Back in time ore so

Jack and Peggy

 

And we are still, fighting for overdue wage KNIL, compensation and recognition after 75 years, dit is dan een van de weinige teksten in Engels, dit omdat de zaak zo als we het noemen, steeds breder bekent gaat worden, het jaren zwijgen, spat open als een stinkende wond, wij als 2e generatie, hebben onze opa, ouders en familie, zien lijden, als het waren, onderdoor gaan, in dat wat ze mee gemaakt hebben, misschien wel hebben moeten doen, om te overleven in die Japanse kampen, binnen of buiten kampen, echt niet onderdoend voor elkaar, het was niet meer als prikkeldraad spannen in een woonwijk en het kamp was gereed, bewoners waren er al, nu konden andere volgen, en werden de huizen volgepropt, na de oorlog, haalde men het prikkeldraad weg? en dan noemde ze dat of weer een wijk of Kampong, dit hing af van de locatie, Natuurlijk wilde niemand herinnerd worden, aan die vernedering na de machtsovernamen door Indonesië?

In de pikorde kwam de Indo, Indo Europeaan, Totok onderaan, waren ongewenst, werden beroofd, gedood, verraden, sommige geloofde in een nieuw Indonesië en wilde graag blijven? Maar zo zat dat niet in elkaar? Het volk zinde op wraak? En zo moest je vluchten, met je gezin, of half gezin, als verstekeling, als je maar weg kon komen uit die razernij! Op de boot of per vliegtuig, naar Nederland, waar je de kou te gemoed kwam, die die warme deken van uit de tropen, liet bevriezen, tot er ijspegels ontstonden en dat was het eerste contact met het nieuwe vaderland, daar waar onze voorouder en ouders trouw aan waren geweest, tot in de dood? Achter zich lieten hen? die niet aankonden tonen, dat zij de Nederlandse of Europese geboorte bewijs hadden, die door de oorlog met Jap, bombardementen, geweld of revolte, vernietigt waren! Achter laten, de doden, de zwaar gewonden, geestelijk gewonden en vele zouden vroegtijdig sterven in dit nieuwe vaderland, van heimwee! waanzin of doorstane kwellingen, ziektes, ontberingen, anderen konden de dood rekken, maar nooit het gemis van hun moederland, zodat vele verkozen voor warme landen en wij die moesten blijven, hebben dit geweten en weten dat tot op de dag van, vandaag! Het is gegrift, gekerfd en blijvend litteken, wat als Smink verdonkeremaand word, door Pasar, dansen en eten!