Verneuken- nootje, hoger?

025

 

 

 

Terwijl ze in de USA een muur bouwen als of je daarmee, de toekomst mee tegen kunt houden, zo loop ik tegen een muur die de naam heeft, verleden!

 

Nederland wil het niet weten, schuift alle verantwoording van zich af! En in Indonesië staat ook niemand op de bres, voor het ontrafelen, van wat heet waarheid? Wie van al die oude mannen en vrouwen, zakenmensen van ooit, durven op te staan, durven te bekennen, wat ze de Indo en Molukker, aangedaan hebben? Laat staan iemand uit de politiek? Geschiedschrijving, overlevering van verhalen, terwijl het programma Max schaamte bracht in Nederland, en bereikte de Indonesisch consulaat, waar na meer als 67,5 jaar mensen worden geholpen, die in de stront zijn gegooid, discriminatie ten top, 67,5 jaar lang en wij? Waar is onze genoeg doening? Onze deportatie! Terwijl bij deze woorden, Nederland steigert met deze benaming, als een woest paard! Hoe durf ik die woorden te gebruiken? Hoe durf ik die gelijkenis te maken? Hoe wilt U het dan noemen? Gewoon, normaal, wie is hier de oorzaak van? Wij? Kinderen, vandaar, terwijl de oude zaken nog op tot vandaag niet recht gezet worden, kom ik met de nieuwe aan aantijging, tegen de Nederlandse staat, welke andere keuzen hadden we? Tussen Boot en vliegtuig, naar een veilige haven? Of kiezen vermoord te worden? In een revolutie, die ontstaat na wraak, wraak van een volk onder drukt, uitgeperst, uit geknepen en wij zaten daar tussen, als rotte appels, als mijn vader als VWO-er, de situatie als gevaarlijk in schat, wat omschrijft de situatie toen, dan wel niet! En al die brieven geschreven of verbrand, omdat ze niet boven water mochten komen, die kronkels van ontkenning aan beide zijden, van de geschiedenis? Ook mijn lerares op de lagere school, eerste klas, vertelde niets en ook niet later, niemand vertelde iets, nog de kinderbescherming, of de politie in het dorp, iedereen hield zijn mond in Hotel Beatrix, niemand wou ons kinderen belasten, met dat verleden en zo kreeg je een zwijgen, als een etterbuil! explodeerde, die sinds hij, na een paar jaar open gesprongen is, zo sijpelde die pus, gelukkig! Dat opgeluchte gevoel, terwijl je al die jaren voor gek werd versleten en mensen in Indonesië bang voor me zijn, niet begrijpen, dat ik begrijp hoe het werkelijk was toen! Dat mensen rare dingen uit kunnen vreten, nog steeds, toch die dialoog, die biecht, draagt bij aan begrip, aan de lijdensweg van ons, die kwamen en velen hadden hun ouders nog, gezin, mij is alles afgenomen, ik had een beer, bruine koffer, tanden borstel, washand en waslap, zo als de lap van de stier, voor mijn ogen, bleef, de woede die uitbarsten in tranen, waarom?

 

De dag vandaag de dag, dat mijn met gezellin, niet meer is, mijn getuigen, zo als al mijn verdwenen getuigen, rest slechts de openheid, het open breken van dat grote zwijgen!

 

Een gedachte over “Verneuken- nootje, hoger?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s