Schaafkaasendun-Schaaf

De geschiedenis die het mijne doorkruiste, “zo” dat die de adoptie bespoedigde, zoals een motorboot door een buitenboordmotor, door het water scheurde, terwijl aan de oever, de golfslag nog moest komen! Onvermijdelijk? Geen ontkomen meer aan? En zo werden boten volgestampt , kinderen die tegen stribbelde, maar ook hun bek dicht moesten houden? Je hele hebben en houden in een kist en de rest? achter je! De in de haast gemaakte vrienden, je strohalm? En boven al je familie en GOD’s zegen, die van mij konden jullie niet krijgen, ik was al weg gedoken, bij het nieuws? Mijn zus gaat weg? Mijn vader gaat weg? Dat wat ik nog aangevoel had? Wat was overgebleven, na dat verblijf in dat kinderhuis? Volharde in het nieuwe gezin, wachten op je komst, met mijn zusje en een keer met iets engs? Die kever grijs of groen? Was hij van het leger? Of te leen? Terwijl je praat als brugman, maar wat je zei? Weet ik op de dag van vandaag niet? Wel die belofte die je niet hield, daarmee heb ik mijn verdriet, wel verteld en nu zij, daar op die boot, die net de haven verlaat? Een laatste gil uit de schoorsteen en het is stil, alleen het gedreun van de dieselmotoren doen je beseffen dat het echt is? Elk protest word de mond gesnoerd? Of op andere gedachten gebracht en toen? Tussen die tijd van verdriet van verlaten, verdriet om al het verdriet en verdriet, wat nog komen moest of gewoon verdriet door die pijn van binnen, daar was die gil weer, door die zelfde schoorsteen, maar nu anders, want alles was anders, was het de hoop? Was het dat standbeeld? Natuurlijk weet ik daar niets van? Maar stel het me zo voor! en toen hield mijn beschrijving op en liet de hand van mijn zus los, mijn vader was ik even vergeten? Tot die briefkaart in de bus viel! Om te zeggen dat hij goed aan gekomen was? Ik moest nog blij zijn voor hem ook? Duitse duikboten waren er niet meer en naar de haaien? Ook al niet? Wat een vader, al niet aan een kind vraagt?Wat de wereld niet aan een kind vraagt, verlangt en dat gaat altijd zo door? Daar komt nooit een einde aan? En tot overmaat van ramp, maken ze je papieren kwijt, zo als ze mijn vader ook onzichtbaar maakte! Mijn moeder, mijn half zusje, halfbroers en familie,als of het een complot is? Tegen mij? Als of ik dat verdiende? Omdat ik misschien iets fouts gedaan heb? Om geboren te worden? Want ja! zo twijfel je aan alles en iedereen, veel erger? Aan je zelf en alleen als je heel hard zoekt? Vind je wat? Natuurlijk alleen als iemand gevonden wil worden? Kijk? dat zat niet in die kansberekening of ingestudeerd? Rekening mee gehouden, want sommige mensen deden net of ze dood! waren? Misschien hadden ze wel gelijk! Wat zul je je druk maken? Nou ik wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s