Biljoen

082

Dat is alweer lang geleden, dat was het heetste jaar ooit gemeten, daar was een lucht zo rood oranje, dat ik er twee schilderijen van heb gemaakt en een er van, is in die stad gebleven, als dank en betaal middel, want ik heb betaald met veel schilderijen omdat ik geen geld had, ook als geschenk aan vrienden, om op mijn manier tebedanken voor de open deur, voor de warmte, even een plek waar ik mijn hoofd neer kon leggen, even die geborgenheid, want mijn hooft is op hol, is altijd op hol geweest, daar kan ik niets aan doen, ik heb al de therapie gevolgd en het heeft iets geholpen en als de kunst er niet was, wat moest ik anders? vandaag zat ik te denken aan toen nog niet zolang geleden, het noodlot toesloeg, het noodweer verwoeste alles wat we hadden, alles wat ik mee sleepte mijn leven lang en zo ook mijn vrouw en kind, dan word je opgevangen door vrienden en ben je blij, dan ben je gelukkig dat we nog leven en dan? dan slaat een depressie toe, die harder is als het noodweer dat je treft, dan is het als of de bliksem inslaat, alkijkend naar je voet, dan gaat er iets gebeuren, wat je niet wilt, nog naar uitkijkt, dat overkomt je gewoon en daardoor ben ik gaan schrijven, dus dat is weer positief, dan beetje bij beetje krijg je alles in grip, vijfmaanden, dat is lang, gelukkig zijn bij ons geen doden gevallen, alleen geestelijke doden, dit was erger als ik verwachte, voor je het weet zit je in de put, voor je het weet zak je af en als jullie allemaal daar niet waren geweest, dan had ik het nooit gehaalt, nu zie ik weer een beetje de bosrand,dus dat komt wel goed, daar zijn je vrienden dan voor en het is dit tevertellen en niet boven een doodskist, vandaag zou ik een hoop doen, gooi dat overboord, verplaats het naar morgen even gas terug nemen even bij komen, dat is een man in de mist en een geest, die daar zelfs geen oplossing voor heeft, de enige die het goed doet is mijn dochterje, wat een vermogen, ook ik weet dat ze soms onzeker is, voor als het gaat regenen en vraagt pap, gaat dit goed?als ik haar niet had gehad, was ik verloren, zij is mijn alles van wat is, wat is gebleven, zo als mijn andere dochter, haar man en klein zoonlief, wat is het leven goed geweest voor me, wat mag ik dankbaar wezen, want wie had dat gedacht? zeker staale Jesus niet, nog ik zelf, was er geen schaak, geen boeken, geen handreik, geen kunst, muziek geweest, geen Japanse kunst, de kunst in zijn geheel, dan was de vloek uit gekomen, dan was het vliegtuig waar mee ik kwam, neergestort, dan was ik met mijn zusje misschien nooit gevonden in die kampong en had ik Nederland nooit gekend, dan was ik vermoord zo als mijn echte moeder omdat ze anders was een tijd dat mensen jacht maakte op communisten en alles wat daar opleek of anders was, welk een waanzin, dus begrijp mijn waanzin, begrijp mijn verdriet en me mij zo vele mensen op deze aarde, ik zou willen schreeuwen, wakker maken een ieder, uit dat luie bed, kijk wat je doet, zo als ik ook gedaan heb en moest, het gevecht met je zelf aan gaan en kan je zeggen ik ben alleen maar gelukkiger geworden en dit kwam toen ik 45 jaar was en mijn vader sprak per telephoon en mijn leven meteen in duigenviel, dat hij mij niet zou op halen, zoals die me beloofde, die dag stierf alles in me een zeepbel die klapte, dat verdriet dat is niet tebeschrijven, veertig jaar hopen op een belofte, mijn hart is nooit meer geheeld, ik heb velpon nog gevraagt! ook die konden me niet helpen, daarna ging het beter, ik begon vertrouwen, beetje bij beetje in mensen om me heen en toen ging het beetje bij beetje beter met me, ook al ging het niet in een keer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s