Onder bij die lijken, zag geen kist?

En zo komt een team dan bij elkaar! Elke morgen om 8.00 zodat we op tijd en als eerste aankomen, in het huis van de tolk, daar en tegen? stond de wekker op 6.00, waarna de koffie, nasi kampong werd gegeten en als luxe gesneden brood met marmelade, op tafel kwam,snel nog alles na lopen, alle juiste papieren bij de hand, paspoort, die ik al, op aanraden van mijn vriend Dirk uit Nederland, had uitgeprint, zonder alle privé gegevens, onder aan het paspoort! Dit om fraude te voorkomen, de chauffeur was elke dag stipt op tijd? Dit natuurlijk ook, om het drukke verkeer in de ochtend te ver mijden, toch ook, om die heerlijke koffie en ontbijt niet te missen, mijn man was van Soedanese afkomst, met een eeuwige glimlach en eetlust, humor, kortom, een goed gezelschap, waar ik mijn leven graag, aan toe vertrouwde, alleen zijn afkortingen, die sneller naar het doel zouden zijn? Daar had ik weinig vertrouwen in, daar ik nog al richting gevoel bezat? Toch liet ik hem soms begaan, omdat zo die rol! Baas, werkkracht, wat minder voelbaar was, voor hem? Voor de rest week hij geen meter van me vandaan, mits vrouwelijk schoon zich aandiende en die waren er natuurlijk in geuren en kleuren, waar we ook binnen kwamen, we hebben er veel plezier en gekibbel over gehad! “De tolk” had de zwaarste baan en zelf zo zwaar, dat ik hem soms op no-actief moest zetten, vanwege zijn gezondheid, onderschat die baan niet? Als gastheer? Dan die lavastroom van gegevens, namen, jaartallen en de op te vragen gegevens en dit allemaal weer uitleggen aan de mede onderzoekers, dan weer uitleggen, aan beambte, medewerkers Rode Kruis of soms drie of vier mensen en steeds de vraag op nieuw gesteld, want van de deur? tot de directiekamer was lang en de wachtruimtes, vol? Overvol en tocht wist hij me overal voor te schuiven en al die arme burgers, geduldig op hun beurt wachtend en sommigen kwam ik een maand lang tegen, vermoedelijk, ook aan het zoeken? Nee de meeste moesten bewijzen hebben, voor ziekenfonds of een gewone acte, paspoort? Het was ieder geval een mierenhoop, gekkenhuis en toch? Je raakte er aan gewend, zo als je ontvangen werd bij een bank? Nou? zo iets zie je niet in Europa, bewaking, uniformen, beleeft groeten, deur die word open gemaakt? Daar kunnen we nog wel iets van leren? Ik was vergeten mijn pas op Internationaal te laten zetten? Wist ik veel? Daar sta je dan? Zweet breekt je uit? Niets kwam er uit die automaat? Naar de Bali, na veel uitleg, een telefoon nummer en gebelt en kon ik eindelijk na een half uur! Mijn geld opnemen? Tot ieder zijn blijdschap? Want ook daar? Zonder geld? Kom je nergens! Het eerste bezoek, betekende eigenlijk, je verhaal aan horen? En nu moest je de documenten, laten bevestigen op waarheid en dat waren er nog al wat, daarvoor moesten we eerst naar het postkantoor, zegels kopen, 6000 Rupiah per document, deze moesten daar ook afgestempeld worden en dan weer zegels kopen voor het politieburo , waar al deze documenten nog eens gestempeld werden, op waarheid en echtheid, want denk er aan? Pleeg daar geen valsheid in geschriften? Of bega geen overtreding? De gevangenis is niet ver weg! Natuurlijk zonder de taxi? kom en kwam je nergens, dan moest je ook de middag pauze in de gaten houden? De vrijdag ochtend? Dan is iedereen in batik kleding en word pas tegen de middag begonnen met werken, een traditie, die woensdag voor de schoolkinderen geld, allemaal batik kleding, of dit de industrie op pijl moet houden? Of nog uit de onafhankelijks periode stamt? Heb ik vergeten te vragen, wel heb ik met en bewondering en plezier gekeken naar dit schouwspel, want zo mag je het toch wel noemen en ook dat onberispelijke, reinheid die het uitstraalde, overdonderde me! En gaf die saamhorige weer! Terwijl mijn koffer uitpuilde van documenten met stempels en zegels!

Schaakspel,haken en oog er uit-kas

  1. Daar sta je dan? Opzoek! Opzoek naar het verleden dat door Pelita werd weg geschoven, gegeven, die niet door het SVB werden onderzocht? Ieder geval niet verder, dan dat kantoor gebouw groot was of de kamer in het kantoor, waar een pc zei? No! En als die dat zegt is het ook zo? En ik als zovelen, zat met de gebakken peren? Dan zelf maar op onderzoek uit? En zowaar? Een aanbevolen gids, die Nederlands sprak, die zo lief was mij op te halen bij het vliegveld, want na 32 uur ben je gaar? Een onderbreking in Singapore van 9 uur en de wachttijd in Bandung op mijn bagage, die logen er niet om! Totaal op, gesloopt, moest ik nog even de grensdocumenten invullen en onder tekenen? Niemand die dat papier kon lezen? Ik zelf zag een pen die aan het krabbelen was, terwijl ik aan kunst dacht! Totaal murw in de auto, met de tolk en zijn vrouw, en beleefde de aankomst in Bandung? Vermoedelijk net zo als dat ik het 66 jaar geleden verliet! Totaal van de kaart, ja en amen en ondertussen? Maalde die vermoeide hersens, zo als ze ook al in dat vliegtuig maalde en daarvoor op Schiphol, in het hotel in de taxi naar het hotel, de taxi naar Schiphol en de vlucht naar Singapore? Die 9 lange uren slenteren met opgezette voeten, waarvan de enkels over de randen van de schoenen puilde, zoals mijn oogleden? Vielen over mijn ogen en een traan, zijn weg zoekt over mijn wang? Wat was mijn leven geweest? Waarom is alles achter me verbrand? Waarom sta ik nu zelf in de fik? Waarom word ik op mijn vingers getikt, toen en nu? Wat heb ik misdaan? Ja ik heb veel misdaan? Gelukkig mocht ik me verbeteren en heb het met beide handen aangegrepen, zo als deze tolk en zijn vrouw, mij grepen, vast hielden als hun zoon? Hun verloren zoon? Zo als het gerucht Bandung binnen stroomde, zo als de regen die losbarsten, bij mijn aankomst, terwijl mijn hoofd het kussen nog moest aangaan raken, lagen de opdrachten al op de grond, mijn wil, wilde geen rust, mijn wil wilde weten? Mijn wil, wilde bewijzen hebben, een groep werd zamen gesteld, totaal onbekende mensen, die aangegrepen waren, door het verhaal en sommige een kans van bestaan? Nee dat laatste heb ik niet bespeurd, wel een die de kantjes er afliep, die lag er zo uit, de rest, harde werkers en grondig mee denken? Ze deel laten maken! “Een” maken met wat je zoekt, vertrouwen schenken en dat gevoel ging met ons mee? Elke deur die geopend werd, daar ging het gevoel mee, sprak de tolk? En ik moest zitten? Dat hoort zo, werd me verteld, dan ben je gelijken? Maar zitten kon ik niet en bood mijn excuses aan! Met tegen zin werd het geduld en met dat geduld, kwam nog meer geduld en het stapelde zich op en in de avond, werd alles afgestreept of genoteerd en elke dag zag je voor uitgang of soms een stapje terug, ja het koste klauwen met geld, maar dan heb je wat! En iedereen wilde een toerist van me maken? Maar daarvoor was ik niet gekomen? Ik kwam met een doel? Het achter halen van een geschiedenis die verzwegen werd, massaal, door mensen, die me lastig vonden, al die vragen en waarom in hemelsnaam,? het was toch geweest? Het was toch het verleden? En dat klopt? Maar ga me niet voor gek verklaren en dat het niet zo was geweest? Onderschat een kind niet? Nog zijn oren, ogen en zijn verdriet? En daar in Bandung waren mensen die dat voelde? Mensen die je aanvoelde, ook al mocht je alleen ontdekken, wat je mocht weten? Want ook daar hebben ze hun trots? Ook daar hebben ze pijn? Schaamte zonder woorden? Zichtbaar voor mijn oog! Ik ben ze zo dankbaar, dat ze mee wilde in die waanzinnige zoektocht in tijd? 66 jaar en nu bijna 68 jaar en nog ben ik stukjes aan het lijmen en nog zou ik drie maanden nodig hebben en veel geld! Om die laatste stukjes boven tafel te krijgen, zodat al die verdwenen documenten, gewoon in een andere taal voor handen zijn en sommigen? In het Nederlands! Durf te vragen, durf je bloot te geven, laat je tranen gaan! En alles had zo moeten wezen? Die zoektocht naar Haar mijn moeder? Niet zomaar iemand? En mijn halfzusje, ook niet zomaar iemand? Nog mijn hele familie, Nog de gegevens van mijn zus Beatrix, die heelaas al dit nieuws misschien van boven ziet of als ik langs haar graf loop morgens vroeg of tegen de avond, Bandung ik mis je, ik mis je geheimen, geheimen van het eeuwig zwijgen, in de @Indische Kwestie 2.0, die je daar als je, je ogen de kost geeft, om elke hoek van de straat ziet? En anders wel in de overheids gebouwen!

Drukboek, kunst,was eerder op een muur!

Daar is mijn familie! Eindelijk, nu ook eindelijk in kleur, deze zwartwit foto is in Bandung gemaakt, vermoedelijk net voor het vertrek naar Nederland, vol goede hoop, aan de gezichten te zien? En tevens zien we links de man die op de Japanse kamp kaart, word vermeld? Niet bij naam! Wel huisnummer en straat waar hij toen woonde, of zijn bedrijf had, waarvan ik in documenten zag dat de eerste man van mijn moeder, ook daar gewerkt heeft, net als een oom en mijn eigen vader, ondanks dat ik hem niet heb mogen kennen, net zomin mijn tante Eleonora en de andere afgebeelde personen, die zouden later in het onderzoek een naam krijgen, gelukkig maar! Anders was het gewoon een stomme, stille foto geweest en die kleur? Geeft nu net even dat stukje leven terug, zodat ik na kan genieten, van alles wat ik heb moeten missen? En ook zij? Ook hun verhaal? Is nooit echt uit gesproken, wel flarden dreven naar de oppervlakte en via FB kreeg ik contact met het verleden, met neven en nichten, aangehuwde, verre familie? En het DNA? Doet zijn werk, steeds duidelijker word de familie van mijn vader? Die door het onderzoek naar mijn moeder, aardig onder gesneeuwd was? DNA trekt dat nu recht? Maar het was Meer als negen jaar ploeteren en nog steeds, elke week weer iets nieuws! De zee stroomt terug en neemt me mee!

Viel allemaal wel! Niet mee!

Zo als alles anders liep? En dit is het gemeengoed van de Indische Kwestie 2.0 , alles liep anders, soms data of soms helemaal geen data, nog leven, wel dood! Als zekerheid en in sommige gevallen, was en bleef het de vraag? Sommige geheimen gingen mee in het graf en werden as, stof en wij de onderzoekers, zouden zo’n persoon kunnen wurgen? Hoe kun je belangrijke gegevens mee nemen, in het graf? Als of jij zelf al niet voldoende bent! Foto’s worden verkocht of op de brandstapel, of in prullenbak, als of je daarmee het geleden leed kunt afzweren? Uitbannen, doen vergeten? En zo verloor ik een stuk geschiedenis, mijn Nederlandse dan wel te verstaan, buiten alle goede wensen, anekdoten en kostbare gekke foto’s, herinneringen, waarvan ik er enkele over zou willen slaan! Maar die toch mee werkte aan het in de knoop raken, met me zelf, dat ik ging onderzoeken, ging veranderen, ging lezen, ging kijken naar binnen en dook in de tunnel van het zelf! Van het verleden, wat ik in me droeg, het verdrongen op gesloten in een peuter, zou zijn uitweg vinden en dit! Ten ongenoegen van de overheid! Die liever het zwijgen hoorde, over wat er daar na die onafhankelijkheid gebeurde! Al moest vandaag Soekarno af geschilderd worden als een koorknaap, de goedheiligman, man, man hoe verzinnen ze het! Propaganda toen en nu? Hebben slechts een doel? Zorgen dat U rustig U krant kunt lezen! Ook al is dat bijna uit de mode!

Lampje gaat branden? Olie op!o

Zo bedenk ik dan in eens? En die foto van jullie huwelijk 09.09.1947 in Bandung? Bij het huis van opa kon niet meer? De fietsenwinkel kom ik wel tegen, als huis adres in Bandung, jouw huwelijk was een vluggertje? Zonder foto? Puilde het Japanse kindje al uit je bruidsrok? Misschien werden jullie gehuwd door die Apostel Slok? Misschien in de kazerne bij de dominee van dienst, want data en foto hebben we, om een beetje te begrijpen hoe het liep? Zelfs de Nederlandse familie heeft geen foto? Of misschien wel verscheurt, toen ze vernamen, hoe diep je was gezonken? Terwijl je juist met je neus uit de stront probeerde te komen? Waar je langer verbleef als je lief was? Al zullen er vast andere geruchten gaan? Dit laatste weet ik als geen ander en misschien, ben je gespaard, zo als die heer Kokkelink, wat een afgang WC’s schoon maken? Terwijl jullie allemaal nog schoon schip moesten maken, in het reinen met het geleden leed! Het doorstanen, om te overleven? Dat het fout met je moest gaan? Dat herkennen we van hier? Mensen die zelfmoord pleegde, verslaafd raakte, aan nog lagerwal! Als de wal waar ze vertrokken en aankwamen en ieder sloot zijn ogen? En ze zijn er nog steeds? Zelfs in de regering, die lullen er gewoon overheen, van het is lang geleden? En dat is waar? Maar nooit die Eer of Erkenning, soldij, laat staan oorlogsschade of erfrecht!, nog het besef wat het ook met ons deed en nog steeds doet! Ieder geval? Een foto minder!

2020GEEN75jrBevrijding voor ons!

Hier zo’n voorbeeld, van een later bij gewerkte kampkaart, niet duidelijk door wie? En waar? In Kramat – Tjideng Batavia, verbaast ben ik, dat ze met de nationaliteit als Armeniër te boek staat, de naam van man? alleen zijn voornaam, en drie rode strepen? haar huis adres komt overeen, alleen haar vertrek adres klopt niet? En dan de aantekeningen onderaan in potlood? Die zijn later aangebracht, wel weten we doss N.I 18.867 en bij haar binnen komst nummer 26843, dit laatste nummer kan ook van uit de Bandung kampen wezen? Het meest vreemde is? Het zo kale? Schoone lei achtig document, als of het alle ellende moest verbergen, als of er nooit meer iets te achter halen mocht zijn? En als een lastig kind, met lastige vragen? Word ik door Den Haag naar IGV verwezen? Was het niet zo? Dat om daar mee in gesprek te komen, het heeft bij mij jaren duurt? Geen telefoon verbinding, wel mail! En je word vriendelijk verzocht gegevens te delen, terwijl de technische hulpmiddelen voor jongeren nog te volgen zijn? Maar voor ons akkakadabra! En zo word elk onderzoek, bijna onmogelijk gemaakt? Met een doel? Vind SVP geen bewijzen! Buiten het fijt? Dat er nog steeds voorwerpen en documenten liggen te wachten op familie, noem het maar de graftombe van een oorlog? Die geen oorlog mocht wezen, laat staan? haar de erkenning van die afgrijselijke, gevolgen daarvan eindelijk! Te erkennen, daar ga je niet DOOD van? Dat doen wij wel! Net als onze voor/ouders,familie deden!

Goh, je was echt, eens levend! morsdood!

69277860_2897717770244370_2477204898584723456_n

 

 

18 Jaar was je hier, met 19 huwde je en bijna 6 jaar mocht je nog genieten of was het slechts 5 jaar? Want die onrust begon veel eerder, als de datum dat je voet zette in het kamp genaamd het Bataljon, maar lang mocht je daar niet blijven, met je kinderen werd je over geplaatst, tot dat kamp ging sluiten en daarmee ook je dromen, dat het ooit nog eens goed zou komen? in mijn zoektocht naar je, terwijl ik het zelf nog niet eens echt door had? Struikelde ik over je voetsporen, alleen in een andere tijd, in een ander land? Het land waar jij ook geen deel van uit mocht maken, nog naar toe mocht gaan? omdat je voor hoer werd uit gescholden, terwijl je, je kinderen wilde beschermen? En ik als zoon, kan nu pas zeggen? Je hebt het goed gedaan? Na al die pijn, vergat ik die van jouw? Moeder ik heb het in gehaald, voor me zelf heb ik het goed gemaakt met je? Al die foto’s al die boeken, al die documenten, letters die ik afkloof uit waanzin, zo als jouw waanzin moet zijn geweest en niemand die dat begreep? 49 jaar en het was gebeurd met je, even dat licht puntje in eind 1949 tot eind 1951 en daarna? In 1965 de eindelijk je dood, verlost uit je lijden, al weet ik nog steeds niet, hoe pijn dat deed? En zo hebben ze alles van je verbrand, slechts hier en daar kwam ik je naam tegen, meer niet en niemand wil me iets vertellen en het enige wat ze me vertelde? je was dood en ik kreeg deze foto, zwart wit, zo als ik denk?” de dood” nu met kleur? je maakt me blij en als je wist? dat een familie van je halfzus Wilhelmina, dit gedaan heeft voor me? En wat een blijdschap kwam in mijn hart? Als of het alles goed moest maken, wat ze met ons gedaan hebben, met jouw papieren, jouw aderes? waar is dat? waar is die brief aan jouw? waar is die brief van jouw aan mij? Waarom waren er al die kruizen, woorden die ik niet mocht lezen? Waarom is alles verdwenen, als of dat jij heen ging, als niet genoeg was? Dat die waanzin die het leven bracht, al niet de grootste straf was, die er bestond, laat staan voor mijn zus en half zus en al die andere halfzusters en broers die nog kwamen, al het schuldgevoel, terwijl zij er ook niets aan kunnen doen? Getroost ben ik alleen, met je kleuren foto!