Gouderegen, zonderkroon, zonderland

Zo als ooit in mijn oor gefluisterd, door mijn moeder, opgeschreven in een brief, een brief die verbrande in een krakerspand daar in Nijmegen, waar ik de verdwaalde jeugd onder bracht, in mijn eigen verdwaald zijn, een afgewezen liefje Maaike geheten! Stak de fik er in en werd het huis een geesten plaats? Waar de wind kon huilen en bulderen, zo een ieder belette, haar geheimen te ontrafelen? Waar uiteindelijk weer en wind of andersom de overhand kreeg, tot die dag de planken voor ramen en deuren geslagen moesten worden? Als of het door de geesten was voor bestemd? En niet door een daad van jaloezie! En zo vroeg ik me af? Of die zelfde geesten? Niet reeds bezit van mij genomen hadden? En mijn reis door het geestenrijk? In vergevorderd stadium was betreden? Zonder het te beseffen? Zo als verstand met de jaren komt? Voor mij leek het eeuwig, ik zag alleen? Was alleen, die “mist” ! Zo beschreef ik reeds jaren, voor dat schrijven dacht ik “jaren”? En gisteren was het zo ver? De geesten ontsloegen mij? Ontsloegen mij van die vloek? Ontsloegen mij van het geheim! exact na? 123 jaar! Geen jaar vroeger of later de is datum 17 Mei 2019, dit dringt nu tot mij door? Zo werd ik nog niet zo lang geleden benaderd? Terwijl ik in mijn zoektocht, reeds contacten had gelegd? Die weinig nieuws of duidelijkheid op leverde? Als foto’s met nog meer vragen? En door deze jongeman, zijn durf, zijn wil? Om te weten hoe het nu zat? Een zelfde wil die ik zo goed herkende? Werd de formule gevonden door het familie raadsel in grove lijnen, duidelijk voor ogen te hebben? De overgrootmoeder van haar moeder en die van mij? Met een verschillende moeder, maar zelfde vader, hij was de zoon! Van of een Prinses of een konings vrouw? Het beroerde! Om het onderzoek voort te zetten “Nu” Een Javaanse Koning? Daar waren er meer van? Op Java en als of dat al niet genoeg was? Had deze meerdere vrouwen en dus veel kinderen! Die zijn macht en rijkdom lieten zien? Het kan zelfs wezen dat hij een vrouw terug naar de kampong stuurde, af wees? Met dochter of zoon, daar achternaam niet beschreven staat, nog datum van exacte geboorte datum en plaats, heeft verder zoeken geen zin? Ieder geval niet voor mij? Voor mij is “DIT” gegeven voldoende, omdat het verhaal dus niet alleen van uit mijn oor kwam of verbrande brief moeder? Maar bevestig werd als waar door? Aanverwante familie? Een sprookje die op overlevering, gebaseerd is! Dus waar! 8 jaar met moderne middelen zoeken! Wat een martelaars weg was me beschoren, maar wat was de beloning zoet?

Van kroepoek, zuurkoolbietertwert

Omdat elke foto, een nadere uitleg nodig heeft, kan ik niet om deze heen, KLM doet me denken aankomst midden februari 1952, zijn eis koude aankomst, KLM doet me dus denken, aan mijn vader die daar een paar jaar later als tijdschrijver werkte en aan oom Henk, die daar ook werkte en altijd gevraagd werd? Je vader dit, je vader dat? En dan lachend vertelde dat die vader zijn broer was? Henk was een nakomer, twee jaar ouder als ik en deze pet? Hebben we ook als aandenken gekregen, tijdens een familie reünie? Nu had ik altijd iets met jaartallen, ook op school, wat een gestamp? Wat een herhalen en dan een mager 6 of 7 te halen op school? En zo werd alles in mijn leven om en nabij? En misschien gebruik ik dit excuses wel, omdat ik ouder word en het gewoon niet meer kan herinneren exact? Wat ik wel weet, dat ik de familie leerde kennen, veel verhalen los kwamen, foto’s, daar waar ik ook behoefte aan had, terwijl mijn dochter vrienden was geworden, met haar nieuwe neven en hun hond? Zo’n hond waar je niet van gaat niezen en zo lekker aan voelen, als je ze aait, is het of ik de haren van mijn dochter voel! Teven denk ik aan de jeugd?Waar van je zou wensen! Dat kinderen zonder zorgen van menselijk falen, zouden kunnen opgroeien! Zorgeloos, gewoon blij, zonder masker, zonder therapie, zonder gevangenen te worden van dat wat hen is aan gedaan? Dit laatste is wat met het meest bedroeft, misbruikte kinderen in welke vorm dan ook! Mishandeld of geestelijk en dan gevangen zitten in hun zelf of sadisten worden of erger, zo als de verkrachte, misbruikte, vaak tot de prostitutie word gezogen! Dat sneeuwbal effect, waar de wereld van binnen en buiten? Niet mooier op word alleen aantrekkelijk voor de aasgieren! In grote steden of dorpen, waar iedereen een oogdicht knijpt, als was de zonnestraal te vel!

Sapperflapniet gedacht

Zo ging, terwijl ik probeerde te slapen, mijn moderne bieper, wat een teken is van een binnenkomende melding? Een beetje verergert, kijk ik naar het bericht? WordPress.com meldingen, met een naam? En reactie, positieve geluiden, waarop ik terug schreef? Ik had een vriend die zo ongeveer heet? Nu nog geen twee minuten later? Dat ben ik? Nou dat slapen hoefde ook niet meer! Was klaar wakker, want 16 jaar geleden of langer of korter was ik nog op zijn feest geweest, toen zijn weder helft leefde, na het vernemen van haar heen gaan, heb ik gezocht, in gaten en hoeken van mijn PC, niets gevonden en dan terwijl je probeert te genieten van je slaap, kun je spreken van een wonder! Wat heet? Wie schrijft, die word gelezen op een dag! Natuurlijk is het gezegde anders, het mocht de pret niet drukken en zo kwamen beelden van het verleden weer naar boven? Maar ook dat Theo zei? Dat heb ik nooit geweten van je, je verhaal, ik lees het nu pas en vroeger praat je daar ook niet over? Je voelde je al ellendig genoeg, verdoofde je zelf met drugs, Theo was monteur, niet een gewone monteur? Een monteur die verstand had van Hy Citroën, Jaguar en Peugeot omdat hij het altijd druk had, moest je een list verzinnen? En die werkte als volgt, je ging naar zijn vrouw Ria! Kreeg een bak koffie en dan terloops vroeg je wat er nog ontbrak in huis, dan zette Ria altijd een bedenkelijk gezicht op? Haar bril iets voor op de neus en keek je dan strak aan? Deze keer was het antwoord? Omdat het nog op mijn netvlies staat! Vloerbedekking, nu had je in die jaren van die gevlochten tegels, waar je water twee keer per week op moest gooien, wilde je ze niet in honderdduizend stukken, kapot lopen, ze had daar tabak van, zant en stof, ze wilde zwart wit geblokt linoleum zonder naad, Dus op pad, regelen, want voor die tijd mocht Theo mijn auto niet na kijken! En terwijl ik van de oprit afreed, dacht Theo dat hebben we weer goed voor elkaar.

Stervens-dood

Zo kwam je binnen, in mijn leven, terwijl jij al was heen gegaan, de tranen achter latend, bij die enkeling, die je nog kende, je kleine familie, bij elkaar gesprokkeld, uit wat eens een oorlog was en was het maar zo gebleven? Was het alleen maar dat leed, het leed van zovelen? Was het alleen maar bij die ene oorlog gebleven, die oorlog waar hij viel? Die hij niet overleefde, niet gestorven in een echt gevecht, van man tot man? Gestorven door een kogel? Nee hij is gestorven in een gevecht, van overleven in een kamp! En verloor dit gevecht, dolf het onderspit en jij? Jij moest alleen verder, jou leven was pas begonnen, verder weet ik ook maar weinig, over al dat leed van jou, als dat, wat krantenknipsels mij laten zien? Die een traan laten vloeien, terwijl ik je niet ken? Wat ik wel ken? Is je herkenbaar verhaal, genegeerd, verstoten, ontkend en daarmee, was je al ten dode opgeschreven en verteerde je van binnen, misschien gebalsemd in het leed, waardoor je nog overeind kon blijven, gesteund door liefde van naasten, die jou broosheid zagen, jou harde roep om erkenning, door het negeren werd jou stem zwakker, zo zwak? Dat je net als de kaars doofde en de rook, belande hier bij mij en ik schrijf, ik laat jou stem nog een keer horen, aan de Koning, de Regering van Nederland en het SVB, opdat een ieder jou last voelt, die jij moest dragen, rust zacht arm kind!

Lijkenpikkers, oogkassen

  1. Natuurlijk geen beter vermaak als leed vermaak? Zo prettig als je er zelf niet onder lijd, veel erger is het wegkijken, het ontkennen, wegdrukken in een hoekje, mensen belachelijk maken, mensen op hun kwetsbaarst, met gezinnen, soms halve gezinnen, ga er maar aanstaan in de vreemde, wat eigenlijk je veilige thuishaven had moeten wezen? Ogen vol ongeloof, oren stijf van angst, vreemde geuren, blèrende kinderen, stoere mannen tot zo doodmoe op het bed neervielen en manlijkheid even behoefte had aan slaap! Die verrekte afstand? Die verrekte reis,?die verrekte aankomst? Dat verrekte bed, die te kleine kamer en dat ontkend daarna bijna 74 jaar en nog geen einde inzicht? Geen hoop, slechts de dood die ons verlost? Als dank voor onze ouders en dank waar wij door heen moesten? Met of zonder hen, er was geen weg terug er viel niets te ontkennen, ons bleef over de verborgen waarheid te vinden, zo goed en kwaad als het kon, dat wat eerst verbrand werd, begraven, verscheurd, ontkent of op gesloten voor later, als wij tussen de planken liggen!

Hinkelenachteruit

  1. Daar is dat stuk papier, een copy van de adoptie 18 Oktober 1965 met de onheilspellende woorden, die tegen spreken, door het vermerk, dat moeder aan geschreven is, over toestemming adoptie, wie goed gelezen heeft, weet dat dit schrijven rond de zelfde tijd van het overlijden(moord) moet zijn geschreven! Van mijn vader wisten ze dat hij leefde? Voor zijn ontbrekende handtekening liepen we bijna een jaar vertraging op? 2019 de vermoedelijke beulen van mijn moeder krijgen namen! De hoofd dader in ieder geval, misschien zelfs de verwekker half zusje? Twee namen Kenichi Sonei kaptijn van Kramat en Tjeding, 1944-1945 later ook Villa Isola te Bandung, terecht gesteld 7December 1946 en ene Okada die later terecht gesteld werd? Want wat vind ik als aantekening rode kruiskaart moeder? En wat weten we? Dat de poorten van Tjedingkamp open gingen 18.09.1945,we weten dat Bandung ongeveer 200 KM van Batavia ligt, we weten dat ze haar kinderen bij de ouders van haar man Gabriel bracht, misschien was hij ook aanwezig, de vader en moeder Karlos en Elly de laatste was Inlandse vrouw Necarsi, vader was gevlucht voor de beruchte volkenmoord rond Istanboel, zo valt op Japansekampkaart te lezen dat mijn moeder geen Nederlanse was, maar Nationaliteit van haar man aannam! Armeniër, hebben ze dit opgegeven om zamen in het zelfde kamp te blijven? In Bandung? Zoals het verhaal ook begon? 20 Dec 1943 3e landsopvoedings gesticht, waarna zij en haar twee kinderen naar Batavia verhuisde, met zo vele, maar deze data komt niet helemaal overeen, het zijn data die haar man later in Nederland door geeft, zij vertrekt niet gelijk naar Tjeding, ze beland eerst in Kramat, dan naar Tjeding en daar word haar kampkaart opgemaakt, zo vind ik haar uiteindelijk, onder een andere naam Johannes-Mackay, haar beulen kende ze al, haar enige wens? Kinderen in veiligheid brengen, dus vermoedelijk is ze met Japanse stafauto naar Bandung gereden, daar met kinderen bij schoonouders, dit was in de Friesiastraat 32, alles uitleggen en dit terwijl op haar kampkaart Burgmeester Kuhrweg aan gegeven word bij familie Thoma-Scheers? Misschien was ze daar niet meer welkom? Of wist ze teveel? Meteen de volgende dag? Dit weten we door kleine aantekening kampkaart? 19.09.1945 bij Villa Isola op de stoep, met of zonder koffer? Als moeder heeft ze haar kinderen gered! En dan word het zwart? Op enkele data na, die nu naar boven komt en de gegevens van mijn vader, het huwelijk? Vraag heeft hij haar in Villa leren kennen? Terwijl ze aan het werk was? Was het na of voor 7 December 1946 toen haar monster was gedood? Was zij in verwachting? Volgens mijn berekeningen, het bestuderen van foto, die pas drie jaar geleden boven water kwam, past het allemaal, als de glazen muil van Sneeuwwitje en de woede van het volk kreeg ze overhaar heen, met haar gezin in 1950, Indonesie was vrij! Het volk zocht schuldigen, jacht op geld, moeder bezat een winkel en huizen, mijn vader werkte daar of was weg en soms lang, kon ons zo niet beschermen tegen de woede van de bevolking, voor Nederland was er niets aan de hand, het was toch immers vrede?