuiter, ik naar boven in de wolken, het geeft me vleugels, waardoor, ik eidenloos, kan vliegen, zonder enerie verspilling, want ik moest, daar toch wezen en als je er toch bent, maak het toch niet uit, maak, er maar iets van, denk ik maar zo!
Zo heb ik het, dan uiteindelijk ook gedaan, gelukkig!, niet alleen, de lucht, was vol met mensen, gelukkig hebben ze, van die control centrums, zodat, niet, iedereen tegen elkaar aan botste, je word, als het waren, in banen geleid, maar als ik, veel, veel, verder ga, als het waren uit de ban spring, dan zweef ik en kijk ik op de aarde neer en denk! wat jammer toch, het, ziet er, van, zo ver, toch, wel heel mooi uit, die kleuren!, niet, voor niets, dat Goethe, zijn hersen, een heel groot deel, heeft versleten en een, stuk van zijn leven, daar en daar, aan wijde, en over, nagedacht heeft!, zelfs, zijn, in de knoop, geraakte vingers, los, probeerde, te peuteren, door te schrijven, hoe kleuren, beinvloed worden, door de licht inval, en tevens, de juiste hoek, van waar uit, je waarneemt, als je te minste waar kunt nemen en geen doek voor je kop hebt, je kijkt!, stel!!!! dat je, op je kop staat, zo, als ik vaak doe, gewoon, omdat, ik dat leuk vind, dat, dan die, lichtbundel, uiteindelijk op onze hersens, in werkt en ons, als het waren belaasert, dus nept, dat,dat, is knap, heel knap en zeker voor die tijd, goed, ik heb een paar dingen, binnen, de farbe lehre, gevonden, waarvan, ik denk, daar zit je naast? effijn, laat die arme man man, voor mij? hij, heeft zijn best gedaan, ik had, het zeker, niet kunnen bedenken, niet, voor zijn tijd en zeker mijn geest niet, in die verledentijd! ik heb het allemaal, weer tedanken aan mijn geest, ja!! want het, was allemaal, in een andere taal geschreven, in een oude taal, van lang geleden, toen mensen, nog heksen, verbrande en weet ik wat voor, meer gekke dingen, ze toen deden, om hun gelijk, tekrijgen, in wat diep verborgen, met stenen en zand lag begraven, met daar boven op een bord Arrogantie.
Altijd, maar, met die vinger, wijzen naar schuldigen, voor mij ligt dat anders, ik ben mijn eigenschuld, ik ben schuld, van mijn ontstaan, ik heb mij zelf geschapen, ik heb mijn eigen wereld verzonnen, zo maar uit het niets, een soort wereld, wonder, alhoewel, het bestaat in de natuur, dingen die zich zelf scheppen, daar voor, hebben, ze, geen emmer nodig, of een vormpje, dat gebeurt zo, zo plots, van zelf, boem, en het is er, ik zelf, vind dit, nog al knap, net zo knapt, als, dat de kater, naast me, op op de bank ligt, te slapen, als of, ik, ik, niet besta! de hond, de hond van me!, doet daar niet voor onder, mijn vrouw ook niet en soms mijn dochter? meest belangrijk is?, als die vinger maar bewegen, maar, dan, terwijl ik dit schrijf, heb ik vaak, dat mijn toetsen bord, protesteert, als of het, een eigenstem, heeft, wat heeft, te vertellen, over mij, macht heeft, wat, mijn toetsenbord, dan weer, niet begrijpt, is,dat ik, door een knop, zijn kop, kan indruk en dan ik toch, dat kan schrijven, wat, ik wil, dat terwijl het nu erg stil word, om me heen, het is bijna, drie uur, s,middags, iedereen slaapt, heel stillerje, bijna stiekem, de slaapkoppen, pluk de dag, beweeg, geniet, leef, leef maar een keer ga met zevenmijls laarsen door de wereld, maar nee, ik,? ik, tik, er lekker op los, want! je weet maar nooit!
Gelukkig heb ik, een groot, pak wijn gehaald, dat scheelt me, lege flessen en voor al dat gewicht, die verandering, in de mens, om hen, bij tebrengen van de voordelen van zo,n doos wijn?? nee, doe mij maar een flesje, hoor ik dan? ja,ja, ik niet, ik, zweer bij een pak, das goedkoper, moet wel, aan mijn inkomen denken,watdat betreft, zeeuwsmeisje? is me bij gebleven en die spaar eekhoorn ook, deze laaste, daar heb ik, dus wel van gehoord, maar heb er wijnig mee kunnen doen, achteraf, gelukkig, want iedereen, die daar in stonk, is zijn poen kwijt, ja, ik heb, in de bak gezeten, voor, veel minder, opschool, kreeg, ik ook altijd straf, dat weten jullie nog wel. Ik sta op, van tafel en alle beesten in huis, denken of hopen, dat ze weer iets te eten krijgen of misschien een beetje melk, daar, zie je het gedag voor je, zo als ze ons stenen gaven, onze buiken vulde, tot we zat waren, zo, zat, dat we niet meer konden lopen, laat staan, praten, we moesten als het waren, in de hoek gaan zitten, soms, was het zo erg, dat je, terplekken, neerviel, wat, tot gevolg had, dat je een gat, in de grond maakte, als of de grond zei, hier met die steen! die is van mij? ja, en dat gevecht, ga, je natuurlijk niet winnen, dat verliesje, zo slim, waren we onder tussen wel geworden, we zaten, te over wegen, om zand, te gaan eten, om dat het, misschien, minder zwaar voor de maag zou zijn, het nadeel er van was, dat je zo,n droge smaak, in je mond kreeg en dan moest gaan drinken, maar dat water, moest, je eest koken, deed je dit niet, dan scheet je alle stenen uit, met, een tempo, die sneller ging, als dat je die stenen op kon eten, dus met zand? moet, er niet aan denken, daar, zou je, duinen mee maken, het hele land, werd een grote duin gebied, beschermt, natuurgebied, natuurlijk, met hekken en af rasteringen, bordjes er bij verboden toegang voor onbevoegde, vogels en diersoorten zouden daar spoedig vertoeven, het zou een natuur, reservaat worden, naast, ons kamp, moet je, voor stellen ons kamp zou onttrokken worden, aan, een ieders oog, eerst duinen en dan ons kamp! geluikkig, bij gebrek en beter water, is het nooit zo ver gekomen, al moet ik soms, het zand nog, weg borstelen uit mijn mond, terwijl, ik neerduik, van uit de ruimte en dat, is best wel in gewikkelt, je moet, een berekening maken, nu ja, mijn geest, doet dat, razend snel, ik vang, het met mijn gevoeligen sensoren op en kom door de dampkring, gescheurt, van, je, jawelste, zo ongeveer rond driehondert meter boven de grond, ga, ik afremmen, met natuurlijk twee versleten schoen aan, waar mijn moeder niet blij mee is, dus ik zit, weer bijna te overwegen, om maar niet telanden, moet, ik dat gezeur alweer aan horen, dus overleg snel, met mijn geest, die me gerust stelt en zegt, we gaan wat anders doen, dit, stelt me gerust, dan boem, ik ben geland, want, wat zo gek is, als je terug op aarde komt,is, dat alles steeds het, zelde is, ik loop nog steeds te snel, ik zie mijn kapper al weer mopperen, ik zie alle steden en dorpen, al schrikken, bij het idee, dat ik langs kom stuiven, terwijl, ik zulke goede voornemens had, dat maakt, me van binnen, verdrietig, dan moet ik huilen, dan krijgt mijn, gevoel, die ik al eeuwen verdrongen heb, de overhand, dan word mijn gegil , aangewakkert , bijgestaan, als op het signaal, van een dirigent, bij ingevallen door lot genoten, in alle kleuren, rassen, ongeacht leeftijd, geloof of sex, als of, iedereen met spandoeken loopt, want, de monden, zijn gesnoert, wel hoor, je gesmoorde kreten, die door, de mist, wijnig gehoor krijgen , ik zat, er over tedenken, luidsprekers aan teschaffen, of in te huren, zo als, je mensen kunt in huren, die het vuile werk, voor je te doen, zodat je eigen handen schoon blijven, ook al, stop, je deze, in je neus of kont of reet, en het liefs, van een ander, wij hadden daar, geen kaas van gegeten!!!, kaas??, die kende, we alleen, van horen zeggen, Nederlandse kaas, wij aten, alleen, de lucht bellen, de ruimte, die voor ons overbleef, was eigenlijk, nog beter, als die keien en zand, wat waren, we gelukkig met lucht, alleen die leegte van de geur van kaas???, kun u zich dat voor stellen,?? Lucht, die doorgaans blauw is gekleurd, soms, grijs en de andere tinte die Goethe beschrijft, een waaier, van lucht, een waaier, waar mee je, het ook de lucht, kon verdrijven en dan had je, dus niets te eten, dan ging, het aan je neus voorbij, dan, moest je wachten, tot, er zich, een nieuwe lucht, van kaas, aanmelde, of, je ging, naar je oude dieet,van, keijen of zand, dat was de rede dat, een zandbank, ons niet aan trok, je gaat toch niet, met je eten, spelen??wat dat betreft, waren we wel, op gevoed, wie, had dat gedacht van zwartjes??en al die anderen kleuren?
Mijn benen, voeten, moesten, weer verder, mijn geest, zegt vooruit, met die geit, zelfs, die geit, kon ik niet eten, want die geit, was al weg, voor dat ik door had dat het een geit was, ja, heel, heel, in de verte, kon ik een schim op vangen van zijn sik, dat is, als of je een portie eten bestelt, die nooit bezorgt, zal gaan krijgen, want ook al had je besteld, het was niet, voor jouw bestemt, het was voor iemand anders, iemand anders veel belangrijker als jij, iemand van goede afkomst, ik,ik, vlucht, maar weer, snel in mijn wereld van mist, ondanks de kilte, is dat beter als keijen eten en zand.

We zijn al weer heel wat jaren verder,we slaan ons gewoon door die mistbanken heen, we doen of er niets gebeurt is of we komen daar een andere keer op terug, vandaag wil ik het hebben, van toen ik, netjes geknipt overstraat liep, de kapper was blij en iedereen om me heen ook? misschien kwam dat wel dat de zon,een kans kreeg, in mijn mist, door te dringen, zijn warme stralen, gaven me vleugels, ik liep in de stad, normaal gesproken liep ik nog al snel, mensen hadden altijd moeite, me bij te houden, in mijn wereld moest ook alles snel gaan, je weet maar nooit, wat je allemaal mist, feestje hier, feestje daar, winkel in winkel uit,kroeg in kroeg uit, je moet niet vergeten, in mijn wereld had je maar 24 uur, leken die, jaren terug, wel eeuwig te duren, was het net of er iets gebeurt was, zo ook in mijn hoofd, daar speelden zich wilde dingen af,je kunt wel zeggen, dat mijn geest erg knap was, van alles wat ik niet snapte, daar maakte mijn geest dan een vertaling voor,in een taal een kleur of geur, zodat ik het begreep, wat dat betreft kon ik gewoon niet zonder mijn geest, ik was als het waren verslaaft het was mijn opium, mijn weed, mijn dope.
Toch wel fijn als je zo,n geest bij je draagt, dat scheelt een hoop werk, je hoeft niet steeds in een woordenboek te kijken, computer hadden ze nog niet, ieder geval niet in het klein, dus eigenlijk kun je zeggen dat mijn geest een voorloper was van de heden daagse I-pad, toch was mijn geest knapper, je hoefde geen knopjes in tedrukken, zelf niet met je vingers over je hoofd te strijken, dat ging van zelf, niet dat mensen mij met mijn geest zagen praten, het was net zo iets als het ontwerpen van een schilderij, eerst een wit vlak en dan begint het, voor je het weet ben je dan al honderd schilderijen verder en dit terwijl je er maar, een wilt maken, nu zo ging dat dus, die zamen werking, dus in een gesprek, met wie dan ook, wist ik eigenlijk het andwoord al, voor dat het over de tong van de spreker kwam, als ik een boek opensloeg, per ongeluk, dan wist ik het einde al, dus dat maakt, dat het leven om je heen, snel gaat, razend snel, zo snel dat ik dan thuis kwam, als ik thuis kwam, want soms ging ik zo snel, dat ik het huis voorbij liep en alweer in het andere dorp of stad aankwam, god, wat was ik soms moe?wie was daar weer?mijn geest die gaf me dan de kracht om verder tegaan en zo, al doende leerde ik, zo leerde ik hoe Nederland was en zijn steden en plaatsen, tot gehuchten toe en leerde ook de dialekten spreken, zo maar van zelf en met al dat ge ren, kwam ik door het hele land en toen gelukkig voor mij, waren er toen nog grenzen, anders was ik veel, veel verder geweest, was net of die geest dan tegen me zei, denk er aan! niet over die grens gaan hoor!! eigenlijk was hij het die me intoom hield,dat kun je wel zeggen, denk dat er toen menigeen, jaloers was op mijn geest, want van die anderen trok ik me wijnig aan, je kunt wel stellen, dat door dat leven met mijn geest, ik geen oren nodig had, mijn geest was een soort verlengstuk van me geworden en had mijn oren af gesloten, niet een knoop of zo, nee van binnen, denk ik heeft die een kabel door gehakt, of misschien wel met een kettingzaag door gezaagt, werd nl een keer wakker en had allemaal viezigheid, dat uit dat oor kwam, nu we het daar toch over hebben, ik herrinner me ook, dat er iets uit mijn neus kwam en dat roept dan toch wel even een vraag op? Kunt u begrijpen hoe snel dat leven van me ging, dat ik soms helemaal in de knoop in bed lag, mijn tenen in mijn neus of anders om,daarom ben ik blij dat ik de beslissing had genomen, of mijn geest! om naar de kapper tegaan, want anders zat dat ook in de knoop of erger verstrikt in mijn lichaams delen, soms viel ik zo spontaan uit bed, met een harde klap en dat is raar?want het kleed, dat voor mijn bed lagen brak de val, wilde dan ook altijd mee doen en vervlocht, zich in me, wat tot gevolg had, dat ik zo hard moest niezen en dan weer gewoon op kon staan, maar daar door, kon ik het slapen wel vergeten,dus kleede ik me aan en ging naar buiten, allen het was raar, ik woonde in een dorp en iedereen sliep daar,zelfs geen politie te bekennen, ja hier en daar een kat of een hond, die altijd blij waren als ik er aan kwam gestoven, want dieren houden van rennen, daar worden ze vrolijk van en moe, zo kwam ik dan al dichter bij de stad, dan zag ik hier en daar dronken mensen, verwoede pogingen doen een sleutel in het slot te stoppen, ja ik ga daar niet helpen,want ik was alweer verder, mijn benen die gaan maar vooruit, ik had ook iedere maand nieuwe schoenen nodig, dit tot ergenis van mijn moeder, die zei we hebben het geld niet op onze rug groeien, dan dacht ik altijd en ik dan???ik heb een geest in mijn hooft, is dat al niet erg genoeg, dus echte contakten heb ik niet gehad, wel veel losse, zelfs heel veel, maar vluchtig, van korte duur, zeker niet langer als een paar stappen, soms kwam ik in een zelfde straat of stad en dan zag ik die zelfde mensen weer voorbij schieten en zei dan hallo, dit laaste woord dan heel lang gerekt, het kreeg een soort echo effect, heel af en toe kwam ik mensen tegen die ook, een geest hadden, die liepen dan een tijdje mee op, met me, maar omdat ze niet de zelfde geest hadden, want geesten zijn nooit het zelfde, wel van kleur soms, ze werken anders, niet allemaal hebben ze zo,n fijne zamen werking als ik met de mijne, je kunt zeggen,dit zijn van die wijnige momenten dat ik me niet alleen voelde in de tijd.
Terwijl ik bij de kapper zit en dat is altijd vervelend, want ik moet, zoveel keer terug komen voor hij, uit eindelijk me geknipt heeft, ja dat is best wel lastig, ja,de kapper begon daar ook over te mopperen, zei gelijk, dat moet je niet doen en vertelde hem dan dat, mijn geest niets aan doen, dat ik zo onrustig ben.
Al met al mis ik die tijd toch wel, dat zijn dan die momenten vlak voor ik weer vlucht in mijn wereld!! de mist.

Ik heet Mercedes, en deze naam heb ik te danken aan mijn vader, mijn vader droomde altijd van die naam, hij was getroffen door het lot, de geschiedenis en niet zo als de barbaren, die dat vertalen in, een automerk,ook als was daar niets op tegen, want een vader die zijn auto naar zijn dochter noemt?? daar is toch niets mis mee??
Mijn vader is ooit eerder getrouwt, geweest en van die vrouw, mocht de dochter, niet Mercedes heten, dat werd Iris,toen is mijn vader, heel veel later een vrouw tegen gekomen,die met mijn naam, geen moeite had, nog veel leuker, mijn half broertje, je snapt wel, van een andere vader, heette Morgan, de naam van een piraat maar ook van automerk, dus mijn naam kon er ook nog wel bij, ik moet zeggen, terwijl de sneeuw op mij neerdwaalt, mijn vader was zo gek nog niet en ik niet minder.

Je eigenbeeld, is in de spiegel ongeveer gelijk, natuurlijk van waar uit je kijkt, via een glas met water, waar de koude druppels van afdruipen, van de condens, zullen ze zeker je eigenbeeld vervagen, mijn eigenbeeld op dat paspoort beloofde niet veel goeds, een gezicht van ondervoeding, angst en beven, die indringendeblik, van wat gaat er nu met me gebeuren, nee daar kon ik me niet in vinden, ik had net een nieuw gezin gevonden, oke,oke een hond, een vader en een moeder, ik begon vertrouwen tekrijgen in mijn zelf, tot jij als document op dook!ik kon je wel verscheuren, je gezicht vernietigen in de kachel gooien!!maar ik heb het niet gedaan, ik kreeg medelijde met je, ik had te doen met je, je kreeg een plaatsje onde mijn bed, zodat ik over je kon waken, je kon beschermen, ja! zeker! ik heb je hulp roep gehoort, ik zag aan je ogen, die eens van mij waren, een deel van mij, maar vervreemd raakte door tijd, door trappen, slaan, schreeuwen, Amsterdam, kinderhuis, sloten, kaaimannen op de kast, verloren zusje, verloren ouders verloren land, verloren borst.
Republiek Indonesia staat op de voorste bladzijde, was het groen??? en daar ben jij!!! wat zie je er uit, je lijkt niet op mij die ik nu ben, ga weg, ik verdring je, ik sluit mijn ogen, om dan toch uit medelijden je aan te kijken, ik huil, wat hebben ze met jouw gedaan??? ik vlucht met je van de kamer via de grote hal, naar mijn immense kamer, waarin de hoek een bedstaat, alleen voor mij, die kamer is groter als de hele wereld die ik gezien heb, met een raam dat uitkijkt over een tuin, waar de belladona geurt en de zon naar binnekomt om mijn hart te verwarmen en daar is zeker plaats voor jouw, mijn foto,mijn paspoort met dat angstige jongetje, dat heet Bart.

Je bent mijn moeder, dat is wat ze me vertelde in Tiel, ik werd gebeld, hoe ze aan mijn nummer kwamen weet ik niet, ik ben familie van je moeder, een indische vrouw opent de deur, een mengelmoes van geuren en gevoelens niet nader te omschijven, het gebeurt zo snel en ik sta buiten met je foto, in mijn hand, voorzichtig mijn ogen richten op jouw, jij hebt me leven gegeven, jij bent de gene die ik vervloekt heb, om dat je me liet vallen als een boom een rotte appel?
Jij bent de gene die vormen aan neemt, die gestalte krijgt in mijn leven, na al mijn lijden, na al mijn roepen naar jouw, niet naar baboe, niet naar papa, niet naar zusje, maar naar Mama, Mama ik hou van je, iets wat ik nooit heb kunnen of mogen zeggen, waar ik alle surogaat moeders voor nodig gehad heb, om jouw daar op die foto, af gebeeld,heb moeten vervangen, de angsten, de onzekerheid, van wat komt of moet gaan komen, zamen gecrompesseert in een dun papiertje waar op een foto plakt, je naam moeder krijgt een beeld, een beeld die me niets zegt, ik word niet warm ik word niet koud, zo erg, ik schaam me zo, je bent net zo als voor heen, zo als toen die foto niet bestond, toen jouw gezicht in de mist huisde, dat zelfs jouw moeder borst geen geur voor me achter liet om je ooit te herkennen, want ik heb geroken, aan alle borsten, ik heb geroken aan alle vrouwen, ik ben geholpen door vrienden die vrouwen hadden en begrepen mijn pijn, die op offerde hun vrouw aan mij om me te laten vinden wat ik zocht, moeder waar ben je, zelfs met je foto, met mijn vrienden, waar ben je; zie je niet hoe ik dwaal, zie je niet dat ik elke steen keer, mijn hoofd scheef weg trek bij ieder geluid, in de hoop dat jij er bent??
Die moeder borst, ik moet hem geproeft hebben??of was het de baboe??laat mijn droom van jouw, niet in duigen vallen, laat het gekletter van glas niet verstoren, wat ik hoop gevonden en gekregen te hebben in Tiel?
De dekens mijn moeder, waarin ik gelegen heb, waar ik deelde, de warmte en tevens de leegte, het gemis, hoe warm, hoe gloeiend heet en dan de scheet, mijn leven in vrouwenlichamen verstrengt, niet een, niet twee, maar twaal tegelijk en drie daar van, heb ik weg gestuurt om dat het magiesche getal 9 is, met handen, voeten, tongen, tenen, strelen, geuren, kleuren, lippen, warmte, die eeuwige warmte en dan!!!kilte weer terug in de mist, ik loop met een foto, dat weet ik, maar in de mist kan ik mijn hand niet zien, dus ook de foto niet, de foto van mijn moeder.
Nog steeds week ik niet of dit de foto is van mijn moeder, ze ziet er zo anders uit, zij moest zijn een Barones een Sultana, ik zie geen gestadigheid, ik zie een verloren mens, ik zie na dat ik later weet, iemand die negen jaar ouder is als mijn vader, waarschijnlijk al eens gehuwt, verloren op haar pad, een strik, niet al te netjes of omdat je net van een feestje kwam, je ingehouden gezicht, wat niet past bij de vrolijkheid van mij???
Had ik je maar gekend mijn moeder, had ik je maar mogen vasthouden, in mijn armen sluiten en je kunnen beschermen tegen deze boze wereld, ik had de tafel voor je kunnen dekken, ik had boodschappen voor je kunnen doe, ik zou alles voor je over hebben,als die late foto echt was geweest, de tijd terug ging met de snelheid van het licht, ik hat je rok nog net vast kunnen pakken, er is niets gebeurt, de tijd stond stil, we beginnen opnieuw niemand houd ons tegen, geen leger, geen koning, geen god,ik lig in je armen en jij?? je houd me vast, je vertelt me een verhaaltje en ik val eindelijk gelukkig inslaap

Dat is hem dan, een foto ooit gekregen, van wie?? ik weet het niet, maar mijn rijke bezit, mijn alles, mijn niets, waar ik slapeloze nachten van heb door gebracht, fantasieen heb gemaakt, zandkastelen,ijsmonumenten, alle bedenkbaren senario,s waar een film maker jaloers op zou wezen, waar een dichter zijn vingers aflikt, waar een schilder uuren zou willen wachten op de juiste licht inval, waar de dirigent zijn oor zou spitzen, zijn stokje als magie, tikkent tegen zijn ritme en het juiste gevoel tot uit drukkig zal brengen.
Dit is de man waar ik niets van weet, dan alleen een natte kus op mijn wang een herrinering, een man die ik in der loop der jaren en wat kunnen jaren langzijn, einde loos lang, langer als lang als een uitgestrekte woestijn, de laaste keer dat ik hem zag, zonder dat ik begreep dat het de laaste keer zou zijn, kreeg ik een brandweer auto, een hele mooi, die kon echt waterspuiten en tien gulden, dat moest alles goed maken, dat was de warme deken die ik kreeg, zoals het rodekruis ze ook uitdeelt aan behoeftige, die kou, de oneindige kou.
Ik heb daar mee gespeelt, branden geblust, geblust mijn verdriet, geblust mijn gemis,die grote huiskamer! want het was een groothuis waar we woonde, je kon er verdwalen, erger nog, je kon daar rond lopen en als of er een stem rond huisde, die niet tegen jouw praate, maar voor iedereen, een spook???dat woord kende ik nog niet, maar die sisste te dan, ga daar eens kijken en daar en daar en al doende kwam je bij deuren en deuren en trappen en ruimtes, verboren ruimtes, waar je toch een beetje bang weer terug sloop naar de woonkamer, daar was mijn nieuwe moeder, best wel gek, vind je niet??ja!!! ik had zomaar een nieuwe moeder en!!! een vader en die vader noemde ik JAN, dus ik moet er van uit gaan dat, dat zo was JAN en zij, zij hete ENS, best wel een mooie naam, niet te moeilijk en Jan ook niet te moeilijk en een hond, heel bruin en lief met een langestaart en heet Loebash, dat werd alweer moeilijker, daar bleef je steken, als of we letters bleven plakken op mijn tong, die wilde er niet uit, als of de letters bang waren zich samen te voegen met het woord.
Dat was niet mijn schuld, misschien was het wel de fout van mijn tong???
Het woord schuld, wat is dat, waarom heeft dat woord mij zo geplaagt, waarom zou dat woord bij mij blijven, mij straffen, mij blijven straffen, tot ik uit gestraft ben.Ja daar stap je niet zo maar over heen??een woord is een woord, het is geen tak, over een tak kun je heen stappen of weg schoppen of er op stappen en kkkrraaak, stok in twee en onder die stok de bladeren? als het herft is zijn ze bruin van kleur, soms geel, dat hangt af van welke boom dat blad afkomt, afkomen, ik kom van mijn vader, tenminste daar ga ik van uit, mijn hele lichaam kronkelt, ik word in de houtgreep genomen, ik word gevloert, ik klop af, ik geef me over.
Mijn vader was mooi, als je naar mijn vader keek, en dit vooral met tegen licht, dan stond daar iemand!!misschien wat hulpeloos, onschuldig een kind, net als ik, zijn woorden sluimeren nog steeds door mijn oren, was dat weer die slang??
Ja mijn vader die had het, uit eindelijk was hij mijn held, dapper heeft hij me verdedegt in een vliegtuig gestopt in zijn legerplunjezak, opdat ik niet weg liep, misschien was er wel een soldaat die een hondje in zijn plunjezak had of een poesje, zo dat ik niet de enige was die in een legerzak zat, ik zie het gat van de opening van het vliegtuig voor me!!!wedden dat mijn vader me hielp er uit tekomen, want dat was een gat!!!om bang van teworden en daar onder?? beton een betonnen vloer, nooit eerder gezien, maar het bestond wel, ik heb het zelf gezien, dat voor ik het weet loop ik op dat beton, langs het vliegtuig en dat vliegtuig was links van me, dit kon ik waarnemen van uit mijn linkeroog, volgens mij had ik rechts geen oog, of iedergeval heb ik daar geen herrinering aan.
Van uit mijn gedachte, droom en mist, werd ik vast gehouden, werden klanken uit gesproken, gebaren, gehuil, de kreet jullie leven, jullie hebben overleeft, nu denk ik, wat heb ik overleeft, wat leef ik, waar is mijn vader, waar is dat vliegtuig, waar is dat paspoort, waar is mijn mist, ik moest eens weten wat me te wachten stond?
Amsterdam, trappen, stijle trappen, kamer met kasten, klappen, slaag, gescheld, uit gehongert, gegil, geschreew, was ik maar gebleven was ik maar nooit uit dat gat van het vliegtuig gegaan, was ik maar nooit in die plunjezak gestopt, was ik maar nooit gevonden met mijn zusje in het kamp, was ik maar nooit geboren uit de schoot van mijn moeder, had mijn vader maar nooit zijn zaad gespoten in haar, op dat ik niet was ontstaan.
Wat voor een lol moet mijn vader gehad hebben????de lol om naar Indonesie tegaan, te gaan vechten, tegen wat en voor wie?in de naam van de koning en koningin.

Na het bericht van gisteren een mail van mijn zuster uit de US, zij herkende de gevoelens, dit brengt me bij haar! hoe heeft zij alles ondergaan, de flarden van heen en weer getrokken worden, gescheiden, zich aan passen aan situaties, waar ook zij niets te vertellen had, waar is zij gebleven met haar gevoelens, waar was haar slang in de mond, die langzaam aan bezit van haar nam, tot ze een slaaf werd, een slaaf van een baboe, een slaaf van mijn vader, aan haar heb ik te danken dat ik besta, aan haar heb ik te danken dat ik gehavert, kon ontsnappen in de mist.
De mist die, niet alleen een thuis haven werd voor mij, een andere mist trok op voor haar, haar wereld en wat ben ik blij dat die mist me gespaart gebleven is, haar mist, haar schreew, haar gegil van onmacht, die niet gehoord kon worden, niet door drong in mijn mistige wereldje.
Haar is bespaart gebleven, mijn lijden, maar is dit zo? nee!!!haar lijden, werd verlengt, werd uitgesteld in een surogaat leven, gevoed, vol beloftes, valse beloftes en zo als kinderen willen, gaan ze geloven, bouwen ze een nieuwe wereld om zich heen, zoeken in de blokkedoos naar passende stenen, naar kleuren, rangschikken, plakken en geloven, haar schreew is nooit gehoord, is nooit naar gevraagt, was niet van belang, want van belang was het nieuwe gezin van mijn vader, zijn angsten in indonesie, tijdens gevechten in een vreemd land, waar in jongemannen dat doen, wat ze thuis nooit zouden hebben durven, laat staan aan denken, omdat thuis, die dingen niet bestonden, mijn vader de man waarvan ik hield,die als een god voor me was, zo ook voor mijn zuster, die man heeft ons verlaten, die heeft mijn zus gebruikt als een stuk speelgoed, een pop, terwijl ik dit schrijf, bibber ik en dat is niet van de wijn, het is dat gevoel van verdriet, het verdriet voor mijn zus, voor mijn vader, weten wij zijn hel??zie hoe een kind zijn vader verdedigt, dat beeld dat je achter liet bij me, die hoop die je me gaf, dat op een dag we zamen zouden zijn, mijn zusje, mijn vader en ik, die ijle droom, die als een spiegel, geraakt door een kogel zou splijten en vergruizen in miljoenen stukken, die ijdele hoop voor mijn zusje, eens zouden we weer zamen komen, een gezin vormen, elkaar kunnen vasthouden, hand in hand, lachen, huilen van verdriet en vreugde, we zouden kunnen zeggen, he,he, het is achter ons, een nieuw tijdperk is voor ons aan getreden!!! maar nee, het waren lege beloftes, als of de tijd stil staat, als of mijn zusje bevroren word, mijn vader in de mist verdwijnt een zeepbel die klapt, boem, leegte, vaders en moeder beloof je kind niet dat wat je niet waar kunt maken, wees eerlijk, want een kind gelooft je, een kind zo als het zuigt aan de moederborst, zuigt op jullie woorden, voed de geest, de geest van mijn zus en ik, werd geleegt, werd uit gedroogt, werd verschrompelt als een appelschil, tot de wind het poeder mee nam en versprijde over de wereld, soms voelde ik en mijn zus, kleine vlokken van die appelschil in onze mistwereld neer dwalen, in de mist konden we niet horen, niet voelen, hadden we de kracht maar deze zeepbel tot explosie te kunnen brengen, maar wat wil je een kind???
Met onze tranen vullen we de zeeen, de rivieren, elke beek en glazen in alle huishouden op deze wereld,dit met alle schreeuwen en tranen van kinderen op de wereld,waar we van weten dat ze in de mist geboren zijn.
Ik heb mijn zus nog enkele keren gezien, van uit de mist in een VW kever, grijs op de achterbank op de oprit van de villa in Berg en dal, waar in een stilte heerste en bedrukking, bedomt in een gevoel van wat gaan we zeggen, wat gaan we doen, worden we weer een, maar nee!!!
Ik ga stilletjes naar binnen en zij gaan weg, ik loop door de marmere hal, die eikenhouten trap op,naar de woonkamer en pak mijn speelgoed en maak mijn wereld in de mist en droom van andere tijden, waar ik gedragen door wolken met mijn zusje ben, stiekum, want mijn baboe mag dit niet weten, anders gooit ze me van de trap, sluit ze me op in de kast, mijn vader, wat verlang ik naar je, mijn nieuwe ouders mogen dit niet weten het is een geheim een geheim dat in mijn hoofdzit, goed op gesloten, met wel zeven sloten, waar van ik elke keer de sleutel inslik, laat neerdwalen in mijn buik, soms moet ik overgeven van aldat ijzer in mijn buik, die zwaren stoffen, want mijn buik is bij gekomen, die berieberie buik is mooi geworden,ik kan er weer overheen kijken, naar beneden, naar mijn voeten, wat, ik zie zelfs de vloer, waar ik op beweeg, ik zie speelgoed, iets wat ik niet heb gekend, in een land van mist bestaat dat niet, als je daar aan komt, in het land van mist, staat daar een groot bord!!!!! verboden voor speelgoed en daar naast, nog meer borden en daar naast nog meer borden, je zou bijna kunnen zeggen,het is een mist vol borden en dat je ook niets mag zeggen, dat staat ook op zo,n bord, een ander bord zegt dat je niet mag denken, ik doe dat stiekem wel, ssssttt niet verder vertellen, hoor!!!dat is een geheim tussen mij en de mist, gek dat je eigenlijk de mist als je zus en je vader ziet, als een geheel, wat geen geheel is.
Mijn zus, daar komen we nog op terug, wij zijn nog lang niet klaar, wij zijn nog lang niet uit gedroomt, wij hebben nog wensen en daarvoor breek ik elke wet, met heel veel liefs je kleine broertje

Bandung, 1951-1952,

Normaal gesproken een tijd waar in de Europa aan het bij komen is van alle ellende en de nieuwe weg van de weder opbouw insloegen, voor ons Indo,s, lag het heel anders, wij zaten van de ene bevrijding in de andere oorlog die tot 1949 duurde, voor enkelen zelfs iets langer, denk aan Bandung, ik ben er geboren, maar daar weet ik niets van, het eerst beeld wat bij me op duikt is een kamp of campong, dit kan van het rode kruis geweest zijn of een instelling aldaar, gelukkig heb ik een, een jaar ouder zusje die op me past, mijn vader! wat die daar deed!!!, dat weet ik niet, zelfs op de dag van vandaag niet, kan ik daar naar gissen, wel heeft hij ons uit eindelijk gevonden en heeft me in zijn legerzak gestopt en per vliegtuig, via Australie en Singapoor naar Nederland gebracht, dit laaste weet ik door de stempels uit mijn paspoort, waar in een foto van me was, waar ik altijd met afgrijzen naar heb gekeken,dat kind wat me aan keek, ik krijg er nog de rillingen van, als of dingen in het leven zo moeten gebeuren, is in de jaren 1970 dit paspoort in een kraakerspand verbrand met alles wat ik bezat, als of mij leven vernietigt moest worden, zijn geschiedenis voor eeuwig verbannen uit de geschiedenis?

Schiphol!!! koud, we werden op gewacht, verwacht, dan die leegte, die eindeloze leegte, verdringing van wat je ziet, hoort, wat er met je gedaan word, dan die fijne momente bij Opa en Oma in Amstelveen, waar voor het huis, een sloot was, die na dertigjaar niet breder bleek te wezen als een kanaalte van een meter, hoog uit en tien centimeter diep, voor mij toen, enorm, ik zie boven op de kast, zo,n antieke kast een kaaiman, met zijn groene ogen,kijkt die op me neer, ja bij Opa en Oma daar was liefde, dan weer terug naar Amsterdam, weer in die mist bank belanden, weer die waas, waar soms, door misschin de wind, ik een tuintje waar kon nemen en huil, schreeuw en gil, laat me niet alleen?maar niemand die antwoorde, geen gehoor, geen thuis, reste een lege kamer met een bedje.

Donkere kasten van binnen, gedemt geschreeuw van buiten, snikkend in elkaar krimpent om je eigen wereld vijlig te stellen, bekende trappen van Amsterdam, waar je in een tel van af kunt donderen, ook al was dat niet jouw bedoeling of ook maar de gedachte, om zo naar beneden te gaan, weer die mist en word wakker, waar ben ik???waar is mijn zusje??? waar is Opa en Oma, waar is de kaaiman, waar is de kast, waar is de trap, waar is het getrap en geslagen worden???waar is iedereen, om mij heen???

Kinderhuis, Ragelstein,

Ja dat is ook een optie,de woede kruipt weer in me op, wil via mijn keel naar buiten klimmen, mijn mond en mijn lippen krijgen een verlengging een gezwel een gewollen lip, verlengt tot de tong van een slang, een spleet tong, die me nooit meer zou verlaten, als de klokkenluider van de Nottre Dam ben ik voor eeuwig verdoemt, om heel mijn leven in twee spalt te praten, tot dat mijn praten mijn geest bereikt, de twee spalt tentoon stelt en overhand neemt, zich verment met mijn bloed, hier en daar, druppelt, uit de littekens, of was het ook uit mijn beschadigde neus?

Mist, ik zie mist, soms geluiden, soms een bed, dan een muur, wit van de kalk, alles wit, een tennesbaan, een oprit, wat hekwerk en die eikenhouten trap! die je alleen in oude huizen tegen komt. ik zie kinderen, waar ik de naam niet eens van weet wie ben ik?? ik ben een buiten staander in dit! wat heet een weeshuis.

.

Wie heeft over de eenvoud?De eenvoud van een Indo leven, het vlak en gestreken, verleden, netjes opgeborgen in de klerenkast! Zamen met een geurdoosje.
Zamen met alle verborgen en geheime zaken.
Helder wit: maar zie, er beweegt iets, zie de kast beweegt, de deuren wijken, er zijn, gesmoorde kreten te horen,ze gaan zelf over in snerpent angstaanjagent geschreeuw, gekrijs,gehuil, geluiden uit het verleden, die op zoek zijn naar een uitweg, naar gerechtigheid, om eindelijk te kunnen ontsnappen, om al kronkkelend, zich te vormen, in de vorm,van waar ze vandaan kwamen, van zo ver,ver van hier, in het NU.

Titel:de tien dagen van het ontstaan van de wereld

Als kleine jongen, nog net geen 6 jaar, kwam ik in contakt met al mijn vrienden en familie van mijn nieuwe pleeg ouders, dit is een periode waar ik u eerlijk moet zeggen, ik snapte er geen bal van, het zijn dingen die over je heen komen, als een lawine,in ieder geval de kou, je had het gevoel van bekeken te worden, een nieuwe aanwinst in de familie, wat heeft hij een mooie huid, zijn haren zwart, wat pas dat leuk bij zijn kleren, een  gevoel kwam over me, zo van een aapje in de dierentuin, niet dat ik daar ooit van gehoord had,kusje hier, kusje daar, natte kussen, droge kussen, daarna met de hond naar buiten in de tuin, dus veel van de gesprekken kreeg ik niet mee en geloof ook niet dat ik met mijn trauma daar behoefte aan had. u moet niet vergeten dat mijn kleine hersenen nog steed bezig waren, te begrijpen wat er gaan de was, natuurlijk was ik blij een bed te hebben, een plaats, ik kon spelen, iets wat ik niet kende, behalve in het kinderhuis een jaar daar voor, wat ik daar van weet! een gasmasker die me op gezet werd en ik buiten bewuste raakte, wegens lucht gebrek, ik weet de eikenhoute trap, ik zie de kilte, van witte muren, de val in het bad, tot bloedens toe, ziekenbed, stilte, alleen zijn, in het kinderhuis gonsde het van de geruchte,nieuwe ouders komen kijken!!!! en ja op een dag, gebeurde dat ook voor mij,onderaan de trap, daar waren ze, pas later kon ik de gezichten plaatsen, kijk!!! dat worden je nieuwe ouders! en draaide me om, naar mijn kamer. Tijd had nog geen betekenis, laat staan begrip in een klein kind,toto de dag daar was, met mijn bruine koffer.

Tantes en Ooms ik heb geleerd te voldoen aan jullie, ik heb geleerd te spelen, toneel, als een acrobaat achter een banaan, zo als een ezel achter de wortel, ik heb jullie bekeken, ik heb geluistert, jullie zijn lief voor me geweest en nog, maar jullie hebben me nooit begrepen, het hele sisteem om me heen, heeft het niet begrepen, in die zes jaren van mijn jonge leven, heb ik alleen maar angst gekent, onzekerheid, niet wetent of ik eten kreeg, of dat ik van een trap af gedonderd zou worden, een klap voor mijn kop, zou op gesloten worden in een kast, zou worden uit gescholden voor alles wat ik niet kon begrijpen, maar wel begreep dat dat niet best was, uit gehongert tot mijn buik opzwol van leegte en daar ik had een huis, een maatje, de hond, de bloemen in de tuin, waar in je kon verdwalen, en vaak galmde de kreet, Bartje waar ben je? bezorgtheid, bezorgtheid, dat was nieuw voor me.Na mate tijdvergaat en vraag me niets over tijd, het zegt me niets, het geeft in mijn hooft een grijs beeld, met mijn balogen zie ik mist, ik probeer te zien, te begrijpen, maar als je verdwaalt bent in een bos een oneindig groot bos, gevuld met mist, hoe kun je je orienteren???Lieve ooms en tantes en ieder die ik later heb leren kennen,op scholen, leeraren, meesteressen, rechters, politie, vrienden en vijanden, vriendinnen, vrienden, die mist is niet op getrokken, die mist heeft geen plaats gemaakt voor zon, geen plaats gemaakt voor ,geur, de geur van het leven.

Mijn hele leven heb ik aan gehoort, grote mannen uit de wetenschap, ik heb draden aan mijn hooft gehad, ik moest films bekijken om tekijken of ik wel normaal was???ze hebben in me gesneden, los gehaalt, wat ook nodig was, ik had vier tanden teveel, mijn oren en neus hadden een probleem, dat krijg je als je in de mist op groeit, in een tijd, dat je normaal op groeit in een gezin, warmte en dit laaste, dat ontbrak in mijn begin jaren voor mijn adoptie, warmte, warmte en ook al hebben jullie ooms en tantes je best gedaan, als jullie weg gingen, was ik weer in de mist, het land waar je met gesloten ogen kon lopen, kon dromen, dromen van WAT???

Een kleine indo in zijn korte broek en hempje wit als sneeuw, geboren in de mist, met blauwe ogen, zwarte haren, zoekende, verbazend over de wereld om hem heen, altijd in de wolken, altijd verweg en dit was nog maar een begin, van alle beginnen, van de ijdele hoop.

Met dank aan mijn pleegouders, die zo hun best hebben gedaan

Ik ben begonnen op aanraden van cornelia, de bedoeling is om te beschrijven wat er door een kind, heen gaat, in het begrijpen, van wat er nu eigenlijk gebeurt met je leven en hoe je leven bepaalt word, door zoveel factoren, met alle zijn neven effecten en complicatie, het is niet de bedoeling van me om me te verantwoorden voor mijn misstappen in het leven gedaan, meer een overpeinsing, het verdriet wat we elkaar aan kunnen doen, de hoop op een betere wereld en een betere politiek en regering, gemeenschap en samenleving, dit geld eigenlijk, voor een ieder.