PPPRRRRTTTT

022 (2)

Terug denkende, aan oma, dat ik niet bij machte ben geweest, haar droom, in vervulling te bregen, voel ik me nog beroerder, als ik al was, zou ik het liefst, van deze aardbodem verdwijnen, op gaan in rook, nooit meer terug komen,nog van Mars, zou ik willen blijven, met mijn vage vrienden in het heelal,met mijn schoenen, bij mijn kapper of de steden en dorpen, die rat, die aan me knaagt, nog steeds, die is erger, is als die vlooien die mijn been en voeten onder bijten, zo dat ik krabben, moet, tot het bloed uit de kleine wonden sijpelt, ik neem maar een glas wijn, het is vier uur in de morgen en waan me niet alleen, is het niet de auto die voorbij raast, is het niet, dat ik weet dat schrijvers, met mij of dichteres het zelfde door maken, hun vingers en zeker hun gedachtens of verwarde gedachtens, zamen komen in tijd op de zelfde seconde, als dat ik, schrijven, dichten,  terwijl iedereen slaapt, doende is zich klaar testomen voor een nieuwe dag en ik blijf hangen, ik ga terug, ik wil geen deel uitmaken, geen deel uitmaken van wat van ons verlangt, word, waar we klaar gestoomt, voor worden, zo als een kind speelt met een Barby en wat! was toen barby nog niet bestond?toen ik nog speelde, met het laaste geschenk van mijn vader, toen hij wist, wat ik niet wist, toen hij wist dat die weg zou gaan, mij verlaten, heel stiekem, zo als een dief in de nacht, ook al ging hij misschien bij dag, al die beloftes, al die verhalen, uit het niets! al die verhalen, om de verhalen, misschien om hem zelf gerust testellen, mij ieder geval niet en met mij zoveel kinderen, die ik niet eens ken, die later mijn pad kruisde, de waanzin van dit alles, steek je piemel in je broek, steek dat ding in de grond, of in een matras of doe er iets anders mee, voor mijn part steek het in je kont, maar gebruik het niet als er kinderen van kunnen komen, waar je niet eens voor zorgen kunt, dan was me een hoop verdriet bespaart, dan was mijn traan niet nodig geweest, laat staan de traan van mijn zusje, laat staan de traan van mijn moeder, laat staan de traan van mijn vader of van de krokodil op de kast, bij oma? Laat staan al die tranen in het kinderhuis, waar kinder verborgen, huilen, onder hun deken, als niemand het hoort, als niemand het ziet?want als je dat wel doet krijg je een klap of zie je alle trappen van de wereld of misschien die kast? misschien wel erger en word je misbruikt, worden er dingen met je gedaan, die je niet wilde, nog om vroeg en waar vraag je naar als kind? liefde, warmte, genegenheid, is dat teveel gevraagt, als kind dat je daar geen recht op hebt? dat je als kind dat kleine beetje warmte, die armen om je heen, die liefde volle woorden, absorbeert, in je opneemt en daar dan je hele leven mee vooruit kunt, als of een kachel warm gestookt word en het hele huis verwarmt en dat je deze warmte, dan door kunt geven aan kinderen die dit niet hadden, niet meer als een kast een trap of misbruik, mishandeling, ellende, eenzaamheid en verloren in het leven en dan nog uit eindelijk, de schuld krijgen van hun tekort komingen, ik heb het gezien, ik heb het beleeft, aan de lijven, gelukkig werd mijn huid, die van een olifant en mijn huid die van een camelion, werd mijn gedachte in de mist een soort tovenaar, werd ik een accrobaat, kunstenaar, schrijver, leugenaar, noem het maar op, om het gebrek aan liede in het pril bestaan, te verdoezelen, teverbergen, want wie wil er onder doen voor een ander? ik niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s