Mager

DSC_0009

Terwijl mijn vrouw naakt loopt door het huis en het maakt me niet uit, stond net voor de spiegel en zag dat wat overwas van de abstraktie en dat was wijnig, eigenlijk schaamtevol, daar bungelde iets daar onder, het was van mij, ooit heel stoer, zelfs een moker kon er niets aan veranderen, du was het slap, een beetje lelijk, verwrongen, bungelend en de rest er om heen ook niet echt om van naar huis te schrijven, zo alles om me heen verrandert, maar dat word mooier, de geuren en geluiden, als of het een vaarwel word naar wat eens om slingert zou moeten worden, zo als een aap in de boom en Mies er naast en al die andere rare gedachtens, geen wonder dat ik in de goot  belande en met mij vele, zo lagen we daar zamen, zo als het zaam in de schoot van een vrouw, terwijl het niet uitmaakt welke, belangrijk was, het verwerken, van het niet verwerken, die onmacht, die macht die ons slaaf maakt, wil laten geloven, dat zonder dat er niets bestaat, terwijl er eens niets was en dat klopt op mijn reis naar mars was er niets en toch kon ik gaan, ik hoefde zelfs niet een kaartje tekopen, of me in teschrijven of zo en als ik dan ging, dan was dit niets, gelukkig met mij, dan was het of ik vleugels kreeg, terwijl mijn vrouw naakt door die ruimte rende en wilde dat ik haar pakte, maar dat deed ik niet, ik dacht zoek het maar uit, haar dikke billen, wie heeft daar trek in? ja ik weet genoeg mensen die nog even moeten, maar dat was als ik weg was naar mars, dan doe ik net of niets bestaat, zelfs ik zelf niet en dat is makkelijk, tussen mars en mij is het maar even, knip van een vinger en die zelfde vinger gaat, dit schrijven, een beetje verwijzend naar, wat ooit was, mischien mocht wezen of zijn, soms zeker niet of helemaal niet waar, uit de duim gezogen, zo als de hele geschiedenis is, verhalen, ooit op papier gezet, perkament nu plastiek, of platina in de ruimte, wat ik twintigjaar geleden voorbij zag komen en dacht, wie kan dat nu lezen?, maar sommigen mensen denken daar anders over en wie ben ik! ik ben verkeert terecht gekomen en later toch goed, wat is goed, ik weet het niet, wat ik weet is dat mijn broek aan mijn kont zit en het overhemt hagel wit en de rest daar onder niets meer voorstelt, zelfs niet met een naakte vrouw door het huis, mijn gedachten hadden nog wel sterke verhalen, beetje opscheppen en zo, maar dan denk ik meer aan eten, of een glas wijn, terwijl die tiet naar me kijkt, zo van moet jij nog wat, dan heb ik, had dat eerder gedaan, had me eerder melk gegeven, zodat mijn buik gevuld was, vol blijdschap en het zalige gevoel waar ik alleen maar van kan dromen, terwijl het niet bestond, dus hoe kan ik het weten, jagen naar een schim van liefde? wat doe ik hier eigenlijk is mijn grote vraag? geen tiet geen melk, geen liefde, veels te laat en daar moet nog iets uit komen, stopte me maar terug in die scheur waar ik geboren werd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s