Nooit van jou bestaan geweten, nooit is jou naam gevallen, behalve jij zelf, nog erger? Je bent verzopen, je bent mijn neef en met jouw, voel ik de zelfde pijn als bij mijn moeder? Waarvan ik niet weet waar ze ligt en ook geen plek heb mijn gemis meer te leggen, die last van mijn schouders gooien, zo als ik dat bij mijn zus Beatrix kon doen en nu ook bij jou, wetende dat je moeder, mijn tante, die ik nooit heb mogen ontmoeten, ook al was het pas in de jaren 60, dat je niet uit de Java zee thuis zou komen, zo als vele met jou, als ultieme offer voor je vaderland, voor Beatrix heb ik een grafsteen als eerbetoon en voor jou een groot, zwaar zwarte marmer gedenksteen met jullie namen er in vereeuwigd! Want de zee nam jullie lichamen en rovers jullie graftombe, maar gelukkig hebben jullie zo staat aan gegeven HMR 10 , staat voor Hr.Ms. De Ruyter! Gelukkig sta je symbolisch op marmer en mijn gedachten? Gaan naar de jongste zusje van je moeder en denk?