Drukboek, kunst,was eerder op een muur!

Daar is mijn familie! Eindelijk, nu ook eindelijk in kleur, deze zwartwit foto is in Bandung gemaakt, vermoedelijk net voor het vertrek naar Nederland, vol goede hoop, aan de gezichten te zien? En tevens zien we links de man die op de Japanse kamp kaart, word vermeld? Niet bij naam! Wel huisnummer en straat waar hij toen woonde, of zijn bedrijf had, waarvan ik in documenten zag dat de eerste man van mijn moeder, ook daar gewerkt heeft, net als een oom en mijn eigen vader, ondanks dat ik hem niet heb mogen kennen, net zomin mijn tante Eleonora en de andere afgebeelde personen, die zouden later in het onderzoek een naam krijgen, gelukkig maar! Anders was het gewoon een stomme, stille foto geweest en die kleur? Geeft nu net even dat stukje leven terug, zodat ik na kan genieten, van alles wat ik heb moeten missen? En ook zij? Ook hun verhaal? Is nooit echt uit gesproken, wel flarden dreven naar de oppervlakte en via FB kreeg ik contact met het verleden, met neven en nichten, aangehuwde, verre familie? En het DNA? Doet zijn werk, steeds duidelijker word de familie van mijn vader? Die door het onderzoek naar mijn moeder, aardig onder gesneeuwd was? DNA trekt dat nu recht? Maar het was Meer als negen jaar ploeteren en nog steeds, elke week weer iets nieuws! De zee stroomt terug en neemt me mee!

Viel allemaal wel! Niet mee!

Zo als alles anders liep? En dit is het gemeengoed van de Indische Kwestie 2.0 , alles liep anders, soms data of soms helemaal geen data, nog leven, wel dood! Als zekerheid en in sommige gevallen, was en bleef het de vraag? Sommige geheimen gingen mee in het graf en werden as, stof en wij de onderzoekers, zouden zo’n persoon kunnen wurgen? Hoe kun je belangrijke gegevens mee nemen, in het graf? Als of jij zelf al niet voldoende bent! Foto’s worden verkocht of op de brandstapel, of in prullenbak, als of je daarmee het geleden leed kunt afzweren? Uitbannen, doen vergeten? En zo verloor ik een stuk geschiedenis, mijn Nederlandse dan wel te verstaan, buiten alle goede wensen, anekdoten en kostbare gekke foto’s, herinneringen, waarvan ik er enkele over zou willen slaan! Maar die toch mee werkte aan het in de knoop raken, met me zelf, dat ik ging onderzoeken, ging veranderen, ging lezen, ging kijken naar binnen en dook in de tunnel van het zelf! Van het verleden, wat ik in me droeg, het verdrongen op gesloten in een peuter, zou zijn uitweg vinden en dit! Ten ongenoegen van de overheid! Die liever het zwijgen hoorde, over wat er daar na die onafhankelijkheid gebeurde! Al moest vandaag Soekarno af geschilderd worden als een koorknaap, de goedheiligman, man, man hoe verzinnen ze het! Propaganda toen en nu? Hebben slechts een doel? Zorgen dat U rustig U krant kunt lezen! Ook al is dat bijna uit de mode!

Lampje gaat branden? Olie op!o

Zo bedenk ik dan in eens? En die foto van jullie huwelijk 09.09.1947 in Bandung? Bij het huis van opa kon niet meer? De fietsenwinkel kom ik wel tegen, als huis adres in Bandung, jouw huwelijk was een vluggertje? Zonder foto? Puilde het Japanse kindje al uit je bruidsrok? Misschien werden jullie gehuwd door die Apostel Slok? Misschien in de kazerne bij de dominee van dienst, want data en foto hebben we, om een beetje te begrijpen hoe het liep? Zelfs de Nederlandse familie heeft geen foto? Of misschien wel verscheurt, toen ze vernamen, hoe diep je was gezonken? Terwijl je juist met je neus uit de stront probeerde te komen? Waar je langer verbleef als je lief was? Al zullen er vast andere geruchten gaan? Dit laatste weet ik als geen ander en misschien, ben je gespaard, zo als die heer Kokkelink, wat een afgang WC’s schoon maken? Terwijl jullie allemaal nog schoon schip moesten maken, in het reinen met het geleden leed! Het doorstanen, om te overleven? Dat het fout met je moest gaan? Dat herkennen we van hier? Mensen die zelfmoord pleegde, verslaafd raakte, aan nog lagerwal! Als de wal waar ze vertrokken en aankwamen en ieder sloot zijn ogen? En ze zijn er nog steeds? Zelfs in de regering, die lullen er gewoon overheen, van het is lang geleden? En dat is waar? Maar nooit die Eer of Erkenning, soldij, laat staan oorlogsschade of erfrecht!, nog het besef wat het ook met ons deed en nog steeds doet! Ieder geval? Een foto minder!

2020GEEN75jrBevrijding voor ons!

Hier zo’n voorbeeld, van een later bij gewerkte kampkaart, niet duidelijk door wie? En waar? In Kramat – Tjideng Batavia, verbaast ben ik, dat ze met de nationaliteit als Armeniër te boek staat, de naam van man? alleen zijn voornaam, en drie rode strepen? haar huis adres komt overeen, alleen haar vertrek adres klopt niet? En dan de aantekeningen onderaan in potlood? Die zijn later aangebracht, wel weten we doss N.I 18.867 en bij haar binnen komst nummer 26843, dit laatste nummer kan ook van uit de Bandung kampen wezen? Het meest vreemde is? Het zo kale? Schoone lei achtig document, als of het alle ellende moest verbergen, als of er nooit meer iets te achter halen mocht zijn? En als een lastig kind, met lastige vragen? Word ik door Den Haag naar IGV verwezen? Was het niet zo? Dat om daar mee in gesprek te komen, het heeft bij mij jaren duurt? Geen telefoon verbinding, wel mail! En je word vriendelijk verzocht gegevens te delen, terwijl de technische hulpmiddelen voor jongeren nog te volgen zijn? Maar voor ons akkakadabra! En zo word elk onderzoek, bijna onmogelijk gemaakt? Met een doel? Vind SVP geen bewijzen! Buiten het fijt? Dat er nog steeds voorwerpen en documenten liggen te wachten op familie, noem het maar de graftombe van een oorlog? Die geen oorlog mocht wezen, laat staan? haar de erkenning van die afgrijselijke, gevolgen daarvan eindelijk! Te erkennen, daar ga je niet DOOD van? Dat doen wij wel! Net als onze voor/ouders,familie deden!

Goh, je was echt, eens levend! morsdood!

69277860_2897717770244370_2477204898584723456_n

 

 

18 Jaar was je hier, met 19 huwde je en bijna 6 jaar mocht je nog genieten of was het slechts 5 jaar? Want die onrust begon veel eerder, als de datum dat je voet zette in het kamp genaamd het Bataljon, maar lang mocht je daar niet blijven, met je kinderen werd je over geplaatst, tot dat kamp ging sluiten en daarmee ook je dromen, dat het ooit nog eens goed zou komen? in mijn zoektocht naar je, terwijl ik het zelf nog niet eens echt door had? Struikelde ik over je voetsporen, alleen in een andere tijd, in een ander land? Het land waar jij ook geen deel van uit mocht maken, nog naar toe mocht gaan? omdat je voor hoer werd uit gescholden, terwijl je, je kinderen wilde beschermen? En ik als zoon, kan nu pas zeggen? Je hebt het goed gedaan? Na al die pijn, vergat ik die van jouw? Moeder ik heb het in gehaald, voor me zelf heb ik het goed gemaakt met je? Al die foto’s al die boeken, al die documenten, letters die ik afkloof uit waanzin, zo als jouw waanzin moet zijn geweest en niemand die dat begreep? 49 jaar en het was gebeurd met je, even dat licht puntje in eind 1949 tot eind 1951 en daarna? In 1965 de eindelijk je dood, verlost uit je lijden, al weet ik nog steeds niet, hoe pijn dat deed? En zo hebben ze alles van je verbrand, slechts hier en daar kwam ik je naam tegen, meer niet en niemand wil me iets vertellen en het enige wat ze me vertelde? je was dood en ik kreeg deze foto, zwart wit, zo als ik denk?” de dood” nu met kleur? je maakt me blij en als je wist? dat een familie van je halfzus Wilhelmina, dit gedaan heeft voor me? En wat een blijdschap kwam in mijn hart? Als of het alles goed moest maken, wat ze met ons gedaan hebben, met jouw papieren, jouw aderes? waar is dat? waar is die brief aan jouw? waar is die brief van jouw aan mij? Waarom waren er al die kruizen, woorden die ik niet mocht lezen? Waarom is alles verdwenen, als of dat jij heen ging, als niet genoeg was? Dat die waanzin die het leven bracht, al niet de grootste straf was, die er bestond, laat staan voor mijn zus en half zus en al die andere halfzusters en broers die nog kwamen, al het schuldgevoel, terwijl zij er ook niets aan kunnen doen? Getroost ben ik alleen, met je kleuren foto!

Ineens, zo anders, ook al zijn jullie allemaal dood!

69127483_641847619674284_8341206408754102272_n

 

 

En zo zag de wereld er ineens anders uit? Niet jullie uitdrukkingen op jullie gezichten? Nog het genieten van dat moment, die dag, voor mij is het of jullie verwoed pogen zamen te zijn en natuurlijk is dat niet zo? wat moet je anders vertellen van wat je niet weet, waar je alleen maar naar kunt gissen? Nog een wonder dat er mensen zijn die jullie herkennen en behalve zij? waarvan we weten dat ze omgekomen zijn? Uitgeroeid-vermoord en slechts enkele er van, een natuurlijk dood!

Vandaag weer zo’n herhaald, misleidend kranten bericht, over het aantal dat misschien werkelijk was omgekomen? Altijd het minder erg maken, het viel wel mee? Altijd alles wat mee viel, vooral als je er zelf niet door getroffen bent? terwijl deze foto gewoon in twee! geknipt kan worden, om te begrijpen, wie er verdwenen zijn, laat staan de hel die volgde voor wie het nog na kon vertellen? dan die enkeling die tot zijn oude dag, terug kon kijken met het gezin, het bruidspaar is het, in ieder geval gelukt! in de USA, via Nederland, van de getuigen? een kwam uiteindelijk in Limburg, nog een in de USA maar overleed al 1960, een in Nederland, hij overleed vroeg! ook 1960 en een familie overleed beide daar, slechts hun kinderen en kleinkinderen begonnen een nieuw leven in Nederland en USA, een man en vrouw, ging na het feest terug naar Suriname of Curaçao en dit was die mooie dag 19 October 1934 Bandung Nederlands-Indie!

 

Mot dat echt, niet zo? welzijn?

Heel opvallend zijn de berichten van verzoening, van hoe het toch wel meeviel? Zo erg niet was, je mee moet leren leven en dat liefst uit monden die het niet beleefd hebben of slechts een deel? Terwijl elk deel? Een onderdeel is van die verschrikking, die nu goed gepraat moet worden, als Nederland maar niet die schuld krijgt, nog zijn soldaten, nog die Japanner-Indonesiër, nog de slachtoffers zelf, die zelf verantwoording hebben, over hun wel of niet helden daden, zo las ik het stuk over onbekende graven, een verwevenheid uit 1947 tot ver in de jaren 1969, waar nog eens duizenden slachtoffers vallen, overigens zijn de juiste aantallen niet bekend? Wel ken ik er een, haar naam werd niet genoemd? En zo dacht ik? In eens? Laat Nederland maar eens bewijzen? Dat wat zij verbrand hebben aan bewijzen, bewijzen! die onze verhalen door SVB en rechters als ongeloofwaardig af gewezen werden? Bevestigen kunnen, dat is geloofwaardiger als al die, in eens wel mee vallende en vergeving, gezinde nonsens? Ik heb het niet over de kinderen van onze vijand, die onze familie vermoorde, nog de kinderen van de door haat gedreven rebellen! Ik blijf steken, bij het Nederlandse ontkennen? Ook dat maakt 2020 geen 75 jr bevrijding voor mij en met mij? Al die mensen! Niet gehoord, verzwegen, monddood, gemaakt, gewurgd of afgemaakt door een regering en de rechtbank! Welk een schande!