Achter dat prikkeldraad, was een stem!

Terwijl hij werd afgevoerd? Je man Gabriel? En jij bleef achter en de laatste foto werd gemaakt, het kind Boudewijn op je arm? Je broer Benjamin als bewijs? Dapper stond je daar! Stoer! Heldhaftig “het Icoon” van vrije keuze! Als je dat zo mag en kunt benoemen? Op naar je man? Op naar het Bataljon, de gevangenis. waar duizenden mannen, vrouwen en kinderen je voorgegaan waren en slecht enkele honderden overleefden! Het rangeer terrein, waar ook jij moest buigen, buigen voor de Jap, buigen voor je lot! En de drama’s die nog moesten komen! Terwijl je langs de wacht, reikhalzend naar hem,verlangend uitschouw hield? En nog voor het tweede kind ter wereld kwam, was je al weer in gepakt? Op een truck? Te voet? Per trein? Ik heb geen idee, ik kan slechts gissen, aan de hand van documenten, van boeken en hoe ik denk? Dat je zou handelen? Want een appel valt niet ver van een boom? Of klapperboom? Wat maakt het uit! Wat uitmaakte was dat nieuwe kamp Kramat, het woord alleen? Doet me huiveren en hoop dat je verblijf daar kort was? Want je was al uitverkoren? Met zovele? Als gewillig vlees en zo kwam je in Tjeding en daar sloot je je gevoelens af? Je dacht Alleen aan overleven? Overleven met je kroost en je jongste kroost, mama dat moet ik je nog vertellen van zijn zoon? Die ik vorig jaar tegen kwam? Bij nicht Grace de dochter van Benjamin? Vertelde me dat hij zijn hele leven naar jou vroeg? Nooit antwoord kreeg? Ik zie je gezicht betrekken? Ik zie die traan? Terwijl alles wat je deed was voor hen, opdat ze levend door die oorlog kwamen, levend uit die hel? Mama je moest eens weten, dat nadat ze jou vergeten waren, lieten barsten? Zo worden zij alle nog steeds genegeerd? Alleen die zich zo op de borst sloegen van hun heldendom, konden zich verrijken, er is niets veranderd, na dat je dat moest doen, met al die anderen, waar zij mee heulend met de vijand, gespaard bleven, natuurlijk niet allen en nu eren ze hen, die daar het leven voor gaven en jij en al die vrouwen, mannen en kinderen? Jullie medaille? Jullie Eer ging onder! In wat het daglicht niet mocht zien, waar beddenlakens, krampachting vastgepakt werden, soms verscheurt en kussens die de snik verstikte, smoorde, vermoorde de mens die je was op die foto, die ik 77 jaar later mocht ontvangen, zo als ik van mijn hele leven, legpuzzelstukjes mocht ontvangen van vreemde, die na een kort gesprek minder vreemd, waren voor me? En ik verander van onderwerp om dat ik niet wil weten wat er allemaal met je gebeurde, je hebt ondergaan, zo als zovelen, alleen nog toen die verschrikkelijke oorlog afgelopen was? Was je al weer in een nieuwe verwikkeld, met die zelfde monsters die vertelde hoe mooi en goed je was en jij? Schminkte je lippen, kamde je haar en dacht aan roze geur? Of aan beteren tijden? Terwijl de spieraal werd aangetrokken, nog eenkeer liet hij even los, hij kreeg de doodstraf, jij vrij, je geluk was voor even en de laatste foto met ons? Deed er 66 jaar over en daarna? Mama? En nu denk ik aan de foto, die in mijn hand geduwd werd, door een nichtje Henrietta Silvia, klein kind van Jan Thomas-Scheers, ging ook bij mij! Voor de zoveelste maal het licht uit! 1982 de dag als gisteren en het zo nooit meer het zelfde wezen, niets, nog dat verlangen naar je? Terwijl ik het eerst niet kon geloven, niet waar wilde hebben, dat jij het was? Zo anders als in mijn dromen? Zo anders als dat ik je jaren later kon zien en ik je pracht kon waarnemen, begreep waardoor mijn teleurstellende gedachte die was ontstaan? Uit een intens verdriet? Niets vergeleken bij dat intense leed van jou? Ik voel de schaamte, ik voel de rode blos op mijn wangen, dat ik zo egoïstisch was? Naar mijn eigen verdriet en zo ben ik je gaan zoeken? 1965 of 2018 dat is een groot verschil? Ik weet het? Ik hoorde je stem, ik voelde? Daar waar je lijden de grootste offer moest brengen en je roep? Bij vertrek? Je hebt me nog niet gevonden? Mama mijn kind is in nood? Ik moet gaan? Ik wil niet dat haar het zelfde overkomt? Dat begrijp je wel? En zo zwaaide je me uit? Met haar mijn Japanse half zusje? Ze lacht en is blij? Bij jou zie ik een traan? Over mij hebben we het maar niet meer, heel veel liefs je zoon!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s